Tibetan
ཉིས་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པ་དེས་ནི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེད་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་ཅིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མ་རྩ་བར། གང་དག་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡི། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་རྣམ་མི་ཤེས། །ཞེས་དང་དབུ་མ་བསྟོད་པར་ཡང་། མཚན་མ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པར། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐར་པ་མེད་པར་གསུངས། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཐེག་ཆེན་ལ། ཁྱེད་ཀྱིས་ཚང་བར་བསྟན་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཇུག་པར་ཡང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ལམ་ལས་ནི། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་ལ་ཞི་བའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་བདེན་ལས་ཉམས། །བདེན་གཉིས་ཉམས་ལ་ཐར་པ་གྲུབ་ཡོད་མིན། །ཞེས་དང་། ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །ཐབས་ལས་བྱུང་བ་དོན་དམ་བདེན་པ་སྟེ། །དེ་གཉིས་དབྱེ་བ་གང་གིས་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ལམ་ངན་ཞུགས། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བས་ན་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་རྟོགས་པར་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། དེ་མ་སྤངས་པར་ཐར་པ་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རིག་པ་མན་ཆད་གྱི་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐར་པ་ཡང་མི་འཐོབ་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་ཞེས་བཞེད་ལ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེེ་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བས་གང་ཟག་བདག་མེད་རྟོགས་ནུས་པས་ཐར་པ་འཐོབ་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་མི་ནུས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་ཐོབ་ཅིང་། རྣམ་རིག་པས་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐར་པ་ཡང་མི་ཐོབ་སྟེ། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཙམ་སྤངས་པའི་ཐར་པ་དོན་དུ་མི་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་ལྟ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀ་སྤངས་པའི་ཐར་པ་ཐོབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ནི། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཡང་རྟོགས་མི་ནུས་པར་བཞེད་དེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་གི་ལྟ་བ་ནི་ཕུང་པོ་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་དེས་ཀྱང་ཕུང་པོ་རྟག་སོགས་སུ་འཁྲུལ་པ་རེ་ཤིག་སྤང་ནུས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་སྤང་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཕུང་པོ་ལ་དངོས་པོར་མངོན་པ་ཞེན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་གི
Chinese
是为了从二谛入手而说法。如果有人不理解诸佛经论的意义，他就不能获得解脱和一切智的果位，因为解脱和一切智的道路是唯有佛才能行走的境界。如《中观根本慧论》所说：“若人不能善分别，二谛之差别，则于诸佛之，甚深教亦迷。”以及《中观赞》中说：“未悟无相，汝说无解脱，故于大乘中，汝已圆满说。”又如《入中论》中说：“圣者龙树 பாத（梵文天城体：पाद，梵文罗马拟音：pāda，汉语字面意思：足）之正道，于外道无寂灭法，彼等世俗即真理，坏二谛者无解脱。”以及“世俗谛是方便，胜义谛是方便生，若人不知此二别，彼等堕入邪思道。”如是所说。 因此，月称论师认为，如果不理解胜义谛，就无法断除烦恼，如果不断除烦恼，就无法获得解脱。如果依靠唯识宗等以下的见解都不能获得解脱，更何况是获得一切智呢？而乐善解论师等则认为，声闻二部的见解能够证悟人无我，因此可以获得解脱，但不能断除所知障，因此不能获得一切智。而依靠唯识宗的见解也不能获得解脱，因为他们不追求仅仅断除人我执的解脱，而且他们自己的见解本身就是执着于法我的巨大执着，因此无法获得断除二种我执的解脱。月称论师认为，声闻二部的见解甚至都不能证悟人无我，因为他们的见解仅仅是普遍地应用于五蕴无常等，即使这样也只能暂时消除对五蕴常等的错觉，但无法消除对五蕴的执着，因为这本身就是执着于五蕴显现为实有的原因。而且，他们的
English
It is to teach the Dharma starting from the two truths. If someone does not understand the meaning of the scriptures of the Buddhas, they will not attain the state of liberation and omniscience, because the path to liberation and omniscience is the realm that only the Buddhas can tread. As it is said in the Root Verses on the Middle Way: "Those who do not know how to distinguish the difference between these two truths do not understand the profound reality of the Buddha's teachings." And in the Praise to the Middle Way: "Without realizing the absence of characteristics, you say there is no liberation. Therefore, in the Great Vehicle, you have fully explained it." Also, in the Engaging in the Middle Way: "From the path of the noble Nāgārjuna பாத (Sanskrit Devanagari: पाद, Sanskrit Romanization: pāda, Chinese literal meaning: foot), there is no method of pacification for outsiders. For them, the conventional is the truth itself, and those who destroy the two truths have no liberation." And "The conventional truth is the means, and the ultimate truth is born from the means. Those who do not know the difference between these two enter the evil path of wrong thinking." As it is said. Therefore, the teacher Chandrakirti believes that if one does not understand the ultimate truth, one cannot abandon afflictions, and if one does not abandon afflictions, one cannot attain liberation. If one cannot attain liberation by relying on the views of the Mind-Only school and below, what need is there to mention attaining omniscience? While the teacher Lekdenjé and others believe that the views of the two Hearer schools can realize the selflessness of persons, thus attaining liberation, but they cannot abandon the obscurations to knowledge, thus not attaining omniscience. And one cannot attain liberation by relying on the views of the Mind-Only school, because they do not seek the liberation of merely abandoning the self-grasping of persons, and because their own view itself is a great clinging to the self of phenomena, thus they cannot attain the liberation of abandoning both self-graspings. The teacher Chandrakirti believes that the views of the two Hearer schools cannot even realize the selflessness of persons, because their views are merely commonly applied to the impermanence of the aggregates, etc., and even if this can temporarily eliminate the delusion of the permanence of the aggregates, etc., it cannot eliminate the clinging to the aggregates, because it itself is the cause of clinging to the aggregates as appearing as real. Moreover, their
Tibetan
ས་ཀྱང་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བར། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོ་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་པ་ལས་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཡང་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན། གང་ཞིག་གང་གི་རྒྱུ་ལ་མི་གནོད་པ་དེས་ནི་དེ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མངར་བ་དང་སྣུམ་པའི་རྫས་ཀྱིས་བད་ཀན་གྱི་ནད་ལ་མི་གནོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཕུང་པོ་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ལ་གནོད་པ་མེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འདིར་འསྔིག་རྟེན་རང་གྲགས་ཀྱི་ཚད་མའོ། །གཞན་ཡང་ཕུང་པོ་མི་རྟག་སོགས་སུ་ལྟ་བས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དྲུངས་འབྱིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པར་འདྲ་བས་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཕུང་པོ་སྡུག་པར་འཛིན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་མི་འཕྲོད་པར་འཛིན་པའི་ཞེ་སྡང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་འདི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཞེ་ན་ཕུང་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཀ་བུམ་སོགས་ཕུང་པོ་ལ་མངོན་ཞེན་མེད་པ་དག་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་དེ་ཙམ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་འསྔིག་རྟེན་ན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་མི་རྟག་སོགས་སུ་རྟོགས་པས་བདག་འཛིན་སྤོང་བར་མི་ནུས་ན་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དག་གིས་ཀྱང་བདག་འཛིན་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་འཕགས་པ་བདག་གིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཕྱིར་རོལ་པའི་ཆགས་བྲལ་བཞིན་དུ། བདག་འཛིན་དྲུངས་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་མེད་པས། འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་དག་པ་ན་བསྟན་པ་འདི་ལས་ཕྱིར་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་མཛོད་ཀྱི་གཅེས་པ་ཟབ་མོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། བཤེས་པའི་སྤྲིངས་ཡིག་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་འདི་རྒྱལ་བ་ཡི། །གསུང་གི་མཛོད་ཀྱི་གཅེས་པ་ཟབ་མོ་སྟེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། གང་ཟག་ཕུང་པོ་སྨྲ་བ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་གྲངས་ཅན་འུག་ཕྲུག་པ། །གོས་མེད་བཅས་ལ་གལ་ཏེ་ཞིག ། ཡོད་མེད་འདས་པར་
Chinese
而且，色蕴也是因为没有自性。如是说，在《国王教诫宝鬘论》中说：只要有蕴的执着，就有我的执着。从我的执着又产生业，从业又会流转轮回。如是所说。因此，对某事的因没有损害，那件事就不会受到损害。例如，甜的和油腻的食物不会损害培根病一样。对色蕴无常等进行全面分析，也不会损害我执的因。这被认为是世俗共称的量。此外，观察色蕴无常等，不能根除对色蕴的执着，因为两者都同样错误地陷入了色蕴的实相空性中，所以力量相等。例如，将色蕴执着为可爱的贪欲和执着为不可爱的嗔恨一样。这是另一个量。如果认为对色蕴的真实执着如何成为我执之因？因为对于那些对色蕴有明显执着的人，能看到我执；而对于柱子、瓶子等对色蕴没有明显执着的人，则看不到我执；并且仅仅在这些情况下，世俗中才使用因和果的术语。如果通过认识到色蕴无常等不能消除我执，那么声闻、缘觉的阿罗汉们也将没有断除我执吗？不是这样的，声闻、缘觉的圣者们已经证悟到一切法无自性。否则，就像外道断除贪欲一样，因为没有根除我执的对治，所以将无法从轮回中解脱。并且实际上，也将变成比这个教法更外道，因为没有证悟到如来语藏的珍宝——甚深缘起性空之故。如是说，《亲友书》中说：此缘起是胜者，语藏珍宝甚深法。等等所说。如果说人是蕴，世间数论派猫头鹰子，裸体派等如果坏灭，有无超脱于
English
Moreover, the form aggregate is also because it lacks inherent existence. As it is said, in the "Precious Garland of Advice to the King": As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. From clinging to self, karma arises again, and from karma, one revolves in samsara again. As it is said. Therefore, what does not harm the cause of something does not harm that thing. For example, sweet and oily substances do not harm phlegm disease. Contemplating the impermanence of the aggregates, etc., does not harm the cause of self-grasping. This is considered a valid cognition of conventional reality here. Furthermore, contemplating the impermanence of the aggregates, etc., cannot eradicate the clinging to the aggregates as self, because both are equally mistaken in engaging with the emptiness, the reality of the aggregates, so their strength is equal. For example, like attachment, which clings to the aggregates as desirable, and hatred, which clings to them as undesirable. This is another valid cognition. If one asks, how is it known that clinging to the aggregates as true is the cause of self-grasping? It is because self-grasping is seen in those who have manifest attachment to the aggregates, and self-grasping is not seen in those who do not have manifest attachment to the aggregates, such as pillars and pots; and it is only in these cases that the terms "cause" and "effect" are used in conventional reality. If realizing the impermanence of the aggregates, etc., cannot abandon self-grasping, then would the Arhats of the Hearers and Solitary Realizers also not have abandoned self-grasping? That is not the case, because the noble Hearers and Solitary Realizers have realized that all phenomena are without inherent existence. Otherwise, like the cessation of desire by non-Buddhists, without an antidote to eradicate self-grasping, they would not be liberated from samsara. And in reality, it would also become more non-Buddhist than this teaching, because they have not realized the precious treasure of the Tathagata's word, the profound truth of dependent origination. As it is said, in the "Letter to a Friend": This dependent origination is the Victorious One's, the precious treasure of the word, the profound truth. And so on. If one says that a person is the aggregates, the worldly Samkhyas, owl-children, naked ones, etc., if they are destroyed, whether existence or non-existence transcends