Tibetan
ཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། དེའི་ཁྱད་པར་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་ན། །མེ་ནི་ཚ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་དམིགས་པས་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཚ་བ་མེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། །ཚ་བ་མིན་པ་ཇི་ལྟར་བསྲེག ། དེས་ན་བུད་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ། །ཡོད་མིན་དེས་ན་མེ་ཡོད་མིན། །ཞེས་ཚ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་མེ་ཡང་ཡོད་མིན་ཞེས་གོང་དུ་བཟློག་པར་བྱས་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་མེའི་དངོས་པོ་མཐོང་ནས་མེ་དངོས་པོ་མེད་པ་བཟློག་པར་འགྱུར་ན། བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་སོགས་ཀྱི་འཐད་པས་དངོས་པོའི་དངོས་པོ་མེད་པར་མཐོང་ནས་དངོས་པོའང་བཟློག་པར་ཅིས་མི་འགྱུར། དེ་ལྟར་ན། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་དང་། །ཡོད་མེད་མིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ། །འདི་ནི་མཁས་པས་གཅིག་ཉིད་སོགས། །དག་ལ་རྟག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཕྱོགས་ནི་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་ཉེས་པ་སྤངས་པ་གང་ཞིག་མཐོང་སྟེ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་བཞི་ཆར་སྐྱོན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མི་རིགས་སོ། །འདི་ལས་ཀྱང་ཕྱོགས་འཛིན་པ་མི་རིགས་ཏེ། རྡུལ་ལའང་ཆ་ཤས་ཡོད་མེད་ཅེས། །དཔྱད་པ་དེར་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་འདིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཤིན་ཏུ་ཞིབ་པའི་དངོས་པོ་རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཡང་བདེན་པར་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་གང་དུ་མེད་པ་དེར་རྡུལ་ཕྲན་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མངའ་བ་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱིས་མ་རིག་པའི་མུན་པ་འཐུག་པོ་བསལ་ཏེ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་ལྟོས་ནས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་འབྲེལ་ཏེ། དངོས་པོ་འགའ་ཡང་མ་དམིགས་པས་ཡོད་པ་ལྟར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་གཟིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀུན་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་དངོས་པོ་རྟག་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་ནི་ཡོད་པའམ་མེད་པར་རྟོག་པས་བརྟག་མི་ནུས་ཏེ། བརྟག་པ་འཇུག་པའི་རྟེན་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་འདུས་བྱས་ལ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་ཡོད་པའམ་མེད་པར་བརྟག་པར་
Chinese
第二，事物是自性存在的，因为有能识别其差别的缘故。例如：如果事物不存在，火又怎能变热？因此，因为能识别事物的差别，所以事物是自性存在的。如果这样说，热就变成火本身了，不是热的又怎能燃烧？因此，名为木柴的东西，如果不存在，那么火也不存在。像这样，具有热的自性的火也是不存在的，这在前面已经驳斥过了。因此，因为没有差别，所以事物都没有自己的体性。另外，如果看到火的事物，就能驳斥火的事物不存在，那么，凭借缘起等的道理，看到事物的实物不存在，为何不能驳斥事物呢？像这样，存在和不存在以及存在与不存在，和非存在非不存在的这些方式，智者应该总是将它们应用于一和多等。如果用这种方式进行分析，那么在所有四种立场中，又能看到哪一种是摆脱了过失的呢？因此，因为在所有四种立场中都看到了过失，所以不应该完全执着于任何一种立场。不仅如此，执着于任何一种立场都是不合理的，因为对微尘也存在有无部分这样的分析。如果用这种方式进行分析，那么对于极其微小的物质微尘来说，在任何地方都不存在真实存在的物质，那么微尘又如何产生和出现呢？根本不会产生。拥有非显现之行境，通达事物如实不颠倒之实相的太阳光芒，驱散了无明深厚的黑暗，对于圆满正等觉的诸佛来说，相对于他们的智慧，不存在本身也是无关的，因为没有执着任何事物，所以就像没有看到存在一样，也没有看到不存在本身。第三，对于一切有为法和无为法来说，事物和非事物两者都不是存在的。例如，暂且对于常法，也就是非因缘和合的无为法来说，不能通过有或无的分别来进行观察，因为进行观察所依赖的常法本身是不存在的。对于依靠因和缘而产生的有为法来说，因为没有自性，所以也不能通过有或无来进行观察。
English
Secondly, things exist by their own nature, because there is a distinction to be recognized. For example: If things did not exist, how could fire become hot? Therefore, because the distinction of things can be recognized, things exist by their own nature. If you say so, heat becomes fire itself, how can what is not heat burn? Therefore, the thing called firewood, if it does not exist, then fire does not exist. Like this, the fire with the nature of heat also does not exist, which has already been refuted above. Therefore, because there is no distinction, things do not have their own essence. Furthermore, if seeing the thing of fire can refute the non-existence of the thing of fire, then, based on the reason of dependent arising, etc., seeing the non-existence of the substance of things, why can't things also be refuted? Like this, existence and non-existence, and existence and non-existence, and the way of saying neither existence nor non-existence, the wise should always apply them to one and many, etc. If analyzed in this way, in all four positions, what can be seen that is free from faults? Therefore, because faults are seen in all four positions, it is not reasonable to completely adhere to any one position. Moreover, it is not reasonable to adhere to any one position, because the analysis of whether or not there are parts also applies to particles. If analyzed in this way, for extremely subtle material particles, there is no truly existing substance anywhere, so how do particles arise and come into being? They simply do not arise. The sun's rays, possessing the realm of non-manifestation, understanding the true reality of things without distortion, dispelling the thick darkness of ignorance, for the Buddhas who are perfectly enlightened, even non-existence is irrelevant in relation to their wisdom, because they do not cling to any things, so just as they do not see existence, they also do not see non-existence itself. Thirdly, for all conditioned and unconditioned phenomena, neither things nor non-things exist as two. For example, for the time being, for permanent phenomena, that is, unconditioned phenomena that are not assembled by causes and conditions, it is not possible to examine them by distinguishing between existence or non-existence, because the permanent phenomenon itself, which is the basis for examination, does not exist. For conditioned phenomena that arise from causes and conditions, because they have no inherent nature, they cannot be examined by existence or non-existence.