Tibetan
་ནི་ཡིད་འབྱུང་བ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མི་རིགས་སོ། །ངེས་པར་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་དེ་གང་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཙང་བར་འདོད་པ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའང་ཉམས་པ་ན་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། རྣལ་འབྱོར་པ་འགའ་ཞིག་དེ་དག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་གང་དུ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མི་གཙང་བའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལུས་མི་གཙང་བ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ལྟར་ནི་བཤད་ཟིན་ཅིང་། བདག་མེད་པ་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་དག་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། །བཞི་པོ་འདི་དག་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་སྲིད་དམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་འདུས་བྱས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་མི་གཙང་བ་ཡིན་ཏེ་སྐྱོ་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་མི་གཙང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེའང་བདག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་དབང་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མདོར་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་པོ་འདི་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བྱིས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་ཅིང་། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དེ་ལས་ལྡོག་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གོ །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་སེམས་ཡང་དག་པར་སྤྲོ་བར་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གཙང་བར་འཛིན་པ་དགག་པའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུམ་པའི་འགྲེལ་པའོ།།། །། ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་བཤད། བཞི་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། མདོར་བསྟན་པ་དང་། དེ་བརྒལ་ལན་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ས་བོན་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་འོག་ཏུ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སྟོན་ལ།འདིར་མངོན་འགྱུར་མགོ་གནོན་པའི་གཉེན་པོ་སྟོན་ཏོ། །བདག་དང་བདག་གིར་ང་རྒྱལ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་གནས་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་ཕལ་ཆེར་རྒྱལ་པོ་ལས་བརྩམས་ཏེ་རྗེས་སུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་ང་ནི་མངའ་བདག་གོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ལ་བསྟོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདག་
Chinese
不应将生起厌恶视为理所当然。确实，本质上成为贪欲之因的事物在任何地方都不存在。即使是那些被认为是干净的东西，如花朵等，一旦衰败也会变得令人厌恶。有些瑜伽士甚至能看到它们而不生贪恋。因此，应当明白，凡是能生起离贪之心的，就是不净之物。第二点是，身体是不净的，正如之前所说的那样，它是无常和痛苦的。接下来将要展示的是无我，这些是四种颠倒。有人会问，这四者存在于一个事物上吗？凡是组合而成，依赖于因缘的事物，都是无常的，因为它们是刹那生灭的。凡是无常的，就是不净的，因为它会引起厌恶。凡是不净的，就是痛苦的，因为它会造成伤害。凡是痛苦的，也是无我的，因为它不是自主的。因此，简而言之，这四种颠倒存在于一个有漏的事物上。即使这些是存在的，愚痴颠倒的人们也不会完全断除，反而会颠倒地认为事物与此相反。因此，有智慧的人应该如实地认识事物的无常等特性，并使自己的心完全投入到认识无自性的境界中。 《四百论》中，关于破除净想之法的阐述，即第三品的注释。 第四品释 第四，关于舍弃我执之法，分为两部分：简要说明和通过辩论来确定。首先，从根源上拔除我执种子的对治法，将在下面通过展示法无自性的方式来阐述。这里主要展示的是压制显现的对治法。由于我和我所的傲慢在国王们身上尤为突出，因此主要从国王的角度出发，通过破除这二者来依次阐述。其中，“我乃统治者”这种对自己的赞美，是从完全虚构的分别念中产生的我。
English
It is not appropriate to consider the arising of aversion as a matter of course. Indeed, things that by their nature become the cause of desire do not exist anywhere. Even those things that are considered clean, such as flowers, etc., become repulsive when they decay. Some yogis even see them without attachment. Therefore, it should be understood that whatever gives rise to detachment is impure. The second point is that the body is impure, just as it has been said before that it is impermanent and suffering. Next, it will be shown that it is selfless, and these are the four inversions. Someone might ask, do these four exist in one thing? Whatever is compounded and arises in dependence is impermanent because it is momentary. Whatever is impermanent is impure because it causes aversion. Whatever is impure is suffering because it causes harm. Whatever is suffering is also selfless because it is not autonomous. Therefore, in short, these four inversions exist in one contaminated thing. Even though these exist, foolish and inverted people do not completely cut them off, but instead, they completely imagine things to be the opposite. Therefore, wise people should truly recognize the impermanence and other characteristics of things and make their minds fully engaged in realizing the state of no self-nature. In the Four Hundred Treatise, the explanation of the method of refuting the perception of purity, which is the commentary on the third chapter. Explanation of Chapter Four Fourth, regarding the method of abandoning the clinging to self, there are two parts: a brief explanation and a determination through debate. First, the antidote to uprooting the seeds of clinging to self will be explained below by showing the way of the selflessness of phenomena. Here, the antidote to suppressing manifestation is mainly shown. Since the pride of self and mine is particularly present in kings, it is mainly from the perspective of kings that the explanation is given by refuting these two in sequence. Among them, the self that arises from the completely fabricated discrimination of praising oneself as "I am the ruler".
Tibetan
གམ་སྟེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་འདི་དག་ནི་ངའིའོ་ཞེས་བདག་གིར་བྱས་པའི་དོན་དབང་དུ་འགྱུར་བར་བརྟགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདག་དང་བདག་གིའོ་སྙམ་དུ་དྲེགས་པ་ནི་སྲིད་པ་འཁོར་བ་འདིར་ཚུལ་བཞིན་སེམས་པའི་དམ་པ་སུ་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་དུ་བྱར་ཡོད་ན། ང་ནི་ཡུལ་འདིའི་མངའ་བདག་གོ་ཞེས་དྲེགས་པར་རིགས་པ་ལས། འདི་ནི་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སྤྱིར་མཐུན་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་མཚུངས་པ་སྟེ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དབང་ཕྱུག་གིས་དྲེགས་པ་དགག རིགས་ཀྱིས་དྲེགས་པ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། ཞར་བྱུང་སྡིག་པ་སྤྱོད་པ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བའི་ཕྱིར་དྲེགས་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། བསྐལ་པ་དང་པོའི་མི་རྣམས་ཀྱིས་མ་བཏབ་པའི་འབྲས་སཱ་ལུ་ནུབ་པའི་འོག་ཏུ་ཞིང་རྣམས་སོ་སོར་བགོས་ཏེ་བདག་གིར་བྱས་པ་ན། ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་རྐུ་བར་བྱེད་པའི་ཚེ་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་རང་རང་གི་འབྲུའི་དྲུག་ཆ་བཏབ་སྟེ་སྐྱེས་བུ་སྟོབས་ལྡན་ཞིག་སྲུང་བ་པོར་བསྐོས་པ་ན། སྲུང་བའི་ལས་ཀྱིས་སྐྱེ་རྒུ་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བསྙད་དོ། ། དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དྲུག་ཆའི་གླས་སྐྱེ་རྒུ་སྐྱོང་བར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་དྲེགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཏེ། འབྲུའི་དྲུག་ཆ་བཏབ་ཅིང་གླས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཀྱི་བྲན་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཞེས་ཀྱང་དྲེགས་པར་མི་རིགས་ཏེ། གང་ངམ་དེ་ལས་གང་བྱ་བ་དང་དེ་རུ་བྱ་བ་སྟེ་བྱེད་པ་སོགས་འགྱུར་བ་ནི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བྱེད་པ་པོར་བསྐོས་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྗེ་དཔོན་གྱིས་བྲན་ལས་འགའ་ཞིག་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ན་ལས་འདི་བདག་ལ་རག་ལས་སོ་ཞེས་རྗེ་དཔོན་ལ་དྲེགས་པ་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ནི་རྗེ་དཔོན་དང་གཞན་ལ་ཟས་ནོར་གཏོང་བ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲེགས་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོའི་གསོ་བྱའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ཞམ་འབྲིང་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་གདོན་མི་ཟ་བར་འཐོབ་བྱ་ལོ་ཕོགས་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པ་ན་རྗེ་བོ་ལ་གཏོང་བ་པོར་སེམས་ཤིང་རང་ཉིད་ལ་དམ
Chinese
或者执着于我，以及认为“这些地方是我的”而占为己有，由此产生的“我”和“我的”的傲慢，对于在这个轮回中如理作意的圣者来说，怎么会产生呢？根本不会产生。因为如果有些人对某些地方拥有非共同的、生生世世的支配权，才会傲慢地说“我是这个地方的主人”。但这对轮回的众生来说是不可能的，因为对于所有有情来说，色等一切境，都是由共同的业所生，是相同的，是共同的。第二，破除权势的傲慢，破除种姓的傲慢。第一，分二：正文和顺便破除造罪。第一：如果国王因为对世间的一切事务拥有权力而应该傲慢，那么，最初劫的人们，在没有耕种的稻谷成熟后，将田地各自划分并占为己有。当互相偷盗时，许多人拿出各自粮食的六分之一，任命一个强壮的人作为守护者。因为守护的工作使民众高兴，所以被称为国王。从那时起，国王们以六分之一的报酬来养护民众，因此国王你有什么可傲慢的呢？因为你是拿出粮食的六分之一作为报酬的民众的共同奴仆。说对一切事务拥有权力也不应该傲慢，因为无论是谁，从哪里做什么事，在哪里做事，也就是行为等的变化，都是被支配的，依赖于世间众人任命的支配者。例如，主人将某些事务委托给仆人，仆人认为这件事依赖于我，因此对主人傲慢是不合理的。如果国王因为是主人，是给予他人食物和财富的人而应该傲慢，那么，国王所供养的那些人，通过自己的侍奉所得来的、必定会得到的俸禄等，认为主人是给予者，而轻视自己
English
Or clinging to the self, and possessing things by thinking, "These places are mine," the arrogance of "I" and "mine" arising from this, how could it arise for a noble one who properly contemplates in this cycle of existence? It simply won't. Because if some individuals had uncommon dominion over certain places in all lifetimes, it would be reasonable to be arrogant and say, "I am the lord of this place." But this is impossible for sentient beings in samsara, because for all embodied beings, all objects such as form are produced by common karma, are the same, and are common. Second, refuting arrogance of power, refuting arrogance of lineage. First, in two parts: the main point and incidentally refuting the practice of sin. First: If the king should be arrogant because he has power over all affairs of the world, then, when the people of the first kalpa divided the fields and possessed them after the uncultivated rice ripened, when they stole from each other, many people contributed one-sixth of their grain and appointed a strong man as a protector. Because the work of protection made the people happy, he was called a king. From then on, the kings maintained the people with one-sixth of the reward, so what is there for you, king, to be arrogant about? Because you are a common servant of the people who contribute one-sixth of the grain as a reward. It is also unreasonable to be arrogant to say that you have power over all affairs, because whoever, from where, does what, and where he does it, that is, changes in actions, etc., are dominated, relying on the dominator appointed by the people of the world. For example, when a master entrusts certain affairs to a servant, it is unreasonable for the servant to think that this matter depends on me and therefore be arrogant towards the master. If the king should be arrogant because he is the master, the one who gives food and wealth to others, then, those who are supported by the king, through their own service, receive the salary, etc., which they will surely obtain, and think of the master as the giver, and despise themselves.