Chinese
会变成那样。然而，即使去往寂静无声的地方，又凭什么能生起对无声之声的认知，认为“这是声音”呢？因为无声并非声音的自性，所以它不可能被确定为声音。此外，如果接触到耳朵才能感知声音，那么最初的声音耳朵无法感知，其他感官也无法感知，那么声音的感官由什么来感知呢？因此，未被感知的法，也不应被认为是声音。声音是四大种、四大所造以及声音自身等九种自性的结合，不可能单独存在，那么如何能感知单独的声音呢？与声音的集合无差别的气味等也应被感知，因为它们也像声音一样，与耳根相接触。如果最初的声音没有被感官感知，会有什么过失呢？只要耳朵没有听到声音，声音就不会成为声音，因为它不是耳朵的对境，就像气味等一样。如果听到时才成为声音，那么最初不是声音的体性，最终也变成声音，这是不合理的，就像气味等最终不会变成声音一样。 第二，破斥意识执持对境：正如诸根没有执持对境的能力一样，意识也没有执持对境的能力。例如，心识是到达对境的处所后进行决断，还是未到达而决断？如果未到达，那么一个心识就能决断一切对境。如果到达后决断，那么是与诸根一起到达对境之处，还是单独前往？其中，与诸根一起前往是不可能的，因为诸根总是安住于身体，并且会导致身体没有诸根的过失。如果单独前往，那么与眼等诸根分离的心识到达对境之处后，又会做什么见等作用呢？因为会导致盲人等也有见等作用的过失。如果又认为这是到达对境之处后才了知对境，那么由于对境是无限的，了知对境也没有穷尽，因此不会返回。如果这样，那么这个有情众生为何总是处于无意识或无心识的状态呢？
English
That would happen. However, even if one goes to a place of silence, how can one generate the understanding that "this is sound" from the sound of silence? Because silence is not the nature of sound, it cannot be determined to be sound. Furthermore, if sound is perceived by contact with the ear, then the initial sound is not perceived by the ear, nor is it perceived by other senses. By which sense is the sound perceived? Therefore, that which is not perceived should not be considered sound. Sound is the nature of nine things: the four elements, the four derived elements, and sound itself. It cannot exist alone. How can one perceive a single sound? Odors and other things that are not different from the collection of sound should also be perceived, because they, like sound, come into contact with the ear sense. If the initial sound is not perceived by the senses, what fault is there? As long as the sound is not heard by the ear, it will not become sound, because it is not the object of the ear, just like odors and so on. If it becomes sound when it is heard, then that which was not initially the nature of sound will eventually become sound, which is unreasonable, just as odors and so on will not eventually become sound. Second, refuting the mind's grasping of objects: Just as the senses do not have the ability to grasp objects, the mind also does not have the ability to grasp objects. For example, does the mind go to the place of the object and then make a determination, or does it make a determination without going? If it does not go, then one mind would be able to determine all objects. If it goes and then makes a determination, does it go to the place of the object together with the senses, or does it go alone? Among these, it is impossible to go together with the senses, because the senses always abide in the body, and it would lead to the fault of the body being without senses. If it goes alone, then what function of seeing, etc., would the mind, separated from the senses such as the eye, perform after going to the place of the object? Because it would lead to the fault of blind people, etc., also having the function of seeing, etc. If one again thinks that this is how one understands the object after going to the place of the object, then because the objects are infinite, the understanding of the object is also endless, and therefore it will not return. If this is the case, then why is this sentient being always in a state of unconsciousness or mindlessness?
Tibetan
གྱུར་བ་མིན་ཏེ་སེམས་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན། སེམས་མེད་པའང་བདག་ཏུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའང་བདག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ངོ་བོ་མེད་པས་རང་བཞིན་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་འཛིན་བྱེད་ཡུལ་ཅན་བདེན་པ་དགག་པ་ལ། འདུ་ཤེས་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་། དེ་བདེན་པར་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དབང་དོན་དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་ན། དེ་དག་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་རྒྱུ་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་ཡོད་ན། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་བྱེད་དུ་འདུ་ཤེས་རིགས་པ་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འདུ་ཤེས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། འོ་ན་འདུ་ཤེས་གཏན་མེད་དམ་ཞེ་ན། མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚུལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། འདི་ནི་མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེས་ནས་འགགས་པ་ན་ཡུལ་དབང་པོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགགས་ལ། དེ་འགགས་ནས་སྔར་མཐོང་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་གང་ཞིག་ཕྱིས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་འཛིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འགགས་ཟིན་པའི་དོན་འཛིན་ཅེ་ན། ཇི་ལྟར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུའི་བག་ཙམ་ཡང་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་ཆུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལྟར་འགགས་ཤིང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་འདི་ནི་སྔོན་པོའོ། །སེར་པོའོ། །ཡིད་དུ་འོང་བའོ། །ཡིད་དུ་མི་འོང་བའོ། །ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཡོངས་སུ་གཅོད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀུན་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་རྒྱུ་ལ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་སོགས་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པའང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོའི་རྒྱུ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་དབྱེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཆེས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཞི་ཡུ
Chinese
如果不是变成无心，那么无心也不应是“我”，因为柱子和瓶子等也会变成“我”的过失。因此，如果这样用理智进行辨析，那么根、境和识等都是无自性的，由此成立所谓的“自性空”。第二，破斥执著所缘的世俗谛。分为：认识蕴的体性和证明它是真实的两个部分。第一部分是：如果根境等没有自性，那么如何能有能完全断除这些事物各自差别的认识呢？如果事物有自性，那么认识才能断除它，但因为事物没有自性，怎么会有断除它们的认识呢？那么，认识是完全没有的吗？不是没有，因为有无自性的方式。比如，眼根和色境为缘，生起眼识，当它灭去时，与境根一起灭去。它灭去后，先前见过的色等事物，后来被意识所执著。如何执著已经灭去的事物呢？比如，虽然海市蜃楼中连一点水都没有，但由于因缘的作用，会产生具有水相的认识。同样，对于已经灭去且无自性的事物，也会有分别性的意识，认为“这是蓝色的”、“这是黄色的”、“这是令人愉悦的”、“这是令人不悦的”，这样进行区分和断除。像这样，对于色和受等一切法进行区分的因，就叫做认识蕴。对诸法的体性和详细分类等进行区分，也是由于认识的作用，而不是事物的自性的原因。因为一切都如幻觉一般，无法区分其自性。因此，从色法到一切种智之间的所有法，进行安立的原因仅仅是分别性的自性——认识，因此，所有世俗谛都仅仅是分别念所安立的，这一点非常清楚。安立的基础是境。
English
If it doesn't become mindless, then mindlessness shouldn't be considered "self," because pillars and vases would also become "self." Therefore, if analyzed in this way with reason, the senses, objects, and consciousness are all without inherent existence, thus establishing what is called "emptiness of inherent existence." Second, refuting the truth of the object-possessing perceiver. This is divided into two parts: the definition of the aggregate of perception and the proof that it is true. The first part is: If the senses and objects are without inherent existence, then how can there be perception that completely cuts off the distinctions of those things that are the cause of distinguishing them? If things had inherent existence, then perception could cut them off, but since things are without inherent existence, how could there be perception that cuts them off? Then, is perception completely nonexistent? It is not nonexistent, because there is the way of being without inherent existence. For example, when eye consciousness arises based on the eye and form, when it ceases, it ceases together with the sense objects. After it ceases, the objects such as forms that were previously seen are later apprehended by mental consciousness. How does it apprehend things that have already ceased? For example, although there is not even a drop of water in a mirage, due to the power of causes and conditions, a perception with the appearance of water arises. Similarly, for things that have ceased and are without inherent existence, there will also be a discriminating consciousness that thinks, "This is blue," "This is yellow," "This is pleasant," "This is unpleasant," thus distinguishing and cutting them off. Like that, the cause for distinguishing all phenomena such as form and feeling is called the aggregate of perception. Distinguishing the nature of phenomena and detailed classifications, etc., is also due to the function of perception, and not due to the inherent nature of things. Because everything is like an illusion, it is impossible to distinguish its inherent nature. Therefore, the cause for establishing all phenomena from form to omniscience is only perception, which is the nature of discrimination. Therefore, it is very clear that all conventional truths are merely imputed by discrimination. The basis of imputation is the object.