Tibetan
་པའོ།།། །། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་བཤད། དྲུག་པ་དུས་རྟག་པ་དགག་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། དུས་སྨྲ་བ་དག་ན་རེ། བདག་རྟག་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་མི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ན་ས་ལ་སོགས་པའི་འབྱུང་བ་རྣམས་དང་། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་དུས་རྟག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རེས་འགའ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དུས་ཡོད་ཅིང་དེའང་སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་ཤིང་། དུས་གསུམ་དུ་གནས་པའི་དངོས་པོ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་རྟག་པ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། ། གཉིས་པ་ལ། དུས་ཀྱི་ངོ་བོ་དགག དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། འདས་མ་འོངས་དགག ད་ལྟར་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། མ་འོངས་པ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་དགག འདས་པ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་དགག མ་འོངས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། དུས་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན་དམིགས་དགོས་པ་ལས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་སྔར་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ངོ་བོས་རྣམ་པར་བཞག་མི་ནུས་ཀྱི། དུས་གསུམ་དུ་གནས་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་དགོས་པས། དེ་དག་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་དུས་དགག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་མ་འོངས་པའི་དུས་མཚོན་པའི་དོན་དུ་མ་འོངས་པའི་བུམ་པ་བཀོད་ལ། འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་མཚོན་པའི་དོན་དུ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་བུམ་པ་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །མ་འོངས་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་མ་ཕྱིན་པའོ། །འདས་པ་ནི་ད་ལྟར་བ་ལས་འདས་པའོ། །ད་ལྟར་བ་ནི་བྱུང་ལ་མ་འགགས་པའོ། །དུས་གསུམ་པོ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་རྣམ་པར་གནས་ཏེ། གཉིས་ལ་མ་ལྟོས་པར་རེ་རེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འོངས་པ་ནི་འདས་ད་ལྟར་གཉིས་ལ་མ་ལྟོས་པར་བཞག་མི་ནུས་ཏེ། མ་འོངས་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ལས་ཡིན་ལ། གང་དུ་མ་འོངས་པ་འདས་ད་ལྟར་གཉིས་སུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར། དུས་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་གཞག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མ་འོངས་པའི་བུམ་པ་ལ་ད་ལྟར་བའི་བུམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་འདས་པའང་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་དང་མ་འོངས་པ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ལ་གཅིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་མ་འོངས་པའི་བུམ་པ་ལ་འདས་ད་ལྟར་གཉིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན
Chinese
。 第十一章的释论。 第六，破斥时间是常法。其中分两个方面：陈述前派观点和破斥它。第一方面：时间论者说，说“我不是常法”的那种说法，并不是在一切情况下都没有常法的事物，因为有时间。在此，地等诸要素和种子等虽然存在，但果实、苗芽和花朵等的生起和坏灭，因为时间不是恒常存在，而是偶尔存在。由此推断有时间，并且时间通过刹那、须臾、瞬间来显现。因此，存在一种与存在于三时中的事物不同的常法，他们这样说。 第二方面，破斥时间的自性。其中分两个方面：破斥它的论证和破斥它本身。第一方面，分两个方面：破斥过去和未来，破斥现在。第一方面，分三个方面：破斥未来是实有，破斥过去是实有，详细破斥未来。第一方面：如果时间是作为一种独立的实有事物而存在的，那么它必须能够被观察到，但事实上并没有被观察到，而且之前已经被破斥过了。它不能通过自身的特性来确立，而是必须通过存在于三时中的瓶子等事物的差别来确立。因此，需要通过破斥这些事物来破斥时间。因此，为了表示未来的时间，安立了未来的瓶子；为了表示过去和现在的的时间，安立了过去和现在的瓶子。未来是指尚未到达现在的时刻。过去是指已经过去的现在的时刻。现在是指正在发生但尚未停止的时刻。这三个时间相互依赖而存在，因为缺少任何两个，单独一个都无法存在。未来不能不依赖于过去和现在而存在，因为未来是从未来而来。在任何情况下，未来都必然会变成过去和现在。对于其他两个时间的安立，也应该同样理解。因此，在未来的瓶子中，不存在现在的瓶子，也不存在过去的瓶子，因为它们与未来具有不同的特征，并且一个不可能存在于另一个之中。因为未来的瓶子中不存在过去和现在。
English
. Explanation of Chapter Eleven. Sixth, refuting the permanence of time. This has two aspects: stating the former position and refuting it. The first aspect: Those who assert time say that the statement "I am not permanent" does not mean that there is no permanent entity in all respects, because there is time. Here, although the elements such as earth and seeds exist, the arising and destruction of fruits, sprouts, flowers, etc., occur because time is not always present, but only occasionally. From this, it is inferred that time exists, and it is manifested by moments, instants, and brief periods. Therefore, there is a permanent entity that is different from the entities that exist in the three times, they say. The second aspect is to refute the nature of time. This has two aspects: refuting its proof and refuting it itself. The first aspect has two aspects: refuting the past and future, and refuting the present. The first aspect has three aspects: refuting the future as substantially existent, refuting the past as substantially existent, and specifically refuting the future. The first aspect: If time exists as a distinct real entity, it must be observable, but it is not observed, and it has already been refuted. It cannot be established by its own nature, but must be established through the distinctions of objects such as pots that exist in the three times. Therefore, time must be refuted by refuting these objects. Therefore, to represent future time, a future pot is posited; to represent past and present time, past and present pots are posited. The future is what has not yet arrived at the present time. The past is what has passed from the present. The present is what is happening but has not yet ceased. These three times exist in dependence on each other, because without any two, a single one cannot exist. The future cannot be established without depending on the past and present, because the future comes from the future. In any case, the future must inevitably become past and present. The establishment of the other two times should be understood in the same way. Therefore, in a future pot, there is no present pot, nor is there a past pot, because they have different characteristics from the future, and one cannot exist in the other. Because the past and present do not exist in the future pot.
Tibetan
་པ་དེའི་ཕྱིར། འདས་ད་ལྟར་གཉིས་ཀྱང་མ་འོངས་པར་མ་འོངས་པས་དེ་གཉིས་ཀྱང་མ་འོངས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འདས་ད་ལྟར་གཉིས་ཀྱང་མ་འོངས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དུས་གསུམ་ཆར་མ་འོངས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་འདས་ད་ལྟར་བ་གཉིས་མ་གྲུབ་ལ། དེ་ལྟར་ན་གང་དུ་མ་འོངས་པས་མ་འོངས་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་དེའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པའི་དུས་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདས་པའི་བུམ་པ་མ་འོངས་པའི་བུམ་པ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། མ་འོངས་པའི་ངོ་བོར་མ་འོངས་པ་ལ་ཡོད་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞིག་པ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ངོ་བོར་མ་འོངས་པ་ལ་ཡོད་ན། མ་འོངས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་འདས་པའི་བུམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འདས་པར་འགྱུར་ཏེ་མ་འོངས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱོདཀྱི་མ་འོངས་པ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད། མ་འོངས་པའི་བདག་ཏུ་ཡོད་པས་ཡོད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་ན། འོ་ན་མ་འོངས་པ་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་ན་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་མ་འོངས་པའི་བདག་ཏུ་གནས་པ་དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བ་འགྱུར་བས་སོ། །ཅི་སྟེ་མ་འོངས་པའི་བདག་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་ད་ལྟར་བའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གང་གི་རང་གི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ན་ད་ལྟར་བ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །མ་འོངས་པ་ཡང་མ་འོངས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པ་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་དུས་གཞན་གཉིས་ཀྱང་མེད་དོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་གང་དག་དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དག་མ་འོངས་པའི་ཚེ་རྗེས་སུ་ཡོད་ཅིང་འདས་པའི་དུས་སུ་ཡང་རང་གི་མ་ཉམས་པར་ཡོད་ལ། ད་ལྟར་བ་ནའང་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་མེད། མི་རྟག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་གི་ལུགས་ལ་དུས་གསུམ་ཀུན་ཡོད་པ་ཉིད་དེའི་ལུགས་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ག་ལས་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་གང་གི་ངོ་བོར་ད་ལྟར་བློ་ལ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཚེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཀྱེ་མ་འདུས་བྱས་རྣམས་མི་རྟག །སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན། །སྐྱེས་ནས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་དག་མྱུར་དུ་ཞི་བ་བདེ། །ཞེས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟར
Chinese
因此，过去和现在两者，由于未来对未来的作用，那两者也变成未来。当过去和现在两者都是未来的时候，那时三个时段全部都是未来，因此过去和现在两者不成立。这样一来，在何处以未来安立未来呢？因此，未来的时间不是以自己的体性存在的。如果说，过去的瓶子并非在一切方面都不存在于未来的瓶子中，而是以未来的体性存在于未来中，所以没有如上所说的过失。如果坏灭的过去和以未来的体性存在于未来中，那么以未来自性存在的过去的瓶子，怎么会变成过去呢？因为它存在于未来中。另外，你的未来存在还是不存在？如果安立为以未来之自体存在，所以存在。那么，未来本身就不可能存在，因为未来的事物安住于未来之自体中，因此会变成现在。如果说，即使存在于未来之自体中，但并非存在于现在之自体中，所以不会变成现在。凡是自己的自性是什么，就存在于那样的自性中，那就是现在，例如蓝色存在于蓝色之自性中时，就是现在一样。未来也因为存在于未来之自性中，所以会变成现在。因此，由于未来不存在，所以依赖于它的另外两个时间也不存在。分别说者们认为，以自己的自性成立的事物，在未来的时候随后存在，在过去的时候也原封不动地存在，现在也存在，按照他们的观点，有什么事物不存在呢？无常会变成不存在，这样一来，按照谁的观点，三个时段全部存在，按照他的观点，无常本身又从何而来呢？因为以任何事物的体性，现在显现在心识中，那事物在过去和未来的时候也原封不动地存在。如果这样，就和世尊所说的：‘唉呀！有为法皆无常，是生灭法之体性，生已复灭即止息，彼等迅速寂灭乐。’的教证相违背。第二是：如何
English
Therefore, the past and the present, due to the future acting on the future, both of those also become the future. When both the past and the present are the future, then all three times are the future, so the past and the present are not established. In that case, where is the future established by the future? Therefore, the future time does not exist by its own nature. If you say that the past pot is not completely non-existent in the future pot, but exists in the future in the nature of the future, so there is no fault as mentioned above. If the decaying past and the future exist in the future in the nature of the future, then how can the past pot that exists in the nature of the future become the past? Because it exists in the future. Furthermore, does your future exist or not? If it is established that it exists because it exists in the nature of the future, then the future itself is impossible, because the future object abides in the nature of the future, therefore it will become the present. If you say that even if it exists in the nature of the future, it does not exist in the nature of the present, so it will not become the present. Whatever one's own nature is, it exists in that nature, that is the present, just as blue exists in the nature of blue, it is the present. The future will also become the present because it exists in the nature of the future. Therefore, since the future does not exist, the other two times that depend on it also do not exist. The Vaibhashikas believe that things that are established by their own characteristics exist in the future, and also exist unchanged in the past, and also exist in the present. According to their view, what things do not exist? Impermanence will become non-existent. In this way, according to whose view all three times exist, according to his view, where does impermanence itself come from? Because whatever appears to the mind now in the nature of anything, that thing also exists unchanged in the past and future. If this is the case, it will contradict the Buddha's statement: 'Alas! Conditioned things are impermanent, they are of the nature of arising and ceasing, having arisen, they cease, those quickly pacify and are happy.' Second is: How