Tibetan
་ཏུ་རིགས་ཚོགས་གཞན་རྣམས་དངོས་སུ་སྨོས་ཅིང་འདི་མ་སྨོས་པས་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི་མི་བཞེད་པར་མངོན་ནོ། །དེ་དག་རྣམས་ལ་ཡང་ཞིབ་མོ་རྣམ་པར་འཐག་པ་ནི་ལྷུག་པར་ཡོད་ལ། བརྩོད་བཟློག་དང་སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ནི་ཚིགས་བཅད་དུ་ཡོད་ཅིང་རང་འགྲེལ་ཡང་ཡོད་དོ། །རྩ་ཤེར་འགྲེལ་པ་ག་ལས་འཇིགས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་རང་འགྲེལ་དུ་བོད་དང་རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག་ལ་གྲགས་ཀྱང་དེ་ནི་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་པ་སྟེ། ཅི་སྟེ་དེ་ཉིད་རང་འགྲེལ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ལེགས་ལྡན་འ བྱེད་ལ་སོགས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་བཤད་བྱེད་པར་རིགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལོགས་སུ་བརྩམས་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སློབ་དཔོན་དེ་དག་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་དང་ཐལ་འགྱུར་གང་ཡིན་ལ་རྩོད་པ་བྱེད་པར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འགྲེལ་པ་དེས་བདག་ལས་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པར་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཚིག་མཐུན་པར་ཐལ་འགྱུར་ལུགས་སུ་བཀྲལ་འདུག་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལ་སོགས་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དངོས་སློབ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གཟིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་བཤད་པ་དུ་མ་མཛད་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་མ་གཟིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་གསལ་གྱི་མཇུག་ཏུ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་ནི་ལེགས་ལྡན་འ བྱེད་ཀྱི་ལེགས་བཤད་གང་དེ་དང་། ཞེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཙམ་ཞིག་སྨོས་ཀྱི། སློབ་དཔོན་གྱི་འགྲེལ་པ་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་བཤད་པ་ཡང་དེ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མཐུན་ཞིང་གཞན་ཡང་གཞུང་ཕལ་ཆེ་བའི་མཚམས་སྦྱོར་དང་བཤད་པ་ཀུན་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ཁོ་ན་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚིག་གསལ་དུ། དེང་སང་གཞུང་ལུགས་གསལ་པོ་དེ་ནི་གང་ནའང་མེད། །ཅེས་དེ་དུས་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ཕལ་ཆེར་ནུབ་པར་བཤད་པས་སློབ་དཔོན་དེ་དག་གིས་མ་རྙེད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་དུས་ན་ནུབ་ནས་མེད་ན་དེང་སང་ཡོད་པ་འདི་དུས་ཕྱིས་གང་ཟག་གང་གིས་ཡུལ་གང་ནས་རྙེད་པའི་ལོ་རྒྱུས་སྨྲ་དགོས་སོ། །གཞུང་དེའི་དོན་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་གསལ་པོར་རྟོགས་ཤིང་མ་ནོར་བར་འཛིན་པའི་སྐྱེས་བུ་དེང་སང་མེད་ཅེས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་གླེགས་བམ་གང་ན་མེད་ཅེས་སྟོན་པ་མ་ཡིན་པས། འབྲེལ་མེད་སྨྲ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ། གླེགས་བམ་ཡོད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་དེ་དག་གིས་མ་མཐོང་བར་ཟད་དོ་ཞེ་ན། གཡོ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་བྱིས་པ་འབྲིད་པའི་ཚིག་ལ་བླུན་པོ་ལས།
Chinese
既然真实地提到了其他种姓集合，却没有提到这个，那么，显而易见，圣者月称是不认可的。对于那些，也有详细的分析。诤论回遮和七十空性论是以偈颂形式存在的，并且有自释。名为《根本慧论释·何所畏惧》的注释，在一些藏人和印度人中被认为是自释，但这是未经考察的。如果它真的是自释，那么佛护和智藏等理应解释它，而不应该另外撰写注释。那些论师也不应该争论圣者的意趣是自续还是应成，因为那部注释在解释“非我所作”等时，与佛护的观点一致，阐释为应成派的观点。佛护和智藏等论师的亲传弟子们也会变成没有看到它，因为他们已经做了许多与它不一致的解释。圣者月称也会变成没有看到它，因为在《明句论》的结尾，只提到了佛护的注释和智藏的善说，而没有提到论师的注释，而且供赞的解释也与它完全不一致，此外，大多数经文的连接和解释都只是与它不一致。如果《明句论》中说：“如今清晰的论典在任何地方都没有。”因为那时说龙树的论典大多已经消失了，所以那些论师没有找到它吗？如果在那个时候已经消失了，那么现在存在的这个，必须说明后来是什么人从什么地方找到的。那部论典的意思是说，如今没有能够清晰地理解龙树的宗派并且毫无错误地掌握的人，而不是说任何地方都没有经书。这纯粹是说不相关的话。如果说，经书是有的，只是那些论师没有看到而已。这番话只有傻瓜才会相信，这是欺骗狡猾孩子的伎俩。
English
Since other caste assemblies are actually mentioned, but this one is not, it is obvious that the venerable Chandrakirti does not approve. For those, there is also a detailed analysis. The Vigrahavyavartani and the Śūnyatāsaptati are in verse form and also have autocommentaries. The commentary on the Mūlamadhyamakakārikā called "What is to be Feared from Where" is said by some Tibetans and Indians to be an autocommentary, but this is unexamined. If it were indeed an autocommentary, then Buddhapālita and Līlāvajra and others should have explained it, and it would not be appropriate to compose separate commentaries. Those teachers should also not argue about whether the intention of the Blessed One is Svātantrika or Prāsaṅgika, because that commentary, in explaining "not made by me" and so on, agrees with Buddhapālita and explains it as the Prāsaṅgika system. Buddhapālita and Līlāvajra and others, the direct disciples of the teacher, would also become unseen, because they have made many explanations that are inconsistent with it. The venerable Chandrakirti would also become unseen, because at the end of the Prasannapadā, he only mentions Buddhapālita's commentary and Līlāvajra's good explanations, but does not mention the teacher's commentary, and the explanation of the praise is also completely inconsistent with it, and furthermore, the connection and explanation of most of the texts are only inconsistent with it. If the Prasannapadā says, "Nowadays, there is no clear doctrine anywhere." Because it was said at that time that most of Nāgārjuna's doctrines had disappeared, did those teachers not find it? If it had disappeared at that time, then it is necessary to explain the history of who found this one that exists today, and from where. The meaning of that text is that nowadays there are no beings who clearly understand Nāgārjuna's system and hold it without error, not that there are no scriptures anywhere. This is purely saying irrelevant things. If you say, the scriptures exist, but those teachers just didn't see them. Only a fool would believe this, it is a trick to deceive cunning children.
Tibetan
གཞན་དུ་སུ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། གཞན་ཡང་རྒྱུ་མཚན་དུ་མ་བསྙད་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི་མ་སྤྲོས་སོ། །དེ་བས་ན། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་དང་། རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་རང་འགྲེལ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ད་ནི་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དབུ་མའི་གཞུང་འདི་དག་གིས་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་དགག་པ་ཁོ་ན་ལྷུར་ལེན་པ་འདྲ་ན། དགག་བྱ་ནི་སྣང་བའམ་བརྟགས་པ་གང་ཞིག འགོག་བྱེད་ནི་ལུང་རིགས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་སྣང་བ་ནི་འགོག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། དབང་པོ་རབ་རིབ་སོགས་ཀྱིས་བསླད་པ་རྣམས་ཇི་སྲིད་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་དང་མ་བྲལ་བ་དེ་སྲིད་དུ། སྐྲ་ཤད་དང་། ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ། ཇི་སྲིད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་མ་སྤངས་པ་དེ་སྲིད་དུ། ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་མི་ལྡོག་པས། དེ་ཉིད་རིགས་པས་དགག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་དགོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་ནི་སྣང་བ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་རང་གིས་སྤྲུལ་པའི་ན་ཆུང་མ་ལ་མི་ཆགས་པ་བཞིན་དུ། སྣང་བ་ཡོད་ཀྱང་། ཞེན་པ་མེད་ན་མི་འཆིང་བའི་ཕྱིར་དང་བྱིས་པ་རྣམས་སྒྱུ་མའི་ན་ཆུང་༼མ་དཔེ་མི་གསལ༽མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་བཀག་ན་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོར་མེད་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་ཅང་མེད་ཀྱི་དགག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཆད་པའི་མཐར་ལྷུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་བཏགས་འབའ་ཞིག་འགོག་པར་བྱེད་དེ། དེ་ནི་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་བཞིན་དུ་བློས་ཞེན་པ་ཙམ་མ་གཏོགས། དོན་ལ་མ་ཞུགས་པས་དགག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་མ་བཀག་པར་ཡང་ཡུལ་ཅན་དགག་མི་ནུས་པ་དངོས་པོའི་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་བཏགས་མ་བཀག་པར་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དགག་མི་ནུས་ལ། མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་བཀག་པར་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་ལྡོག་སྟེ། དེ་ནི་དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བརྟགས་པ་ནི་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དགག་བྱར་གྱུར་པའི་བརྟགས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་དོན་ལ་གྲུབ་པ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་དུ་མ་གྲུབ་པ་གང་ཡི
Chinese
还有谁会相信呢？ 还有很多理由可以列举，但这里不赘述了。因此，应当知道《理六十颂》和《根本慧论》没有自释。现在来分析这个问题：如果这些中观的论典似乎只是通过辨析来进行破斥，那么，所破斥的是显现还是假立？破斥的方法是经教还是理证呢？首先，显现不应该被破斥。例如，对于被眼花等扰乱的人来说，只要他们的感官没有脱离缺陷，就像毛发和二月等显现不会消失一样，只要没有舍弃非烦恼的无明，六识的显现，如幻象一般，也不会消失。因此，显现本身是无法用理证来破斥的。而且，也没有必要破斥显现，因为过患不是从显现中产生的，而是由对显现的执着所产生的。例如，就像魔术师自己不会迷恋自己变幻出来的少女一样，即使有显现，如果没有执着，就不会被束缚。而孩子们对魔术少女的执着，会增长各种烦恼。如果破斥显现，那么空性就会变成没有实体的意义，而且修习空性的瑜伽士也会变成一无所有，因为执着于破斥会堕入断灭边。因此，应该仅仅破斥遍计所执，因为那就像把绳子误认为蛇一样，只是心里的执着，实际上并没有涉及真实，所以能够被破斥。而且，如果不破斥所缘境，就无法破斥能缘的心识，这是事物的本性。如《释量论》中说：“此境未除遣，彼即不能舍。”因此，如果不破斥遍计所执，就无法破斥对它的所缘境的执着，如果不破斥执着，也就无法止息烦恼，因为执着是烦恼的根本。因此，应该破斥假立。作为所破斥的假立也有两种：一种是即使在名言中也不成立的应该破斥，另一种是在实义上成立的应该破斥，而名言中不成立的
English
Who else would believe it? There are many other reasons that could be cited, but I will not elaborate. Therefore, it should be understood that the *Sixty Stanzas on Reasoning* and the *Root Wisdom* do not have self-commentaries. Now, this should be examined: If these Madhyamaka texts seem to only take refutation as their main task after thoroughly analyzing, then what is being refuted: appearance or imputation? What kind of scripture or reasoning is the refutation based on? For the time being, appearance is not reasonable to refute. For example, for those whose senses are impaired by cataracts, etc., as long as their senses are not free from defects, the appearance of hair-nets and double moons, etc., will not cease. Similarly, as long as ignorance that is not afflicted is not abandoned, the appearance of the six aggregates, like illusions, will not cease. Therefore, it itself cannot be refuted by reasoning. Nor is it necessary to refute it, because faults do not arise from appearance, but are generated by attachment to it. For example, just as a magician himself does not become attached to the young woman he conjures, even if there is appearance, if there is no attachment, one will not be bound. And children's attachment to the illusory young woman increases all kinds of afflictions. If appearance is refuted, then emptiness will become meaningless without substance, and the yogi who meditates on emptiness will also become nothing, because dwelling on refutation will lead to the extreme of nihilism. Therefore, only imputation should be refuted, because it is merely mental clinging, like mistaking a rope for a snake, and does not involve reality, so it can be refuted. Moreover, without refuting the object, one cannot refute the subject, which is the nature of things. As it is said in the *Pramāṇavārttika*: "Without refuting this object, one cannot abandon it." Therefore, without refuting imputation, one cannot refute the attachment to its object, and without refuting attachment, one cannot stop afflictions, because it is the root of them. Therefore, imputation is what should be refuted. That imputation which is to be refuted is also of two kinds: one is what is established even in mere convention that should be refuted, and the other is what is established in reality that should be refuted, but what is not established in convention