Tibetan
ས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆགས་བྱའི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་པས་འདོད་ཆགས་སྤོང་བར་ནུས་སོ། །འདོད་ཆགས་ཀྱི་དམིགས་པ་མ་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཟད། རྒྱུ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་འབྱུང་བར་བཤད། །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་རྣམས་ལ་སྡུག་པ་སོགས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་བར་མར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་གྲུབ་ན་འདི་དག་གི་ཡོད་པ་ཉིད་རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་ཞེས་བློ་དང་ལྡན་པ་སུ་ཞིག་འཛིན། དེས་ན་འདི་དག་ནི་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཐག་པའི་བསྡོགས་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། བྱིས་པ་རྣམས་འཆིང་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སྐྱེས་པའང་བུད་མེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་བུད་མེད་དང་ལྷན་ཅིག་བཅིངས་ལ། བུད་མེད་ཀྱང་སྐྱེས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་བཅིངས་པས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་པ་འགའ་ཡང་བུད་མེད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་པས་འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་དང་གཞན་ལྷན་ཅིག་བཅིངས་པར་རྟོག་ན། རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་བཅིངས་པ་ལ་ཕྱིས་དེ་དང་བྲལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་འདོད་ཆགས་འཆིང་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འཆིང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་བས་སྤོང་བར་ནུས་སོ་ཞེས་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་བྱིས་པས་དེ་དག་མི་སྤོང་བའི་ཚུལ་ལ་དངོས་དང་། ཞར་ལ་ལོག་ལྟས་མྱང་འདས་མི་ཐོབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་དག་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཕལ་ཆེར་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པར་སྣང་ཞེ་ན། སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྷག་པ
Chinese
地不存在。因此，瑜伽士通过观修贪欲之事物为空性，能够舍弃贪欲。贪欲之对境不成办，因此无自性，而且，因不成办，因此也不真实成立。例如：贪欲、嗔恨、愚痴等，说是皆从分别产生。因为如此，对于诸境，若无悦意等不如理作意之分别，则贪欲等一切烦恼之存在便不存在，因为它们是从悦意、不悦意和中庸的增益中产生的。如果这些在真实义中成立，谁是有智慧者还会执着这些存在依赖于分别呢？因此，这些并不真实成立，因为它们依赖于分别的增益。例如，如同将绳子的盘绕执着为蛇一般。如果贪欲等是自性存在的，因为它们是束缚孩童的。例如，男子也被以女子为对境的贪欲与女子一同束缚，女子也被以男子为对境的贪欲与男子一同束缚。如果这样说，那么，男子与女子一同被束缚是不存在的，因为如同贪欲依赖于分别而不自性成立一样，男子和女子也并不自性成立。如果认为互相束缚，那么，自性互相束缚者，后来不应与此分离，因为自性没有改变。后来存在从贪欲束缚中解脱的情况，因此贪欲不是自性束缚之因。因此，贪欲等是自性空性的，并且知晓通过见到自性空性能够舍弃。第二，孩童不舍弃这些的方式分为正文和顺带的邪见不得涅槃两部分。第一部分是：如果详细分析这些就能舍弃烦恼，为什么大多数看起来没有舍弃烦恼呢？因为缺少对舍弃之因——甚深之法的极大信心。例如，对空性极
English
The ground does not exist. Therefore, a yogi, by meditating on desirable objects as emptiness, is able to abandon desire. Not only is the object of desire unestablished and therefore without inherent existence, but also, because the cause is unestablished, it is not truly established. For example: Desire, hatred, and delusion, are said to arise from conceptualization. Because of this, if there is no improper conceptualization of pleasantness, etc., towards objects, then the very existence of all afflictions such as desire does not exist, because they arise from the imputation of pleasant, unpleasant, and neutral. If these were established in the true sense, who with intelligence would hold that their existence depends on conceptualization? Therefore, these are not truly established, because they depend on the imputation of conceptualization. For example, like imputing a snake onto a coil of rope. If desire, etc., were inherently existent, it would be because they bind children. For example, a man is also bound together with a woman by desire that has a woman as its object, and a woman is also bound together with a man by desire that has a man as its object. If you say this, then there is no such thing as a man being bound together with a woman, because just as desire does not inherently exist because it depends on conceptualization, so too, men and women do not inherently exist. If you think that they are bound together, then it is not reasonable to later separate from what is inherently bound together, because inherent existence does not change. Since there is later liberation from the bondage of desire, desire is not the cause of inherent bondage. Therefore, desire, etc., are inherently empty, and it is known that one can abandon them by seeing their inherent emptiness. Secondly, the way in which children do not abandon these is divided into the main point and, incidentally, not attaining nirvana due to wrong views. The first point is: If one could abandon afflictions by analyzing them in detail, why does it seem that most people have not abandoned afflictions? It is because they lack great faith in the profound Dharma, which is the cause of abandonment. For example, great