Tibetan
པས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་མི་ནུས་་ཀྱི། དངོས་པོ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། དུས་ཀྱི་རྒྱུ་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དུས་ཡོད་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པ་རྣམས་ལ་གནས་པ་མེད་ལ། གནས་པ་མེད་པས་ཀྱང་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞིག་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གནས་པ་མེད་ཅེ་ན། མི་རྟག་པས་ཟོས་པའི་དངོས་པོ་ལ་གནས་པ་ག་ལ་ཡོད། གལ་ཏེ་གནས་པ་ཡོད་ན་མི་འགྱུར་བར་གནས་པའི་དངོས་པོ་ལས་གནས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་རྒ་བ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དང་པོར་གནས་པ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ཕྱིས་ཀྱང་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པས་ཐ་མར་རྙིང་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་སྔར་གནས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་གྱིས་ཤིག རིགས་པ་འདི་ལས་ཀྱང་གནས་པ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་རྣམ་ཤེས་སྔ་མས་དམིགས་པའི་དོན་གང་ཞིག་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དམིགས་ནས་སྔར་མཐོང་བའི་དོན་དེ་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་མའི་བར་དུ་གནས་པས་གནས་པ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ཞིག་ན། འདི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་ཇི་ལྟར་དོན་སྔ་ཕྱི་གཉིས་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱང་དོན་གཅིག་རྣམ་པར་མི་ཤེས་ན་དོན་རྣམས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་ཡུན་གྱི་བར་དུ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཆོས་མངོན་པར། གཉིས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་ཡི་ལྔ། །ཞེས་དོན་ལྔ་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། དབང་ཤེས་རྣམས་དོན་ད་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་གཅོད་བྱེད་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་ལ། དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་ཡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་འགག་པས་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུའི་སྟོབས་ལས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མངོན་པར་གསལ་བར་རློམ་པ་སྐྱེས་པ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་བྱར་བཤད་ཀྱི། ཡང་དག་པར་ན་ཡིད་ཤེས་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པར་བྱེད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གནས་པ་ཡོད་དེ་ད་ལྟར་བའི་དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གནས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ད་ལྟར་བ་ཉིད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དུས་ལ་གནས་པ་ཡོད་དམ་མེད། གལ་ཏེ་དུས་ལ་གནས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡོད་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། གནས་པ་དུས་
Chinese
因此自己不能完全断除，如果执取事物而完全断除，那么时间的因是事物，如果事物存在则时间存在，但是事物不存在。像这样，事物在每一个刹那坏灭，没有住留。因为没有住留，哪里会有时间的实体呢？没有的。为什么没有住留呢？被无常吞噬的事物哪里会有住留？如果住留存在，那么从不变化的住留的事物，就不会发生从一个状态转变为另一个状态的衰老。因为这两者互相矛盾。如果最初住留存在，那么后来也住在那个状态，最终不会变成陈旧，因此要认识到先前住留是不存在的。从这个道理来说，也是没有住留的。像这样，先前的意识所缘的对境，如果后来出现的其他意识也缘取，从而认为先前见到的对境住留在后来的意识之间，那么这是不可能的。因为一个刹那的意识，如何不能区分先前和后来的对境，同样，先前和后来的两个刹那的意识，如果不能区分一个对境，那么对境也是依缘而生的刹那。因此，在两个意识的延续之间是不住留的。如果这样，那么在《法蕴论》中，“二者的识，后之五。”说是两个意识了知五个对境，这有矛盾吗？没有过失。因为根识生起时，是完全断除现在对境的显现的相状。这些根识也和自己的对境一起灭亡。因此，从根识的因的力量，生起意意识，意意识显现为根识的对境的相状。在世间的说法中，说是两个识的所知境。但实际上，意意识只是执取根识的对境的总相，而不是自己的自性。因为那时已经灭亡了。如果住留存在，因为是现在时间的体性。因为没有住留，现在就不可能存在。那么，时间有住留还是没有住留？如果时间依靠住留而存在，因为所依和能依是不同的，住留是时间
English
Therefore, one cannot completely eliminate it by oneself. If one completely eliminates it by grasping onto things, then, if the cause of time, the thing, exists, then time exists, but the thing does not exist. Like this, things perish in each moment, and there is no abiding. Because there is no abiding, where would there be an entity of time? There is none. Why is there no abiding? Where would there be abiding for a thing consumed by impermanence? If abiding exists, then from a thing that abides without changing, aging, which is a change from one state to another, would not occur. Because these two are mutually contradictory. If abiding exists at first, then later it would also abide in that same state, and ultimately it would not become old. Therefore, realize that there was no previous abiding. From this reasoning, there is also no abiding. Like this, if a later consciousness also apprehends whatever object was apprehended by a previous consciousness, and thus one thinks that the object seen previously abides between the later consciousnesses, then this is not possible. Because just as a single moment of consciousness cannot distinguish between previous and later objects, similarly, if two moments of consciousness, previous and later, cannot distinguish a single object, then objects are also momentary by their very nature of arising dependently. Therefore, it does not abide between the duration of the two consciousnesses. If so, then in the Abhidharma, "The five of the later consciousness of the two," it is said that two consciousnesses know five objects. Is this contradictory? There is no fault. Because the sense consciousnesses arise with the aspect of manifest appearance that completely eliminates the present object. And these also cease together with their own objects. Therefore, from the power of the cause of the sense consciousnesses, a mental consciousness arises, which appears to be manifestly clear with the aspect of the object of the sense consciousnesses. In worldly terms, it is said to be the object of knowledge of two consciousnesses. But in reality, the mental consciousness only grasps the general aspect of the object of the sense consciousnesses, and not its own nature. Because it has ceased at that time. If abiding exists, it is because it is the nature of present time. Because without abiding, the present itself is impossible. Then, does time have abiding or not? If time exists by relying on abiding, because the support and the supported are different, abiding is time.
Tibetan
སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱིམ་ན་ཡོད་པའི་ལྷ་སྦྱིན་ཁྱིམ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན། དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་དུས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུའང་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དུས་ལ་གནས་པ་མེད་ན་གནས་པ་མེད་པའི་དུས་ལ་མཐའ་སྟེ་འཇིག་པའང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟ་བའི་དུས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དུས་དེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟ་བའི་དངོས་པོའང་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གནས་པ་ཡོད་དེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན། དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཉིད་དམ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་གྲང་། གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་ན་དངོས་པོ་མི་རྟག་པར་མི་འགྱུར་གྱི་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ལས་མི་རྟག་པ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་དང་མི་རྟག་པ་གཅིག་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་གང་ལ་གནས་ཏེ་གནས་པ་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་མེད་ལ་གནས་པ་མེད་པས་དངོས་པོ་མེད་ཅིང་དེ་མེད་པས་དུས་ཀྱང་མེད་དོ། །གང་ཡང་སྔར། གནས་མེད་དངོས་པོ་གང་ལ་ཞིག །མི་རྟག་པས་གནས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ། གནས་པ་ཡོད་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ཡོད་དེ། གནས་པའི་དུས་ན་གནས་པ་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་གྱི། མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོབས་ཆུང་བས་སྟོབས་ལྡན་འཇོམས་ནུས་པའང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གནས་པ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་དུས་དེར་མི་རྟག་པ་ཉིད་གང་སྟོབས་ཆུང་བ་ཡིན་ན་དུས་ཕྱིས་སྟོབས་ཆུང་བ་ལས་བཟློག་པ་གནས་པ་འཇོམས་ནུས་ཀྱི་སྟོབས་ལྡན་དུ་རྒྱུ་ཞེས་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཡང་ན་སྔར་ནས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའམ་ཡང་ན་ཕྱིས་ཀྱང་སྟོབས་ཆུང་བ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་རྐྱེན་སྔ་ཕྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་དུས་སུ་གནས་པ་སྟོབས་ཆུང་བ་མ་ཡིན་པར་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་ནས་དེ་དག་ངེས་པར་སྟོབས་ལྡན་ལས་བཟློག་ནས་མི་རྟག་པས་འཇོམས་ནུས་ཀྱི་སྟོབས་ཆུང་ངུ་རྒྱུ་ཅིས་ན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགག་པ་སྟོན་པ་མ་རངས་པའི་ཚིག་གོ ། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་སྟོབས་ཆུང་མིན་ཞིང་སྟོབས་དང་ལྡན་ལ། དེ་ཡང་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་གནས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་ལ་མི་རྟག
Chinese
不會改變，就像家裡的施主不會變成家本身一樣。因此，存在不是時間的本性，所以也不是時間的特徵。如果時間沒有存在，那麼沒有存在的時間也不會有終結，也就是毀滅。因此，現在的時間會長久存在。這樣的話，因為時間是永恆的，所以現在的事物也是永恆的。如果存在是有的，因為與之相關的事物具有無常的本性。如果所謂的無常以其自身的特徵存在，那麼它與事物是不同的還是相同的呢？兩種情況都不合理。如果無常與事物不同，那麼事物不會變成無常，而是會變成永恆，因為事物中沒有與無常不同的特徵。如果事物和無常是相同的，那麼無常本身就是事物，事物存在於何處呢？存在會完全消失，因為它是無常的本性。因此，沒有存在，因為沒有存在，所以沒有事物，沒有事物，所以也沒有時間。之前也說過：無有存在事物於何滅？無常之中存在何處有？對於此，即使存在，也有無常。存在之時，存在極具力量，而非無常，因為力量弱小，也無法摧毀強大者。如果存在具有力量之時，無常本身是弱小的，那麼之後弱小的會轉變成能夠摧毀存在的強大力量，或者從一開始就具有力量，或者之後仍然是弱小的。因為因緣前後沒有差別。同樣，如果存在之時，存在不是弱小的而是具有力量的，那麼之後它們必定會從強大轉變成弱小，無常如何能具有摧毀的力量呢？這是顯示反駁的不滿之詞。另外，如果無常不是弱小的而是具有力量的，並且它普遍存在於一切事物中，那麼那時一切事物都會沒有存在，因為凡是無常
English
It will not change, just as the householder in the house does not become the house itself. Therefore, existence is not the nature of time, so it is not a characteristic of time either. If there is no existence in time, then there will be no end, i.e., destruction, for time without existence. Therefore, the present time will last for a long time. In that case, since time is eternal, the present things will also be eternal. If existence exists, it is because the things associated with it have the nature of impermanence. If something called impermanence exists by its own characteristics, is it different from or the same as the thing? Neither is reasonable. If impermanence is different from the thing, then the thing will not become impermanent but will become eternal, because impermanence with different characteristics does not exist in it. If the thing and impermanence are the same, then impermanence itself is the thing, where does the thing exist? Existence will completely disappear because it is the nature of impermanence. Therefore, there is no existence, and because there is no existence, there is no thing, and because there is no thing, there is no time either. It was also said before: Where does the non-existent thing perish? Where does existence exist in impermanence? To this, even if there is existence, there is also impermanence. At the time of existence, existence is very powerful, but not impermanence, because it is weak and cannot destroy the strong. If impermanence itself is weak at the time when existence has power, then later the weak will be seen to transform into a powerful force that can destroy existence, or it will have power from the beginning, or it will still be weak later. Because there is no difference between the prior and later causes and conditions. Similarly, if existence is not weak but powerful at the time of existence, then how can it be seen that they will inevitably turn from powerful to weak, and impermanence will have the small power to destroy? This is a word of dissatisfaction showing refutation. Furthermore, if impermanence is not weak but powerful, and it is universally present in all things, then at that time all things will have no existence, because whatever is impermanent