Tibetan
་བཅོས་རང་དགར་བ་ཁ་ཡར་མཛད་ཅིང་། རང་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡང་ཐལ་འགྱུར་དུ་དོན་ལ་གནས་ཀྱང་དངོས་སུ་དབུ་མའི་འགྲེལ་པ་མཛད་ནས་ཐལ་རང་དུ་ཁ་ཚོན་བཅད་པ་ནི་མེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དབུ་མ་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་མཛད་ནས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཐལ་འགྱུར་དུ་འཐད་པར་གཟིགས་ནས་དེ་ལྟར་དུ་བཀྲལ་ལོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་དབུ་མ་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་དང་དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་མཛད་ནས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ལུགས་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་ནས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་དུ་བཀྲལ་ལོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་དབུ་མའི་ཚིག་གི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་དང་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་དང་དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་མཛད་ནས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོགས་པ་རྟོགས་པར་གཟིགས་ནས། དེའི་ལུགས་ལ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་རྣམས་ལེགས་པ་སྤངས་ཤིང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སུན་འབྱིན་རྒྱས་པར་བརྗོད་ནས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་གཞུང་ལེགས་པར་གཙུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐལ་འགྱུར་བར་གྲགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པ་རིག་པའི་ཁུ་བྱུག་ཆེ་ཆུང་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུའང་གྲུབ་མཐའ་འདི་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་ཉུང་ངོ་། །རང་རྒྱུད་པ་ནི་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་དཔལ་སྦས་དང་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཞི་བ་འཚོ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞུང་དང་སློབ་དཔོན་ནི་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཡང་མང་བར་བྱོན་ནོ། །ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་དེ་དག་གི་འདོད་པའི་ཁྱད་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདི་དག་གཉིས་ཀས་ཀྱང་། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་མི་མཐུན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། གཞན་དུ་ན་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་དུ་མ་མེད་པས། གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་དབུ་མ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་ནི་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དབྱེ་ན་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་རང་དགར་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་རྣམ་རིག་པ་དང་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོག
Chinese
不作随意的增减，即使自己的见解在究竟上安住于应成派，实际上也没有造中观的注释来断定应成和自续。在那之后，学师佛护造了《中观根本颂》的注释，认为圣者的见解适合应成派，因此那样解释了。在那之后，学师智藏造了《中观根本颂》的注释《般若灯论》和意义的注释《中观心要》等，指责佛护的宗派，将圣者的见解解释为自续派。在那之后，圣者月称造了中观的词句注释《明句论》和《六十正理论》的注释以及意义的注释《入中论》等，认为佛护没有颠倒地领悟圣者的见解。对于智藏指责他的宗派，认为他舍弃了好的方面，广泛地驳斥自续派的方面，从而很好地建立了应成派的宗义。因此，被称为应成派的就是佛护和月称大小二位理智杜鹃等，即使在印度，宣说此宗派的也极少。自续派就是智藏和圣天、智藏、寂护、莲花戒等。这一派的论典和学师在印度也出现了很多。那么，应成派和自续派的学师们的观点差别是什么呢？这两者都通过二谛来安立，其中在胜义谛上没有丝毫的矛盾，否则，由于事物没有多种实相，任何一个都会成为非中观派。在安立世俗谛上则有不同，如果不是这样，区分这两者的差别就很困难。其中自续派不随顺世俗的安立和世间的言说，认为世间人只是不经道理的分析就随意使用名称，因此可能会有错谬，所以要跟随唯识宗和经部宗等。
English
Without making arbitrary additions or subtractions, even though their own views ultimately reside in the Prasangika school, they did not actually create Madhyamaka commentaries to definitively distinguish between Prasangika and Svatantrika. After that, the master Buddhapalita composed a commentary on the "Fundamental Verses of the Middle Way," seeing that the views of the noble ones were suitable for the Prasangika school, and thus explained it in that way. After that, the master Bhavaviveka composed the commentary on the "Fundamental Verses of the Middle Way," the "Prajnapradipa," and the commentary on the meaning, the "Madhyamakahrdaya," and so on, criticizing Buddhapalita's system and explaining the views of the noble ones as Svatantrika. After that, the glorious Chandrakirti composed the word commentary on the Middle Way, the "Prasannapada," and the commentary on the "Sixty Stanzas on Reasoning," and the meaning commentary, the "Madhyamakavatara," and so on, seeing that Buddhapalita had realized the views of the noble ones without inversion. Regarding Bhavaviveka's criticisms of his system, he stated that he had abandoned the good aspects, extensively refuting the aspects of the Svatantrika school, and thus well established the tenets of the Prasangika school. Therefore, those known as Prasangikas are Buddhapalita and Chandrakirti, the great and small intellectual cuckoos, and so on. Even in India, there are very few who proclaim this tenet. The Svatantrikas are Bhavaviveka, Aryadeva, Jnanagarbha, Shantarakshita, Kamalashila, and so on. The texts and masters of this side also appeared in large numbers in India. So, what is the difference in the views of those Prasangika and Svatantrika masters? Both of these establish through the two truths, and there is not even a slight disagreement on the ultimate truth. Otherwise, since phenomena do not have multiple realities, any one of them would become non-Madhyamaka. There is disagreement in establishing the conventional truth; if it were not so, it would be difficult to distinguish the difference between these two. Among them, the Svatantrikas do not follow the conventional establishment and worldly speech of the world, thinking that worldly people arbitrarily use names without reasoning, so there may be errors, so they follow the Chittamatra and Sautrantika schools, and so on.
Tibetan
ས་པ་རིགས་པ་ཤེས་པ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དབུ་མ་རྒྱན་དུ། མདོ་སྡེ་པ་དག་ལ་རིགས་པ་ཤེས་པ་ཅེས་དང་། རྣམ་རིག་པ་དག་ལ་བློ་གྲོས་དཀར་པོ་དག་ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་དོ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཡང་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་གནོད་པ་འབབ་པས། དེའི་རྗེས་སུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འབྲང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་དག་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་དཔྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི། ཐ་སྙད་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་སྒོ་བསྟུན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། ཁོ་བོའོ་ཅག་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ལ་འདྲིས་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་རང་གི་དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྒྲོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་རྒྱུད་པ་ནི་རྣམ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་ཉམས་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མ་ཉམས་པར་འདོད་དོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནི། དཔེར་ན་ཤིང་ལ་འཛེགས་པའི་མི་མཁས་པའི་༼མ་དཔེ་མི་གསལ༽ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པས། ཤིང་གི་ཡལ་ག་འོག་མ་བཏང་ནས་གོང་མ་བསྙེགས་པས་མ་སླེབ་སྟེ། བར་མ་དོར་གཡང་སར་ལྷུང་བ་ལྟར། དངོས་པོ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་གསལ་འདས་ནས། ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་མ་རྟོགས་པར། བར་མ་དོར་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བས། བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལས་ཉམས་པར་སྨྲ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ལམ་ལས་ནི། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་ལ་ཞི་བའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་བདེན་ལས་ཉམས། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སློབ་དཔོན་དེ་དག་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཁོ་ནའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་གྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་། འཇིག་རྟེན་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་མི་མཐུན་པར་མ་ཟད་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཚུལ་ཡང་མི་འདྲ་སྟེ། རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཐ་སྙད་དུ་རང་ལུགས་སུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ནི་དོན་དམ་དང་ཐ་སྙད་གང་དུ་ཡང་རང་ལུགས་སུ་རྣམ་པར་བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དགོས་པའི་དབང་ཁོ་ནར། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གཞན་ངོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཁས་བླངས་བ་མ་གཏོགས། ཐ་སྙ
Chinese
萨迦派精通理智的人们相一致地安立世俗谛。因此，在《中观庄严论》中，将经部师称为精通理智者，将唯识宗称为具有洁白智慧者。对于分别说部的主张来说，即使在世俗谛中，也会受到经部师等理智的妨害，因此在任何情况下都不应追随他们。有些人说，随顺世间名言而进行观察的中观派，与分别说部的术语相一致，这只能说明他们不熟悉中观宗的论典。因此，自续派认为，唯识宗等虽然丧失了胜义谛，但并没有丧失世俗谛。应成派则认为，例如，一个不善于爬树的人，想要与众不同，放弃了树的下部树枝而攀登更高的树枝，结果没有到达，反而从中间掉入悬崖。同样，有实宗的人们也没有弄清楚真如，没有证悟真实的功德，反而落入常断二边，因此说他们丧失了两种谛。如《入中论》所说：‘圣者龙树足的道，外道没有寂灭方便，他们连世俗谛也失坏。’因此，那些论师不追随其他宗派的观点，而只是追随世间人的名言，从而安立世俗谛。正如在胜义谛方面，只有圣者才是量，在安立世俗谛方面，也认为只有世间才是量。他们是这样想的。这样，不仅在安立世俗谛方面存在分歧，而且在名言中承认的方式也不同。自续派认为，在名言中，他们承认世俗谛是自宗的观点。而应成派则认为，无论在胜义谛还是名言中，都没有任何可以作为自宗观点来安立的东西。然而，仅仅是出于需要的缘故，也只是在其他世间人的面前承认世俗谛，除此之外，
English
The Sakya school establishes conventional truth in accordance with those who understand reasoning. Therefore, in the Madhyamaka Alankara, the Sautrantikas are referred to as those who understand reasoning, and the Vijnanavadins as those who have white intelligence. According to the assertions of the Vaibhashikas, even in conventional truth, they are harmed by the reasoning of the Sautrantikas and others, so they should not be followed in any way. Those who say that the Madhyamikas who examine the world's conventions are in line with the terminology of the Vaibhashikas are only proclaiming their own ignorance of the Madhyamaka treatises. Thus, the Svatantrikas believe that although the Vijnanavadins and others have fallen from the ultimate truth, they have not fallen from the conventional truth. The Prasangikas, on the other hand, believe that, for example, a person who is not skilled at climbing a tree wants to be different and abandons the lower branches of the tree to climb higher, but fails to reach the top and falls into a cliff in between. Similarly, those who assert inherent existence do not clarify the suchness and do not realize the true qualities, but fall into the extremes of permanence and annihilation, and therefore it is said that they have lost both truths. As it is said in the Madhyamakavatara: 'For those who have become external, there is no means of pacification from the path of the noble Nagarjuna. They have lost even the conventional truth.' Therefore, those teachers do not follow the views of other philosophical schools, but only follow the conventions of worldly people, and thus establish conventional truth. Just as in the ultimate truth, only the noble ones are valid cognizers, so in establishing conventional truth, it is also thought that only the world is valid. This is what they think. Thus, not only is there disagreement in establishing conventional truth, but also the way of accepting it in name is different. The Svatantrikas believe that in name, they accept conventional truth as their own view. The Prasangikas, on the other hand, believe that there is nothing that can be established as their own view, whether in ultimate truth or in name. However, only for the sake of necessity, they only acknowledge conventional truth in front of other worldly people, and nothing more.