Tibetan
འབྱུང་བར་གྲགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཡུལ་སྤངས་ནས་སླར་ཡང་དེ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བས་ན་ཆོས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དེའང་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་གིས་དམ་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་འདོད་པར་བྱེད། དེས་ན་དེ་ལ་ཞེན་པར་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པས་སྤང་བྱ་ཡིན་ལ། དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཡང་ཞེན་པར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་ཕྱུག་ཅིང་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒྱལ་པོ་དང་ཆོམ་རྐུན་དང་མེ་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དགྲ་ཟླ་གཞན་ལས་བསྲུང་བར་བྱ་དགོས་ན། རྟག་ཏུ་འབད་པས་གཞན་ལས་བསྲུང་བར་བྱ་བ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ན་རང་དབང་དུ་གྱུར་པའི་བདག་གི་བར་འགྱུར། དེས་ན་འབྲས་བུས་ཀྱང་ཕན་འདོགས་པར་མི་ནུས་སོ། ། གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ལུགས་ལ་ཞེན་པ་དགག་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་ཆོས་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་མེད་པས་དེ་ལ་རེ་བའང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་ལུགས་བག་མ་གཏོང་བ་དང་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེ་དང་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་རྗེས་སུ་འཇུག་སྟེ། ཚུལ་ལུགས་དེ་དང་དེ་ལ་ཆོས་ཞེས་གྲགས་པས་སོ། །ཚུལ་ལུགས་དེའང་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་པས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། དེ་བས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ལུགས་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གནས་པ་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ཡུལ་གྱི་དོན་དུ་ལས་སོག་པ་དགག་པ་ནི། འདི་ན་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་མེད་པར་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ལ། ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དེའང་བསོད་ནམས་བྱས་པ་ཁོ་ན་ལ་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་འདོད་པས་བསོད་ནམས་བྱའོ་ཞེ་ན། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས་དགེ་བས་འཐོབ་པ་ཡིན་ནའང་ཡུལ་དེའང་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངན་པར་བརྩི་ཞིང་སྨད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་མ་ཡིན་པའི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་མི་གསོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བག་མེད་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཞིག་བཏང་བས་ཤིས་ཤིང་དགེ་བར་གྱུར་པ་དེ་གྲུབ་པ་ཅི་ཞིག་དགོས་ཏེ་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། བཞི་པ་དབང་ཕྱུག་གི་དོན་དུ་ལས་བསོག་པ་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་ངན་པ་ཡིན་པས་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་དགོས་པ་མེད་ཀྱང་། རྒྱལ་སྲིད་ནི་བཀའི་རོ་མྱང་བས་བདེ་བ་ཆེས་བརླིང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་བྱའོ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་བཀའ་ལུང་མེད་པར་འདོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་པ་དེ་ནི་བཀའ་ལུང་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་ཀྱི། སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ལ་དགོས་པའི་དོན་འབད་པ་མེད་པར་འགྲུབ་པས་བཀའ་ལུང་དགོས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གང་ལ་བཀའ་ལུང་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་དེ་ལ་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། གང་ཡང་། ཚིག་ཙམ་གྱིས་མངའ་སྒྱུར་བའི་བཀའ་ལུང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་སྐྱེ་བོའི་ནང་ན་བླུན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དོན་མ་ཡིན་པ་ཆེན་པོའི་རྩ་བ་རྒྱལ་སྲིད་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཁས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཡེངས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ལ་བདེ་བར་མི་སེམས་སོ། །ལྔ་པ་མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ལས་སོག་པ་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བར་ཕྱུག་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་པས་བསོད་ནམས་བྱའོ་ཞེ་ན། མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་ཕྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་མཐོང་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་འདོད་ཆགས་པས་ཁྱོད་ཆགས་པ་སེལ་ན་ཆགས་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ངན་འགྲོ་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཞིག་སྟེ། དེས་ན་ཆགས་པ་དེའི་མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་མཐའ་དག་ངན་འགྲོ་ཉིད་མཐོང་ནས་འཇིགས་པ་མེད་དམ། ཆོས་ལ་ཆགས་པ་ཅི་ཞིག་བྱེད། དེས་ན་འབྲས་བུ་ངན་འགྲོ་ལྟར་ཆོས་ལ་ཆགས་པའང་སྤང་བར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་གླ་པ་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ལས་བྱེད་པ་ལྟ་བུའི་འབྲས་བུའི་དོན་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྔན་པ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་དུ་འོང་བས་མཁས་པ་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་དོན་དུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་མི་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་བཀག་པས་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པར་དོགས་པ་མི་བྱ་སྟེ། མཁས་པ་གང་དག་འཁོར་བའི་རྒྱུར་མཐོང་ནས་དགེ་བ་ཡང་མི་འདོད་པ་དེ་དག་རང་གཞན་ལ་དོན་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་མི་དགེ་བ་ཇི་ལྟར་བྱེད་དེ་གནས་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མ་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་བྱིས་པ་རྣམས་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་སོག་ཅིང་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བར་འཁོར་བ་འགྱུར་གྱི། མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་དྲུངས་ཕྱུང་སྟེ་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་བའི་མཁས་པ་གང་གིས། ཕྱི་ནང་གི་འགྲོ་བ་སྲད་བུ་དང་ཤིང་ལས་བསྒྲུབས་པའི་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་འཕྲུལ་འཁོར་གྱི་ཚོགས་འདྲ་བ་དང་། སྔགས་དང་རྫས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་སྤངས་པ་དེ་དག་འཁོར་བ་ལས་བརྒལ་ནས་ཆེས་གསལ་བར་གོ་འཕང་དམ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མཁས་པ་གང་དག་ལ་འཁོར་བ་ན་དགའ་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་དེ་དག་ལ། འདིར་དེ་ལས་གཞན་པ་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལ་སོགས་པ་འཁྲུག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དག་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དགའ་བ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ནའང་སར་ཆུད་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་འཁོར་ཞིང་ཉེས་པའི་དྲི་མས་ཀྱང་མི་གོས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། མི་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བདུན་པའི་འགྲེལ་པའོ།།། །། ལེའུ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་བཤད། བཞི་པ་སློབ་མ་སྦྱོང་བའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ལ་དོན་བཅུ་ཡོད་པའི། དང་པོ་འདོད་ཆགས་སྤོང་ནུས་སུ་བསྟན་པ་ནི། ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་འདོད་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་འཆིང་བ་ཚབས་ཆེན་པོས་བཅིངས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་ཞིང་མི་མཛའ་བའི་མི་རྣམས་ལ་མཛའ་བཤེས་ལས་བྱུང་བའི་ཆགས་པ་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་ཏེ། དེའི་སྐྱོན་རྟོག་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་སྐྱོན་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དེ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་པ་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་སོ། །འདོད་ཆགས་ནི་ཡུལ་གྱི་སྐྱོན་མཐོང་བས་སྤོང་བ་མ་ཟད། གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྤོང་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ནི་ཆགས་བྱའི་དངོས་པོ་ལ་རག་ལས་ཏེ་འཇུག་ལ། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ལ་ལ་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་ཆགས་པ་ན། ལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་ཞེ་སྡང་བར་དམིགས་ཤིང་། ལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་རྨོངས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་བྱའི་དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་ཐམས་ཅད་ལ་འདོད་ཆགས་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི
Chinese
據說會產生這種情況。這樣，自己得到的境界捨棄後，又再次追求它，那麼法就變成了顛倒。既然是顛倒的法，又憑藉什麼原因讓聖者們認為是正確的呢？因此，不應該執著於它。這樣，法既然是顛倒的，就應該捨棄，也不應該執著於它的果報。例如，布施等的善業果報是富有且享受豐厚的，但它也必須防範國王、盜賊、火、水等其他敵對勢力。既然必須經常努力防範他人，那麼它怎麼會變成自主自在的我的助益呢？因此，果報也不能帶來利益。 第二，駁斥執著於世間的習俗。如果布施等法是顛倒的，那麼是否應該遵循世間流傳的習俗呢？那也是沒有絕對不變的，因此也不值得依賴。例如，世間的習俗，無論是嫁娶等任何形式的確立，都會附加上法的名號，因為那種習俗被稱為法。然而，那種習俗也會因地區和時間的差異而變化，因此修行人也會覺得世間人似乎很有勢力。因此，世間的習俗也沒有絕對不變的。 第三，駁斥為了境界而造作的行為。這裡，沒有了令人滿意的境界，就無法體驗到安樂。而令人滿意的境界，也只有行善才能獲得，因此，為了追求境界，就應該行善嗎？即使色、聲等令人滿意的境界是通過善行獲得的，但那些境界也被渴望解脫的人認為是不好的，應該加以貶低，因為它們是不真實的根源，並且由於無常、痛苦等本性，它們總是會不斷地損害我們，並且由於它們會產生貪慾等煩惱，所以它們是放逸的處所。因此，對於渴望解脫的人來說，捨棄什麼才能帶來吉祥和善妙，那才是成就之
English
It is said that this will occur. Thus, having abandoned the realm one has attained and then seeking it again, the Dharma becomes inverted. Since it is an inverted Dharma, by what reason would the noble ones consider it to be correct? Therefore, one should not be attached to it. Thus, since the Dharma is inverted, it should be abandoned, and one should not be attached to its fruits either. For example, the fruits of meritorious deeds such as generosity are wealth and great enjoyment, but they must also be protected from other adversaries such as kings, thieves, fire, and water. Since one must constantly strive to protect it from others, how can it become a benefit to my autonomous self? Therefore, the fruits cannot bring benefit either. Second, refuting attachment to worldly customs. If Dharma such as generosity is inverted, then should one follow the customs that are prevalent in the world? That too is not absolutely fixed, so it is not worth relying on. For example, worldly customs, whatever forms are established, such as giving and receiving brides, the name of Dharma is attached to them, because that custom is called Dharma. However, that custom also changes in different ways due to differences in place and time, so practitioners also feel that worldly people seem to be powerful. Therefore, worldly customs are not absolutely fixed either. Third, refuting actions performed for the sake of realms. Here, without a satisfactory realm, one cannot experience happiness. And a satisfactory realm can only be obtained by doing good deeds, so should one do good deeds because one desires realms? Even if satisfactory realms such as forms and sounds are obtained through virtue, those realms are also considered bad and should be despised by those who desire liberation, because they are the root of what is unreal, and because of their nature of impermanence and suffering, they always constantly harm us, and because they generate afflictions such as desire, they are the place of heedlessness. Therefore, for those who desire liberation, what is it that, when abandoned, brings auspiciousness and goodness, that is the accomplishment
Chinese
不需要任何东西。 第四，驳斥为了权势而积累业力：如果因为地方不好，所以不需要为了它而修行佛法。但是，王位的快乐在于品尝命令的滋味，非常稳固，所以为了它应该修行佛法，如果这样说：对于那些没有命令就无法成就愿望的人，才需要寻求命令。对于心中获得自在的瑜伽士来说，不需要努力就能成就愿望，所以不需要命令，对于他们来说，为了权势而修行佛法是没有意义的。如果有人说，那么对于那些需要命令的人来说，为了权势才需要修行佛法，那么，任何仅仅通过言辞来统治的命令，都是愚蠢的，因为他们为了非根本的王位而努力。智者不会认为通过外在的散乱而获得的快乐是幸福的。 第五，驳斥为了未来果报而积累业力：如果为了未来生中获得财富等果报而行善，如果看到未来会产生财富等果报，就对布施等善法产生贪恋，如果你想消除贪恋，那么贪恋的果报是恶趣，这是令人不悦的。因此，看到贪恋的未来果报都是恶趣，难道不感到恐惧吗？为什么还要贪恋佛法？因此，应该像舍弃恶趣一样舍弃对佛法的贪恋。此外，像为了报酬而工作一样，为了果报而进行的布施等善行，无论如何都会变得像贿赂一样，因此智者不会为了令人满意的果报而行善。 第二，不要因为阻止行善而担心会陷入恶行，那些视轮回为根本，不希望善行的人，怎么会去做那些对自他都没有意义的恶行呢？这是不可能的。 第三，与无明相关的孩童们，积累善业和恶业，通过体验苦乐的果报而在轮回中流转。但是，如果连根拔除无明的习气，那么，
Chinese
如果哪位通达之士，视因缘和合之法皆无自性，则内外众生，犹如丝线和木头制成的男女等形象的机关集合；又如咒语和药物所生的幻化之人，视其皆无自性。那么，断除了福德与非福德之业的那些人，便能超越轮回，清晰地趋向殊胜的寂灭果位。因此，对于通达如幻之法性的人来说，对于轮回中的快乐，以及随顺的悦意之境，都不会感到欢喜。对于他们来说，对于生老病死等纷乱之相，在任何情况下都不应感到欢喜。即便如此，安住于地的菩萨大士们，为了让众生领悟轮回的本质，仍然会示现在轮回之中，却不会被罪过的污垢所沾染。《四百论》中，关于舍弃对世间欲乐贪执之方便的阐述，即第七品之释。第八品之释。第四，开示调伏弟子之理，其中有十个要点。第一，开示能够断除贪欲。如果有人问，那些从无始以来就习惯于贪欲，被贪欲的强烈束缚所束缚的人，如何才能断除贪欲呢？就像对于不和睦、不友善的人，由友谊产生的贪恋不会长久存在，因为他们会去观察对方的过失。同样，瑜伽士如果能认识到内外一切事物的过患，那么对它们的贪恋也不会长久存在。不仅能通过见到对境的过患来断除贪欲，也能因为贪欲无有基础而断除。这是因为，贪欲依赖于可贪恋的事物而生起，而可贪恋的事物本身并没有自性。因为有些人对同一事物产生贪恋，有些人对同一事物产生嗔恨，有些人则认为同一事物是愚痴的。如果可贪恋的事物本身具有自性，那么所有人都只会对它产生贪恋。因此，所贪恋的事物只不过是颠倒妄想的假立，而并非具有自性。
English
If any wise person sees that conditioned phenomena are without inherent existence, then internal and external beings are like an assembly of mechanical devices made of threads and wood, appearing as male and female, etc.; and like illusory beings born from mantras and substances, they see them as without inherent existence. Then, those who have abandoned meritorious and non-meritorious actions will transcend samsara and clearly go to the supreme state of nirvana. Therefore, for those who are wise in the nature of dharma as illusion, there is no joy in samsara, and even pleasant objects that are in accordance with it do not bring joy. For them, it is not appropriate to rejoice in any way in the turbulent aspects of birth, aging, sickness, and death. Even so, the great bodhisattvas who abide on the bhumis, in order to make beings understand the nature of samsara, revolve in samsara and are not stained by the defilements of faults. From the Four Hundred Verses, the explanation of the seventh chapter, which teaches the means of abandoning attachment to the pleasures of worldly desires. Explanation of the eighth chapter. Fourth, the teaching on how to train disciples, which has ten points. First, the teaching that one can abandon desire. If someone asks, how can those who are bound by the strong fetters of desire, who have been accustomed to desire since beginningless time, abandon desire? Just as attachment arising from friendship does not last long for people who are discordant and unfriendly, because they engage in contemplating their faults. Similarly, for a yogi who knows the faults of all internal and external objects, attachment to them will not last long. Not only can desire be abandoned by seeing the faults of the object, but it can also be abandoned because it has no basis. This is because desire depends on the object to be desired in order to arise, and that object does not exist by its own nature. Because some people are attached to the same object, some are angry at the same object, and some see the same object as foolish. If the object to be desired existed by its own nature, then everyone would only generate attachment to it. Therefore, the object of desire is merely a misapprehension, and does not have its own nature.