Tibetan
་པ་སྟོབས་ཆེ་ཞིང་གནས་པ་སྟོབས་དང་མི་ལྡན་པས་སོ། །གཞན་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་མཚན་གཞི་འདུས་བྱས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ངམ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་། མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དུས་རྟག་ཏུ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་གནས་པ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དེ་དང་འགལ་བའི་མི་རྟག་པ་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཉེས་པ་དེ་སྤོང་བར་འདོད་ནས་ཕྱིས་མི་རྟག་པ་དང་འབྲེལ་བར་འདོད་ན། སྔར་གནས་པ་དང་ལྡན་པས་རྟག་པར་གྱུར་ཟིན་ནས་ཕྱི་ནས་མི་རྟག་པ་དང་འབྲེལ་བས་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ན་དངོས་པོ་གཅིག་རྟག་པའང་ཡིན་ལ། མི་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཕན་ཚུན་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གནས་པ་མི་རྟག་པ་དང ལྷན་ཅིག་མཚན་གཞི་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་ན། དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ལོག་པར་འགྱུར་ཏེ། གནས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གནས་པ་ཡོད་པ་བརྫུན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་དྲན་པའི་རྟགས་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་དུས་ཡོད་དེ། འདུ་བྱེད་གནས་པའི་རྟེན་འདས་པའི་དུས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདས་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་བདག་འདས་པའི་དུས་སུ་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དྲན་པ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་ནི་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། སྔར་མཐོང་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་ནི་འགགས་ཟིན་པས་ཕྱིས་མི་སྣང་ཞིང་། གང་གི་ཚེ་མི་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་སླར་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་མིན་པ་དེས་ན་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགགས་ཤིང་རང་བཞིན་མེད་པ་ལོག་པའི་དོན་ལ་དམིགས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ལོག་པ་ཁོ་ན་འབྱུང་ངོ་། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་སད་པའི་ཚེ་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །འདས་པའི་དོན་གཏན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་རྟག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་སུ་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བའི་དྲན་པ་ཡོད་པས་དངོས་པོ་ལས་འདས་པ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དུས་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པའོ།།། །། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་རྣམ་བཤད། གཉིས་པ་ལྟ་བར་བྱ་བ་དགག་པ་ལ། ལེགས་བཤད་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུ། ལེགས་བཤད་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། ཐར་འདོད་ལེགས་བཤད་བླང་བར་གདམས་པ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ལ། ཉན་པ་པོ་སྣོད་ལྡན་དཀའ་བར་བསྟན། མཉན་བྱ་སྟོང་ཉིད་ཟབ་པར་བསྟན། ཟབ་མོ་རྩོད་ཕྱིར་མིན་པར་བསྟན། རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྲ་རགས་བསྟན་པ་དང་བཞིའོ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། ཞར་བྱུང་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་ཆོས་འདི་ཆེས་གསལ་ཞིང་རྒྱས་པར་བསྟན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའང་འདི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་པོ་དང་ཉེ་བར་འདོམས་པ་པོ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་འདི་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་ཆེར་འཇུག་པར་མི་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་འདིའི་མཛད་པ་པོ་དང་འཆད་པ་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ནི་ཆེས་དཀའ་བ་ཞིག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་འདི་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པར་རིགས་ན། རང་གཞན་གྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞན་དག་ཅི་སྟེ་བྱུང་ཞེ་ན། ཆོས་འདིའི་གསུང་བ་པོ་དང་འཆད་པ་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཡིན་ཡང་ཆོས་འདིའི་སྣོད་དུ་རུང་བའི་ཉན་པ་པོའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་རྙེད་པར་དཀའ་སྟེ་འདི་ལྟར་རང་དང་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པས་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ཞིང་གཟུ་བོར་གནས་པ་དང་། ལེགས་བཤད་དང་ཉེས་བཤད་ཀྱི་སྙིང་པོ་དང་སྙིང་པོ་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་དང་། ལེགས་བཤད་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་གུས་པ་དང་ཡིད་གཏོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱད་པར་གསུམ་མམ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ནི་ལེགས་བཤད་ཉན་པ་པོའི་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད་ན་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་ཉན་པ་པོ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་འདི་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕལ་ཆེར་མི་འཇུག་གོ །ཉན་པ་པོའི་སྐྱོན་གྱིས་སྨྲ་བ་པོའི་ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ལ་སྐྱོན་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་གྱི། ཉན་པ་པོ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན། སྨྲ་བ་པོའི་ཡོན་ཏན་ཚིག་ཟུར་དོད་པ། དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ། ངག་སྔ་ཕྱི་མ་འཁྲུགས་པ་བརྗོད་པ་བློ་གསལ་བ་ཉན་པ་པོའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ། སེམས་ལ་ཟང་ཟིང་མི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་ལས་རྣམ་པ་གཞན་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ལ། ཉན་པ་པོ་ལའང་ཡོན་ཏན་སྐྱོན་གྱི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་ཆོས་དག་པ་ཡིན་ཡང་ཉན་པ་པོ་རང་གི་ཉེས་པ་མི་བརྩི་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲ་བ་པོ་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བརྩི་བར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྲིད་པ་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། སྲིད་པ་དེ
Chinese
因为存在具有强大力量的住法，而没有不具有力量的住法。另外，无常本身是与所依有为法同时产生，还是之后产生？因为体性和所依不会混淆，如果时间中总是存在无常本身，那么住法就不是恒常存在，因为与它相违背的无常总是相伴随。如果想要避免那个过失，而想之后与无常相联系，那么因为先前具有住法而已经变成常法，之后与无常相联系而变成无常，那么一个事物既是常法，又是无常，这种说法是不合理的。再者，因为有为法的体性之间不会混淆，如果住法与无常同时存在于所依事物上，那么事物上的无常就会成为虚假，因为住法存在。或者住法的存在就会变成虚假，因为无常存在。 第二，驳斥忆念的理由是：如果时间存在，因为有为法存在的所依是过去的时间。如果过去的事物不存在，那么我过去的时候变成了这样这样，这样的忆念就不合理了。忆念是缘于先前经历过的事情，先前见过的东西已经灭亡，所以之后不会显现，当不显现的时候，就不会再次产生以它为对境的心，因此，忆念是缘于灭亡且自性不存在的虚假之义，仅仅产生自性不存在的虚假。例如，就像在梦中经历的对境，在醒来的时候忆念一样。过去的事情不是完全不存在，因为是忆念的对象，并且能够见到它的结果。但不是以自己的体性存在，因为会成为常法，并且会成为真实执著的对象。因此，因为存在缘于那样的事物而产生的忆念，所以事物之外的过去不是以自己的体性存在的。在《瑜伽行四百论》中，这是关于驳斥时间的禅修的阐释，也就是第十一品的解释。 第十二章的解释。 第二，驳斥所观察的事物。不符合善说之因。简略地阐述善说。解脱
English
Because there exists a powerful abiding dharma, and there is no abiding dharma that does not possess power. Furthermore, does impermanence itself arise simultaneously with the basis of designation, conditioned phenomena, or does it arise later? Because the nature and the basis of designation are not confused, if impermanence itself always exists in time, then the abiding does not always exist, because impermanence, which contradicts it, is always associated with it. If you want to avoid that fault and want to be associated with impermanence later, then because it previously possessed abiding, it has already become permanent, and later it becomes impermanent by being associated with impermanence, then one thing is both permanent and impermanent, which is not reasonable. Furthermore, because the characteristics of conditioned phenomena do not confuse each other, if abiding and impermanence exist simultaneously on the basis of designation, the object, then impermanence on the object becomes false, because abiding exists. Or the existence of abiding becomes false, because impermanence exists. Second, the refutation of the sign of memory: If time exists, because the basis of the abiding of conditioned phenomena is past time. If past things do not exist, then the memory that I became like this and that in the past is unreasonable. Memory is focused on what has been experienced before, and what has been seen before has ceased, so it does not appear later. When it does not appear, the mind with that object will not arise again. Therefore, memory is focused on the meaning of cessation and non-self-existence, and only non-self-existence arises. For example, like the object experienced in a dream, memory arises when awake. The past is not completely non-existent, because it is the object of memory, and its result can be seen. But it does not exist in its own nature, because it would become permanent, and it would become the object of real clinging. Therefore, because there is memory that arises from focusing on such a thing, the past outside of things is not established as existing in its own nature. In the Four Hundred Verses on Yoga Practice, this is the explanation of the meditation on refuting time, that is, the explanation of the eleventh chapter. Explanation of chapter twelve. Second, refuting what is to be observed. The cause of not conforming to the well-spoken. Briefly explain the well-spoken. Liberation
Chinese
关于采纳妙语的教诲分三部分。第一部分：阐述听者具备法器之难得；阐述所听之空性深奥；阐述深奥并非为了争论；阐述自性之细微与粗大，共四点。第一点又分正说和顺带而说两种。首先是正说：此处说道，您已将这无我之法阐述得极为清晰和详尽，如来也亲近那些通达和引导此法之人，那么为何世间大多数人不接受此法呢？因为此法的作者、讲解者以及法的伟大本质都极为难得。因此，若希求解脱者理应只接受此法，那么那些宣说自他实有之人有何不同呢？虽然此法的宣说者、讲解者以及法的本质都极为清净，但要找到能成为此法之器的听者却非常困难。例如，不执着于自他之宗派，不怀有愤怒，不偏袒任何一方，保持中立；具备辨别妙语与恶语、精华与非精华之智慧；追求妙语，尊重佛法和说法者，并信任他们。具备这三或五种特质的人，被称为听受妙语之法器。由于具备这些功德的听者极为稀少，所以世间大多数人不接受此法。听者的过失会将说法者的功德转变为过失，反之亦然。如果听者具备如上所述的特质，那么说法者的功德，如措辞精当、意义准确、前后连贯、表达清晰、理解听者意乐、不贪图名利等，就不会变成过失。同样，听者的功德也不会变成过失。因此，即使说法者所说法清净，那些不反思自己过失的听者也会认为说法者有过失。例如，世尊将有果之有的五取蕴，以及有
English
The advice on adopting excellent speech is divided into three parts. The first part: Demonstrating the difficulty of the listener possessing the vessel; Demonstrating the profundity of emptiness to be heard; Demonstrating that profundity is not for the sake of argument; Demonstrating the subtlety and grossness of the nature, in four points. The first point has two aspects: the direct and the incidental. The first is: Here it is said, you have explained this doctrine of selflessness very clearly and extensively, and the Tathagata is also close to those who understand and guide this doctrine, so why do most people in the world not engage in this doctrine? Because the author, the explainer, and the very nature of the greatness of this doctrine are all very difficult to find. Therefore, if those who desire liberation should only engage in this, then what is the difference between those who speak of self and other as real? Although the speaker, the explainer, and the nature of the doctrine are very pure, it is difficult to find a listener who is worthy of being a vessel for this doctrine, such as being impartial and not clinging to one's own or others' sides, without anger, not biased towards any side, and remaining neutral; possessing the wisdom to distinguish between good and bad speech, essence and non-essence; pursuing good speech, respecting the Dharma and the Dharma speakers, and trusting them. Having three or five of these qualities is said to be the vessel of the listener of good speech. Because listeners with these qualities are very rare, most people in the world do not engage in this doctrine. The faults of the listener turn the virtues of the speaker into faults, and vice versa. If the listener has the characteristics described above, then the virtues of the speaker, such as being eloquent, accurate in meaning, coherent, clear in expression, understanding the listener's intentions, and not being greedy for fame and profit, will not become faults. Similarly, the virtues of the listener will not become faults. Therefore, even if the speaker's Dharma is pure, those listeners who do not reflect on their own faults will consider the speaker to have faults. For example, the Blessed One described the five aggregates of appropriation as the fruit of existence, and that existence