Tibetan
སྐྱེས་དགྲ་སྟེ། དེ་ཡང་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་ལྷ་སྦྱིན་དང་ཕྲད་པས་ཕ་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་པོ་བསད་པ་སོགས་སྡིག་པ་མང་དུ་བྱས་པ་ལས། ཕྱིས་སྟོན་པ་ལ་དད་པ་ཐོབ་པས། སྡིག་པའི་འབྲས་བུ་ལས་ཐར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་བསྙེན་དད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་ལུང་བསྟན་ཏོ། །བདེ་བྱེད་ནི་གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་ཉལ་པོ་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་མས་བཟློག་པས། མ་བསད་པ་ཞིག་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ན་མཚམས་མེད་བྱས་པར་ཤེས་ནས། དགེ་འདུན་གྱིས་བསྐྲད་པ་ལས། མཐའ་འཁོབ་ཏུ་ཕྱིན་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་བརྩིགས་ཏེ་བསྡད་པས། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་དགེ་སློང་མང་པོ་འདུས་པ་ན། དེས་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་བྱས་ཏེ། དགེ་འདུན་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྐྱངས་པས། ཚེ་འཕོས་ནས་མཚམས་མེད་པའི་རྣམ་སྨིན་གྱིས། དམྱལ་བར་ཕོ་ལོང་བརྡབས་པ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་ལྷར་སྐྱེསཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བཤད་དོ། ། ལྔ་པ་བཟོད་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ནི་མི་འདོད་པ་དུ་མ་ཐོག་ཏུ་བབ་པའི་དབང་གིས་ཁྲོ་བ་མང་བས། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་བཟོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་བཟོད་མཚུངས་དཀའ་ཐུབ་མ་མཆིས་པས། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྲོ་བའི་གོ་སྐབས་དབྱེ་མི་བགྱི། ཁྲོ་བ་སྤངས་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད། །ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་སངས་རྒྱས་ཞལ་གྱིས་བཞེས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཟོད་པ་ནི། འདིར་གནོད་པ་ལ་མི་ཁྲོ་ཞིང་། ཁྲོ་བ་སྐྱེས་ཀྱང་རྒྱུན་མི་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་དང་མཚུངས་པའི་དཀའ་ཐུབ་གཞན་འགའ་ཡང་མ་མཆིས་པས་དེ་ཁོ་ན་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། མེ་དང་ཆུར་འཇུག་པ་དང་། རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་ཟ་བ་དང་། ཤིང་ཤུན་དང་ལོ་མ་གྱོན་པ་སོགས་ནི། ལུས་གདུང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དེ་དག་ལས་མཐོ་རིས་ཀྱང་མི་ཐོབ་ན་ཐར་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་དཀའ་ཐུབ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཕྱིར་བཟོད་པ་དེ་ལྟར་ཕན་ཡོན་ཆེ་བ་དེ་བས་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་མཆོག་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁྲོ་བའི་གོ་སྐབས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དབྱེ་བར་མི་བགྱི་སྟེ། བཟོད་པ་བསྟེན་པའི་སྒོ་ནས་ཁྲོ་བ་སྤངས་པས་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། ཁྲོ་བ་སྤོངས་ཤིག ཁྱོད་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཉའ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ཁྲོ་བ་དང་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་གཉིས་ནི། འདོད
Chinese
生敌，也就是因为与罪恶的朋友提婆达多相遇，做了许多罪恶之事，如杀害具有父法的国王等。后来对导师生起了信心，从而从罪恶的果报中解脱出来。世尊授记他为有信心的居士中的佼佼者。乐作者是因为去引诱别人的妻子而被母亲阻止，因此杀害了自己的母亲。出家后，得知他犯了无间罪，僧团便驱逐了他。他去了边地，建造了寺庙并居住在那里。依靠他，许多自然安住的比丘聚集在一起。他成为了僧团的住持，如法地管理僧团。寿命终结后，以无间罪的异熟果报，转生到地狱中，就像撞击空心的柱子一样。从那之后，死后转生到天界，并在世尊面前获得了入流果。第五，应安住于忍耐。因为在家之人，由于许多不悦意的事情降临到头上，所以嗔恨心很重。为了从那里面解脱出来，显示忍耐的功德，因此说：像忍耐一样的苦行没有，你不要给嗔恨任何机会。舍弃嗔恨就能获得不退转的果位，这是佛陀亲口承诺的。意思是说，忍耐就是不因损害而生气，即使生起嗔恨也不持续下去。没有与此相同的其他苦行，所以只有它是苦行中的 श्रेष्ठ。进入火和水中，吃树根和果实，穿树皮和树叶等，仅仅是折磨身体而已。如果从那些行为中连善趣都不能获得，更何况是解脱呢？因此，那些不是苦行。因为忍耐有如此大的利益，所以你不要给苦行之王的违品——嗔恨，哪怕是一点点机会。通过修习忍耐，舍弃嗔恨，就能在欲界获得不退转的果位，因为这是佛陀亲口承诺的。就像经部里所说的那样：比丘们，就像这样，舍弃嗔恨吧！你就是不退转的轭。就像这样说的。对于嗔恨和贪欲的欲望这二者，欲
English
The enemy of birth, that is, because he met Devadatta, a sinful friend, he committed many sins, such as killing the king who possessed the father's Dharma. Later, he gained faith in the teacher, and thus was liberated from the fruits of sin. The Bhagavan prophesied that he was the best of the faithful lay practitioners. The maker of happiness was prevented by his mother from going to seduce another's wife, so he killed his mother. After ordaining, he learned that he had committed an unforgivable crime, and the Sangha expelled him. He went to the borderlands, built a monastery, and lived there. Relying on him, many naturally abiding monks gathered together. He became the abbot of the Sangha and managed the Sangha according to the Dharma. After his life ended, due to the ripening of the unforgivable crime, he was born in hell, like hitting a hollow pillar. After that, after dying, he was born in the heavens and obtained the fruit of entering the stream in the presence of the Bhagavan. Fifth, one should abide in patience. Because householders have a lot of anger due to many unpleasant things falling on their heads. In order to turn away from that and show the merits of patience, it is said: There is no asceticism like patience, do not give anger any opportunity. By abandoning anger, one can obtain the state of non-retrogression, which is promised by the Buddha himself. It means that patience is not being angry at harm, and even if anger arises, it does not continue. There is no other asceticism equal to it, so it alone is the best of asceticism. Entering fire and water, eating roots and fruits, wearing bark and leaves, etc., are merely tormenting the body. If one cannot even obtain higher realms from those actions, what to speak of liberation? Therefore, those are not asceticism. Because patience has such great benefits, you should not give the slightest opportunity to anger, the opposite of the king of asceticism. By cultivating patience and abandoning anger, one can obtain the state of non-retrogression in the desire realm, because this is promised by the Buddha himself. As it is said in the sutras: Monks, like this, abandon anger! You are the yoke of non-retrogression. It is said like this. For the desire for anger and desire, the desire
Tibetan
་ཁམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་མ་སྤངས་པར་ཡང་། ཁྲོ་བ་སྤོངས་མི་ནུས་པས། དེའི་ཕྱིར་ཁྲོ་བ་སྤངས་པས་འདོད་པ་ལས་འདའ་བར་བཤད་དེ། དེ་ལྟར་དང་པོ་ཉིད་ནས་ཁྲོ་བའི་གོ་སྐབས་མི་དབྱེ་བར་བསྟན་ནས། གལ་ཏེ་ཁྲོ་བ་སྐྱེས་ན་ཡང་། དེའི་མོད་ལ་ཞི་བར་བྱ་སྟེ། འཁོན་དུ་གཟུང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདག་ནི་འདིས་སྤྱོས་འདིས་བཏགས་ཕམ་པར་བྱས། །འདི་ཡིས་བདག་ནོར་འཕྲོགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས། །འཁོན་དུ་འཛིན་པས་འཁྲུག་ལོང་རྣམས་བསྐྱེད་དེ། །འཁོན་འཛིན་རྣམ་སྤངས་བདེ་བར་གཉིད་ཀྱིས་ལོག །ཅེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཁྲོ་བའི་གོ་སྐབས་དབྱེ་བར་མི་བྱ་བ་དེའི་ཕྱིར། བདག་ནི་འདིས་ཚིག་ངན་པས་སྤྱོས་སོ། །འདིས་བདག་དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པས་བཏགས་སོ། །འདིས་བདག་མཐུས་ཕམ་པར་བྱས་སོ། །འདི་ཡིས་བདག་གི་ནོར་ཕྲོགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གནོད་པའི་མཚན་མ་དམ་དུ་འཛིན་པ། འཁོན་དུ་འཛིན་པས་ལུས་ངག་གི་ཉེས་རྩོམ་དུ་གྱུར་པའི་འཁྲུག་ལོང་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་འཁོན་འཛིན་རྣམ་པར་སྤངས་པས་སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་པའི་ཕྱིར། བདེ་བར་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པར་འགྱུར་བས་བསྒྲིམས་ཏེ་འཁོན་འཛིན་སྤང་བར་རིགས་སོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། མདོར་ན་ཁྲོ་བས་བདེར་གནས་པ། །དེ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཞེས་དང་། གང་ཞིག་བསྒྲིམས་ཏེ་ཁྲོ་འཇོམས་པ། །དེ་ནི་འདི་དང་གཞན་དུ་བདེ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དྲུག་པ་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པ་དམན་པ་སྤངས་ཏེ། བཟང་པོ་ལ་བསླབ་པར་གདམས་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་སེམས་འདྲེས་མར་འབྱུང་བས། དགེ་བའི་སེམས་རྣམས་ནི་བརྟན་པར་བྱ་ལ། མི་དགེ་བའི་སེམས་རྣམས་ནི་མི་བརྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ནི་ཆུ་དང་ས་དང་རྡོ་བ་ལ། །རི་མོ་བྲིས་པ་དེ་འདྲར་རིག་པར་བགྱི། །དེ་ནང་ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་དང་པོ་ནི། །མཆོག་སྟེ་ཆོས་འདོད་རྣམས་ལ་ཐ་མ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་རིས་ན། སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་མི་བརྟན་པ་དང་། བརྟན་པའི་བྱེ་བྲག་ལས། ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་དང་། ས་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་དང་། རྡོ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ཇི་ལྟར་བ་བཞིན་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་རིག་པར་བགྱི་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ལ། དང་པོ་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟ་བུ་མི་བརྟན་པ་མཆོག་ཡིན་ལ། ཆོས་འདོད་དེ་དགེ་བའི་སེམས་རྣམས་ལ་ཐ་མ་རྡོ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟར་བརྟན་པ་མཆོ
Chinese
是愤怒的起因。即使不放弃对欲望的追求，也无法消除愤怒。因此，据说消除愤怒才能超越欲望。因此，从一开始就不应给予愤怒机会。即使愤怒产生了，也应立即平息，不要怀恨在心。为了说明这一点，经中说：“我被此人辱骂，被殴打，被打败，我的财产被此人抢夺。”怀恨在心会引发争端，完全放弃怀恨之心才能安然入睡。因此，不要给愤怒任何机会。因为，我被这个人用恶语辱骂了。这个人用棍棒等物殴打了我。这个人用势力打败了我。这个人抢夺了我的财产。紧紧抓住这些伤害的迹象，怀恨在心会导致身语的恶行，引发争端和痛苦。因此，完全放弃这种怀恨之心，心中没有痛苦，才能安然入睡，所以应该努力放弃怀恨之心。《入行论》中也说：“总之，愤怒不会带来安乐，没有谁能因愤怒而安乐。”又说：“谁能努力降伏愤怒，此生来世皆得安乐。” 如是宣说。第六，劝诫舍弃身语意三门之劣行，修学善行。因为对于普通人来说，善与非善之心是混杂产生的，所以应该稳固善心，不稳固非善之心。为了说明这一点，经中说：“心如水、土、石上之画，应如是了知。其中，对于烦恼者，最初者为胜，对于求法者，最后者为佳。” 在众生的类别中，心的活动有不稳固和稳固的差别。就像在水上画画，在土上画画，在石头上画画一样，应如是了知这三种情况。在这些情况中，对于有烦恼的心来说，最初的，像在水上画画一样的不稳固是最好的。对于求法者，也就是对于善心来说，最后一种，像在石头上画画一样的稳固是最好的。
English
is the cause of anger. Even without abandoning the desire for sensual pleasures, one cannot eliminate anger. Therefore, it is said that abandoning anger leads to transcendence of desire. Thus, from the very beginning, one should not give anger a chance. Even if anger arises, it should be immediately pacified and not harbored. To illustrate this, it is said: "He has reviled me, he has struck me, he has defeated me, he has robbed me of my wealth." Holding grudges creates quarrels, and completely abandoning grudges leads to peaceful sleep. Therefore, one should not give anger any opportunity. Because, I have been reviled by this person with harsh words. This person has struck me with sticks and other things. This person has defeated me with power. This person has robbed me of my wealth. Holding onto these signs of harm, harboring grudges leads to the creation of quarrels and suffering through the misdeeds of body and speech. Therefore, by completely abandoning such grudges, one is free from mental suffering and can sleep peacefully, so one should strive to abandon grudges. In the *Bodhicharyavatara*, it is also said: "In short, there is no happiness with anger; no one can find happiness through anger." And: "Whoever strives to subdue anger, will be happy in this life and the next." As it is said. Sixth, the advice to abandon the inferior conduct of the three doors (body, speech, and mind) and to train in goodness. Because for ordinary beings, virtuous and non-virtuous minds arise mixed together, virtuous minds should be made stable, and non-virtuous minds should be made unstable. To illustrate this, it is said: "The mind is like drawings on water, earth, and stone; one should understand it as such. Among these, for those with afflictions, the first is best; for those who desire Dharma, the last is excellent." In the categories of sentient beings, there are differences in the stability and instability of the mind's activity. Just as drawing on water, drawing on earth, and drawing on stone, one should understand these three aspects. Among these, for the afflicted mind, the first, the instability like drawing on water, is the best. For those who desire Dharma, that is, for virtuous minds, the last, the stability like drawing on stone, is the best.