Tibetan
་པ་མི་མཛད། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི་རྣམ་རིག་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་འཇིག་བྱེད། །ཅེས་སོགས་ལུང་བསྟན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་རིག་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ནི་ཐོགས་མེད་གཉིས། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེས། །རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བ་སྨྲ། །ཞེས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་འདོད་ཞེ་ལ་བཅངས་པའི་སྤྱི་སེམས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པར་མངོན་ཏེ། སློབ་དཔོན་དེ་གཉིས་དགོངས་པ་གཅིག་ན་དབུ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་གིས་འབྱེད། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞིར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་གི་ཆ་གང་དུ་ཡང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུང་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་འདྲེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིན། ཀླུ་སྒྲུབ་༼མ་དཔེ་མི་གསལ་༽ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་སོགས་ཀྱི་གཞུང་ཚད་མར་མི་བྱེད་པར། ཕྱོགས་སྔར་བླངས་ནས་འགོག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན། དེ་བས་ན་འདི་ནི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་༼མ་དཔེ་མི་གསལ་༽ནོར་བུ་དང་འཆིང་བུ་མཉམ་པ་དང་གསེར་དང་ར་གན་མཉམ་པ་ལྟར་ཧ་ཅང་ཡང་མི་འཚམ་པའི་གཏམ་ཡིན་པས་རྣ་བ་ཡང་གཏད་པ་མི་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ནི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བ་ཁོ་ནར། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ལོགས་སུ་འགྲེལ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་རྟོག་གེ་འབར་བར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་དང་དབྱིག་གཉེན་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་ཅིང་། ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་བརྙེས་པའི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་གཞན་དུ་འདྲེན་པར་བྱེད་ཅིང་། ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་དོན་རྣམ་པར་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་ཤིང་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་དག་འདི་སྐད་སྨྲ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དེ་ནི་བདག་ཅག་ཁོ་ནས་ལེགས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་དབུ་མར་སྨྲ་བ་དག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་འཇུག་པའི་འགྲེལ་པར་གལ་ཏེ་གནས་བརྟན་དབྱིག་གཉེན་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་དང་ཆོས་སྐྱོང་ལ་སོགས་པ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱི་མཛད་པ་པོ་བྱོན་ཟིན་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་། ཡི་གེ་ཙམ་ཐོས་ནས་འཇིགས་ཏེ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ
Chinese
不应作此说。因为这位大士已经接受了唯识宗的宗义。也不能这样说，因为“断灭有无边”等授记相违背，而且他们的论典在一切方面都与唯识不相符。有些人说：“龙树与无著二者，宗义相同”，这是珍钦炯乃（仁钦炯乃）寂护说的。这显然是把自己的意愿强加于人的说法。如果这两位论师的观点一致，那么中观和唯识的差别在哪里？宗义的四种说法又如何成立？无著兄弟的论著中，为什么没有引用龙树父子的哪怕一点点教证？龙树（底本不清楚）、善显等为什么不把无著兄弟等的论著作为 प्रमाण（pramāṇa，量）？又怎么能先立宗再进行反驳呢？因此，这就像伟大的班智达（底本不清楚）把宝珠和玻璃混为一谈，把黄金和黄铜混为一谈一样，是非常不恰当的说法，不应该听信。因此，无著兄弟并没有追随圣者龙树，而是 अलग（alaga， अलग）解释了大乘的意趣。在善显的《 तर्कज्वाला（tarkajvāla， तर्कज्वाल，tarkajvālā， तर्कज्वाला）》中说，大乘的导师无著和世亲等 अन्य（anya， अन्य，anya， अन्य）是如来授记的，证得极喜地的圣者龙树把正确理解的大乘意义引导到其他地方，那些不知羞耻、不辨是非却自以为是、傲慢自大的人这样说：唯一真实的甘露完全是由我们阐释的，而不是由中观论者阐释的。等等。吉祥月称也在《入行论释》中说，即使是世亲、陈那、护法等论著的作者已经出现，他们也只是听到文字就感到恐惧，因为缘起
English
It should not be said so. Because this great being has accepted the tenets of the Vijnanavada school. It also cannot be said so, because it contradicts prophecies such as "destroying the sides of existence and non-existence," and also because their treatises are in every way incompatible with Vijnanavada. Some people say, "Nagarjuna and Asanga, their tenets are the same," this was said by Rinchen Jungne (Ratnakara Shanti). This is clearly a statement that imposes one's own wishes on others. If these two teachers had the same view, then what is the difference between Madhyamaka and Vijnanavada? How can the four statements of tenets be established? Why is there not even a little bit of scriptural citation from Nagarjuna and his son in the treatises of the Asanga brothers? Why do Nagarjuna (manuscript unclear), Lekdenjey, etc. not regard the treatises of the Asanga brothers, etc. as प्रमाण (pramāṇa, measure)? And how can one first establish a thesis and then refute it? Therefore, this is like the great Pandit (manuscript unclear) confusing jewels and glass, confusing gold and brass, it is a very inappropriate statement, and should not be listened to. Therefore, the Asanga brothers did not follow the Holy Nagarjuna, but separately explained the intent of the Mahayana. In Lekdenjey's Tarkajvala, it is said that the teachers of the Mahayana, Asanga and Vasubandhu, etc. are other (anya) prophesied by the Tathagata, and the Holy Nagarjuna, who attained the Joyful Ground, leads the meaning of the Mahayana, which he correctly understood, to other places, and those who are shameless, do not distinguish right from wrong, but are self-righteous and arrogant, say this: The nectar of the only truth is completely explained by us, but not by the Madhyamikas. Etc. The glorious Chandrakirti also said in the commentary on the Entering Path, even if the authors of treatises such as Vasubandhu, Dignaga, and Dharmapala have already appeared, they are only frightened by hearing the words, because of dependent origination.
Tibetan
ར་འབྱུང་བའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་འདི་ཡོངས་སུ་སྤངས་སམ་ཞེ་ན་དེ་སྐད་དུ་སྨྲའོ། །ཡང་འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་བཤད་ཟིན་ཟབ་མོ་འཇིགས་རུང་འདི་ནི་སྔོན་གོམས་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བོ་ཡིས། །ངེས་པར་རྟོགས་གྱུར་འདི་ནི་གསན་རྒྱ་ཆེ་ཡང་གཞན་གྱི་ཐུགས་སུ་ཆུད་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཚུལ་ལུགས་རང་བློས་སྦྱར་བ་དེ་དག་མཐོང་ནས་བདག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡི། །གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལྟར་གཞན་ལུགས་བཞེད་གཞུང་འདི་ལས་གཞན་ལ་དགའ་བློ་དོར་བར་བྱ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་དེ་དག་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྣམ་རིག་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་དུས་ཇི་ཙམ་ཞིག་ནས་བྱུང་ཞེ་ན། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་བརྒྱའི་མཁན་པོས་མཛད་པ་ལས། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་དགུ་བརྒྱ་ན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་བྱོན་པར་བཤད་པས། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐུ་ཚེའི་མཇུག་གམ་ཡང་ན་དེའི་དངོས་སློབ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ལ་སོགས་པ་བཞུགས་པའི་དུས་སུ་ངེས་པར་བྱུང་བར་གསལ་ཏེ། འཕགས་པ་ལྷས་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར། སངས་རྒྱས་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་བཞི། །ཡི་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་མཐོང་སྟེ། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་ལ་སོགས་པའི་ལམ། །བཤད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའོ། །ཞེས་གྲུབ་མཐའ་བཞིར་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། དབུ་མ་སྙིང་པོ་དང་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་རིག་པའི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱས་པར་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་སྔར་རྣམ་རིག་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཡོད་ན། སློབ་དཔོན་འདི་ཞེས་བྱ་བས་གཞུང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་བྱས་སོ་ཞེས་གཞུང་ལུགས་ཁུངས་མ་རྣམས་སུ་འབྱུང་བར་རིགས་པ་ལས་གང་དུ་ཡང་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཁོ་ནས་རྣམ་རིག་པའི་གྲུབ་མཐའི་སྲོལ་གཏོད་པར་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཁོ་ནས་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་ལམ་པོ་ཆེ་གཏོོད་པ་ཡི ན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བའི་ཚུལ་ནི་སེང་གའི་གླིང་གི་རྒྱལ་པོའི་ལྡུམ་རར་མེ་ཏོག་པདྨ་ལ་བརྫུས་ཏེ་སྐུ་འཁྲུངས་པའི་འཕགས་པ་ལྷ་ནི་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འཕགས་པའི་ཡུལ་གྱི་མཁས་གྲུབ་རྣམས་ལ་གྲགས་ཤིང་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ཀྱང་ཁུངས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་འདིས་བཞི་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པ་དབུ་མའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་བསྟན
Chinese
如果有人问，是否完全舍弃了如实显现缘起之义？答曰：如是说。又问：此理应如何证悟？答曰：当宣说之。此已宣说之甚深可怖之义，乃由往昔串习之力，有情方能定解。此理虽广为听闻，然他人难以领会。是故，见彼等以自心臆测之理，执为己有，如彼等论典一般，应舍弃于他宗之悦意，而于此宗生起欢喜。如是等等，是为说明彼等论师不随圣者龙树之故。那么，唯识宗的宗派是从什么时候开始出现的呢？由《解深密经》百部释的作者所说，佛陀涅槃后九百年，圣者无著出现。由此可知，圣者龙树的晚年，或者其亲传弟子善护等住世之时，必定已经出现。圣者提婆在《集智精华论》中说：“佛法有四种，随欲而现见，说有部等道，即是成彼义。”以此分立四宗。并且，《中观心要》和《入中论》等中，对唯识宗的宗义进行了广泛的破斥。此外，如果无著之前就存在唯识宗的论者，那么在根本论典中，理应出现“某某论师造了某某论典”的说法，但实际上并未出现。因此，可以确定唯识宗的开创者唯有圣者无著。如是，如来涅槃之后，唯有圣者龙树开创了离边中观的大道。其后，弟子们如何阐释论师的意趣呢？于僧伽罗洲（今斯里兰卡）国王的花园中，化生于莲花之中的圣者提婆，与论师本人无有差别，此在印度圣地的智者和成就者中广为人知，并且论典也以此为依据。这位论师著有《四百论》等追随中观的论
English
If someone asks, "Has the meaning of dependent arising, which is shown without distortion, been completely abandoned?" The answer is: "Thus it is said." And again, if asked, "How should this be realized?" The answer is: "It should be explained." This profound and terrifying meaning that has already been explained, beings can definitely understand only through the power of past habituation. Although this principle is widely heard, it is difficult for others to comprehend. Therefore, seeing those who grasp at self-created reasoning as their own, like those treatises, one should abandon delight in other doctrines and generate joy in this doctrine. Thus, and so on, is to explain that those teachers do not follow the noble Nāgārjuna. So, from what time did the tenets of the Mind-Only school arise? According to the author of the hundred commentaries on the *Saṃdhinirmocana Sūtra*, the noble Asaṅga appeared nine hundred years after the Buddha's nirvāṇa. From this, it is clear that it must have arisen at the end of the life of the noble Nāgārjuna, or when his direct disciples, such as the teacher Guṇamati, were alive. The noble Āryadeva said in the *Compendium of Wisdom Essence*: "The Buddha's Dharma has four aspects, seen manifestly by those who desire, the path of the Vaibhāṣikas and others, is to accomplish that very meaning." Thus, it is divided into four schools. Moreover, in the *Madhyamakahṛdaya* and the *Madhyamakāvatāra*, the tenets of the Mind-Only school are extensively refuted. Furthermore, if there were proponents of the Mind-Only school before Asaṅga, then it would be reasonable for the fundamental treatises to say, "So-and-so teacher composed such-and-such treatise," but in reality, this does not appear anywhere. Therefore, it is certain that the founder of the Mind-Only school was only the noble Asaṅga. Thus, after the Tathāgata's nirvāṇa, only the noble Nāgārjuna founded the great path of the Middle Way, free from extremes. After that, how the disciples explained the teacher's intention is that the noble Āryadeva, who was born miraculously from a lotus flower in the king's garden in Siṃhala (Sri Lanka), was known among the scholars and siddhas of noble India as being no different from the teacher himself, and the treatises also take this as their source. This teacher composed the *Four Hundred Verses* and other teachings that follow the Middle Way.