Tibetan
དབྱངས་སོགས་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པས་མཆོད་པར་བྱེད་པ་དེ་བས། འགའ་ཞིག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དོན་དུ་སེམས་ཅན་གཅིག་པུ་ཞིག་སེམས་བསྐྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ་འདུལ་བར་བྱེད་ན་སྔ་མ་དེ་ལས་ཕྱི་མ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དོན་སེམས་ཅན་གཅིག་འདུལ་བ་པོ་དེ་བསོད་ནམས་མཆོག་ཏུ་བཟང་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་སྦྱོར་བ་ཙམ་ཞིག་བྱས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའི་བྱ་བ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་དང་ལྡན་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བའི་སྒོ་ནས་བསམ་པ་གཞན་དོན་བྱའི་སྦྱོར་བས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་ཤུགས་དྲག་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉེན་པོ་སྟོབས་ཆུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁམས་དང་བསམ་པ་བག་ལ་ཉལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ཐབས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཁོ་ན་ལྷུར་བླང་བར་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་སྔ་མ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདིས་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་མ་དེ་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའི་བླ་མ་ཡིས། དང་པོར་རང་ལ་དད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སློབ་མ་ལ་སྦྱིན་པ་དང་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པས་སྲི་ཞུ་བྱ་ཞིང་། དད་པར་གྱུར་ན་ཕྱིས་སྐལ་བ་དང་འཚམ་པའི་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་གླང་པོ་ཆེ་དང་པོར་ཧགས་ཀྱི་ལ་དུ་དང་བུར་ཤིང་སོགས་བྱིན་ནས་བཀོལ་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་འདུལ་བྱེད་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས་འདེབས་པ་བཞིན་ནོ། །སློབ་མས་བླ་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། བླ་མས་སློབ་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན་བདེན་མོད། འདིས་ནི་བློ་འཆལ་པས་རང་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་བླ་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ་སྙམ་དུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སློབ་མ་དེས་རང་ལ་ཕན་པའི་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པས་རྗེས་སུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་སློབ་མ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་སྲི་ཞུ་བྱས་ཀྱང་སློབ་མ་གནང་མི་བཀུར་ཞིང་སླར་རྒོལ་བ་སོགས་མི་རིགས་པར་བྱེད་ནའང་དེས་དེ་ལ་སྐྱོ་བར་མི་བྱའི། གང་གིས་གཤིས་ངན་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་གཞོམ་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་འབྱུང་པོས་གཟུང་བའི་ནད་པ་འགའ་ཞིག་སླར་ཁྲོ་ཞིང་གཤེ་ཡང་དེ་ལ་སྨན་པ་འཁྲུག་པ་མི
Chinese
因此，以歌舞等各种供养品进行供养。有些人为了菩提的缘故，让一个众生生起菩提心并调伏，那么后者为了菩提的缘故，调伏一个众生的人，被认为是功德最为殊胜的。因为前者仅仅是创造了如来（佛）的处所，而后者则做了佛陀的血脉不绝、正法长久住世的事业。第二，对于具有世俗菩提心的菩萨来说，不是通过修习菩提心的方式，而是通过思考利他之事的行为来调伏众生，因为烦恼的力量强大，对治的力量弱小，并且不知道如何根据众生的根器和潜在的想法来调伏他们。对于具有胜义菩提心的菩萨来说，应该唯一承担利益众生的责任，因为原因与前者相反。这位菩萨如何利益众生呢？就是随顺他们的想法而进行引导。因此，想要利益弟子的上师，首先为了让弟子对自己产生信心，应该通过布施和悦语等方式来侍奉弟子，一旦产生信心，之后就应该根据弟子的根器，给予相应的教诲和引导，从而摄受他们。例如，驯象师首先给予大象草料、糖等食物来役使它，之后再用调伏的铁钩来调伏它。弟子不应该侍奉上师吗？上师应该如何侍奉弟子呢？确实如此。但这（上师侍奉弟子）是因为愚笨的人不明白为了自己的利益应该侍奉上师。因为弟子不明白什么是有益的行为和什么是不有益的行为，所以需要引导，因此才被称为弟子。如果即使进行了侍奉，弟子也不恭敬，反而反驳等做出不合理的事情，也不应该因此而感到沮丧，因为要摧毁使之性情恶劣的烦恼。例如，被鬼神附体的病人有时会生气和辱骂，但医生不会因此而生气。
English
Therefore, one makes offerings with various kinds of offerings, such as songs and dances. If some people, for the sake of enlightenment, cause a single sentient being to generate the mind of enlightenment and subdue them, then the latter, the one who subdues a single sentient being for the sake of enlightenment, is said to have the most excellent merit. Because the former only creates a place for the Tathagata (Buddha), while the latter does the work of ensuring that the lineage of the Buddha is not cut off and that the sacred Dharma abides for a long time. Secondly, for a Bodhisattva who possesses conventional Bodhicitta, it is not through the practice of cultivating the mind of enlightenment, but through the action of contemplating altruistic deeds, that they subdue sentient beings, because the power of afflictions is strong, the power of antidotes is weak, and they do not know how to subdue sentient beings according to their faculties and latent thoughts. For a Bodhisattva who possesses ultimate Bodhicitta, one should solely take on the responsibility of benefiting sentient beings, because the reasons are the opposite of the former. How does this Bodhisattva benefit sentient beings? It is by guiding them in accordance with their thoughts. Therefore, a teacher who wants to benefit the disciple, first, in order to make the disciple have faith in himself, should serve the disciple with generosity and pleasant speech, etc. Once faith has arisen, then he should accept them by giving them appropriate teachings and guidance according to their faculties. For example, an elephant trainer first gives the elephant fodder, sugar, etc. to employ it, and then uses a hook to subdue it. Shouldn't the disciple serve the teacher? How should the teacher serve the disciple? Indeed. But this (the teacher serving the disciple) is because foolish people do not understand that they should serve the teacher for their own benefit. Because the disciple does not understand what is beneficial and what is not, he needs to be guided, and therefore he is called a disciple. If even after serving, the disciple is not respectful and instead refutes, etc., doing unreasonable things, one should not be discouraged by this, because one must destroy the afflictions that make him bad-tempered. For example, some patients possessed by spirits sometimes get angry and scold, but the doctor does not get angry because of it.
Tibetan
ན་པ་ལྟར། སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བྱང་སེམས་རྣམས་གང་གིས་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་ལ་སྐྱོན་དུ་གཟིགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་དང་འབྲེལ་བའི་གང་ཟག་ལ་སྐྱོན་དུ་ལྟ་བ་མིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་བསམ་པ་སུན་མི་འབྱིན་ཅིང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྒྲུབ་པས་སློབ་མ་རབ་ཏུ་དད་པར་གྱུར་པ་ན་སྐལ་བ་དང་འཚམས་པའི་གདམས་ངག་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་སེར་སྣ་ཅན་སྦྱིན་པའི་དང་། ཁྲོ་བ་ཅན་བཟོད་པའི་དང་། ཚུལ་འཆལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཏམ་གྱིས་མི་དགའ་ལ། ལོངས་སྤྱོད་འདོད་པ་ལ་སྦྱིན་པའི་གཏམ་དང་། མཐོ་རིས་འདོད་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། གཟུགས་བཟང་བར་འདོད་པ་ལ་བཟོད་པའི་གཏམ་གྱིས་དགའ་བར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་གདུལ་བྱ་གང་ཞིག་སྦྱིན་པ་སོགས་གང་དང་གང་ལ་དགའ་བ་དེའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་དེ་ཡིས་དེ་དང་དེ་ཆེས་སྔར་དཔྱད་ཅིང་ཕྱིས་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ན་ཟབ་མོ་བསྙད་པར་བྱའི། གང་དང་གང་ལ་མི་དགའ་བ་དེ་ལ་ཐོག་མར་སྦྱར་བར་མི་བྱ་སྟེ། དང་པོར་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པའི་གཏམ་གྱིས་མི་དགའ་ཞིང་རྒྱུད་ཉམས་པར་གྱུར་ན་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྣོད་དུ་ཅིས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་ན་ལན་བརྒྱར་བཟློག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་ཡང་དང་ཡང་དུ་མི་རིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་པར་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཇི་ལྟར་མ་ནི་བུ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་ནད་ཚབས་ཆེན་པོས་ཐེབས་པའི་བུ་ལ་ཤིན་ཏུ་གདུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྩེ་བ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣལ་མར་གནས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པས་རྒྱུད་དཀྲུགས་ཏེ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པའི་དམ་པ་མིན་པ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་དུ་སྐྱེ་སྟེ། བུད་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་ལས་མེ་བཞིན་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཡང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་ནས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཁམས་དང་བསམ་པ་དང་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ན། གང་ཞིག་བདག་ཉིད་མཆོག་ཏུ་རློམ་པ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན་གཞན་ལ་བསྙེན་བཀུར་མི་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་ལ་གདུལ་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་སློབ་མར་འགྱུར་བར་བྱས་ཏེ་ཕན་པ་རྗེས་སུ་སྟོན་པར་བྱེད་ལ། གང་ཞིག་བདག་ཉིད་དམན་པར་སེམས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ལ་བླ་མར་འགྱུར་བར་བྱས་ཏེ་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་འཛིན་ཏེ།
Chinese
如是，善于调伏有情之能仁佛薄伽梵及菩萨等，观见使有情凶暴之烦恼为过患，而不视与烦恼相关联之人为过患。如是，不扰乱他人之意，且随顺成办，于弟子极为信奉时，应施与其根器相符之教诫。如是，于悭吝者，施以布施之语；于嗔恚者，施以忍辱之语；于不喜毁戒者，施以持戒之语；于欲受用者，施以布施之语；于欲生天者，施以持戒之语；于欲相好者，施以忍辱之语，令其欢喜。是故，所化之众生，无论喜好布施等何者，应最先观察其所欲求之义，其后待其成为法器时，方可宣说甚深之法。无论不喜好何者，皆不应最初施与，若最初以不随顺之语而不喜，且相续衰损，则无论如何亦不能成为圣法之法器。如是成办利益时，纵已劝返百次，然对于仍屡屡趋入不应理者，菩提萨埵应尤为慈爱。如是，譬如母亲较之其他孩子，尤为怜悯为重病所困之子，如是，菩提萨埵之慈爱，亦较之安住于如实之有情，尤为关爱为烦恼所扰乱相续，而趋入非理之非圣者。如薪柴之差别生火一般，菩萨之悲心亦缘于他人之痛苦，而生起殊胜圆满之故。以何之故菩萨之悲心于非圣者尤为增盛，是故于成办有情种种根器、意乐及信解之事时，凡自诩为殊胜者，则不恭敬具功德之他人，为调伏如是之人，则应使自己变为弟子，从而示以利益。凡自视卑劣者，则应使自己变为上师，从而以显示差别之方式而摄受之。
English
Thus, the Sugata Buddha Bhagavan and Bodhisattvas, who are skilled in the methods of taming sentient beings, regard the afflictions that make sentient beings fierce as faults, but do not view the individuals associated with afflictions as faults. In this way, without disturbing the minds of others and accomplishing things in accordance with them, when disciples have great faith, instructions appropriate to their capacity should be given. Thus, to the miserly, give the talk of generosity; to the angry, give the talk of patience; those who do not like immoral conduct, give the talk of moral discipline; to those who desire enjoyment, give the talk of generosity; to those who desire rebirth in higher realms, give the talk of moral discipline; to those who desire good looks, give the talk of patience, making them happy. Therefore, whatever the being to be tamed likes, such as generosity, etc., one should first examine what they desire, and later, when they have become a vessel, one should explain the profound. Whatever they do not like, one should not apply it at first. If one is displeased by discordant words at the beginning and the continuum deteriorates, then one will certainly not become a vessel for the holy Dharma. Thus, when accomplishing benefit, even if one has been turned back a hundred times, Bodhisattvas should be especially compassionate to those who repeatedly engage in what is unreasonable. Just as a mother is especially compassionate to a child afflicted with a serious illness compared to other children, so too, the compassion of a Bodhisattva arises especially for those non-holy ones whose minds are disturbed by afflictions and who engage in inappropriate actions, rather than those who abide in the true nature of sentient beings. Just as fire arises from the difference in firewood, so too, the compassion of a Bodhisattva arises with excellence and completeness by focusing on the suffering of others. Because the compassion of a Bodhisattva especially increases for the non-holy, therefore, when accomplishing the purposes of sentient beings with various dispositions, thoughts, and inclinations, those who consider themselves superior do not honor others with qualities. To tame such people, one should make oneself a disciple and then show them benefit. Those who think of themselves as inferior, one should make oneself a guru and then guide them by showing distinctions.