Tibetan
པ་དང་། མཐོང་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཚེ་འདིར་ཡང་སྙན་པའི་གྲགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱི་མའི་ཡོན་ཏན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལགས་པས་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དག་གིས་བསྒྲིམས་ཏེ་ཕ་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བགྱིའོ། །ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་བསྙེན་གནས་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི། ཁྱིམ་ན་གནས་པས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བྱ་དཀའ་བས། ཉིན་ཞག་གཅིག་པའི་ཚངས་སྤྱོད་ལ་སྦྱར་བའི་ཆེད་དུ། གསོ་སྦྱོང་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཚེ་དང་ཆོམ་རྐུན་འཁྲིག་པ་བརྫུན་དང་ནི། །ཆང་དང་དུས་མིན་ཟས་ལ་ཆགས་པ་དང་། །མལ་སྟན་མཐོ་ལ་དགའ་དང་གླུ་དག་དང་། །གར་དང་ཕྲེང་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་སྤོང་ཞིང་། །དགྲ་བཅོམ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡི། །ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་དང་ལྡན་ན། །གསོ་སྦྱོང་འདོད་སྤྱོད་ལྷ་ལུས་ཡིད་འོང་བ། །སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དག་ལ་སྩོལ་བར་བགྱིད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འཚེ་བ་སྲོག་གཅོད་པ་དང་། ཆོམ་རྐུན་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། འཁྲིག་པ་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང ། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། འབྲུའི་ཆང་དང་མྱོས་པར་འགྱུར་བ་བག་མེད་པའི་གནས་དང་། དུས་མ་ཡིན་པའི་ཟས་དང་། མལ་སྟན་མཐོན་པོ་ཁྲི་དང་ཁྲིའུ་ཁྲུ་གང་གི་ཚད་ལས་ལྷག་པ་དང་། གླུ་གར་དང་ནད་གསོ་བའི་དོན་མ་གཏོགས་པར་སྤོས་དང་། ཕྲེང་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཉིན་ཞག་གཅིག་ཏུ་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས། སྔོན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ནི་གསོ་སྦྱོང་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་ཕྱི་མ་ལ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷ་རིས་དྲུག་གི་ལུས་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྩོལ་བར་བགྱིད་དེ། སུ་ལ་ཞེ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་དང་ལྡན་པའི་གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དག་ལ་ཞེས་ཏེ། གཞན་ལ་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྙེན་གནས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་ཡན་ལག་ལྔས་བསྡུས་ཏེ། འདི་ལྟར་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་ཡན་ལག་དང་། བདག་དང་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་ཡན་ལག་དང་། ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ལས་ཉམས་པ་རྣམས་ཕྱིར་གསོ་བའི་ཡན་ལག་དང་། དེ་ལ་གཞན་གྱི་སྲོག་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བ་དང་། ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ལས་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་ཡན་ལག་དང་། དྲན་པ་རྨོངས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ལ་གཞན་གྱི་སྲོག་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བ་ཡན་ལག་དང་པོའོ། །
Chinese
并且，现世的功德，今生也会获得美名的声誉；来世的功德，在来世也能以各种方式获得天界，因此居家之人应当努力侍奉父母。这是（以上内容）。第二，应当安住于近住：居家之人难以时时行持梵行，为了配合一日一夜的梵行，为了宣说八支斋戒。杀害、偷盗、邪淫、妄语等，酒和非时食，贪恋高床，以及歌舞和花鬘的差别都应舍弃，效仿阿罗汉的戒律，具备这八支，斋戒能赐予男女众，欲界天人如意的身体。如是说，杀害是杀生，偷盗，是不予而取，邪淫是不净行，妄语是说谎，谷酒和令人迷醉放逸之处，非时食，高大的床榻，超过床和矮凳一肘之量，歌舞和除了医治疾病之外的香和花鬘的差别，通过一日一夜舍弃这些，效仿往昔阿罗汉们的戒律，这八支就叫做斋戒。它的果报是在来世能赐予欲界享乐的六欲天人如意的身体。赐予谁呢？赐予具备此戒律的赡部洲的男女众，因为其他人没有别解脱戒。近住的戒律以五支来概括：如此，舍弃对他人造成损害，如实受持的支分；舍弃对自己和他人造成损害，如实受持的支分；从如实受持中退失的，重新恢复的支分；对此，舍弃对他人生命和受用造成损害；为了使如实受持的不退失，安住近念的支分；以及不使正念昏昧的支分。其中，舍弃对他人生命和受用造成损害是第一支。
English
And, the merit of the present life, in this life, one will also gain the reputation of good name; the merit of the next life, in the next life, one can also attain the heavens in various ways, therefore, those who live at home should strive to serve their parents. This is (the above content). Second, one should abide in the upavāsa: It is difficult for those who live at home to practice celibacy at all times, in order to coordinate with the one-day and one-night celibacy, in order to explain the eight-limbed upavāsa. Killing, stealing, sexual misconduct, lying, etc., alcohol and untimely food, attachment to high beds, and the distinctions of songs, dances, and garlands should all be abandoned, following the precepts of the Arhats, possessing these eight limbs, the upavāsa can grant men and women, the desired bodies of the desire realm gods. Thus it is said, killing is taking life, stealing is taking what is not given, sexual misconduct is impure conduct, lying is speaking falsehood, grain alcohol and places that cause intoxication and carelessness, untimely food, tall beds, exceeding the measure of a cubit for beds and stools, songs, dances, and the distinctions of incense and garlands except for healing illnesses, through abandoning these for one day and one night, following the precepts of the Arhats of the past, these eight limbs are called upavāsa. Its fruition is that in the next life it can grant the desired bodies of the six desire realm gods who enjoy the desire realm. To whom does it grant? It grants to the men and women of Jambudvipa who possess this precept, because others do not have the Pratimoksha vows. The vows of upavāsa are summarized by five limbs: Thus, the limb of abandoning harm to others and truly taking it up; the limb of abandoning harm to oneself and others and truly taking it up; the limb of restoring what has been lost from truly taking it up; regarding this, abandoning harm to the life and possessions of others; in order to prevent the loss of what has been truly taken up, the limb of establishing mindfulness closely; and the limb of not allowing mindfulness to become obscured. Among them, abandoning harm to the life and possessions of others is the first limb.
Tibetan
མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤོང་བ་ནི་ཡན་ལག་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་སྤངས་པ་ནི་རང་གི་ཆུང་མ་ལ་མི་བརྟེན་པས་བདག་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་མི་བརྟེན་པས་གཞན་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སྤོང་བ་ནི་ཡན་ལག་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། །མྱོས་འགྱུར་སྤོང་བ་མ་གཏོགས་པ། དེ་ལས་གཞན་པའི་གནས་གསུམ་སྤོང་བ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་དེ་རྟག་ཏུ་གར་དང་། གླུ་དང་། རོལ་མོའི་སྒྲ་དང་། སྤོས་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། ཁྲི་སྟན་མཐོན་པོ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པའི་ཟས་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དག་གིས་བདག་ཉིད་དབེན་པར་ཡུད་ཙམ་ཡུད་ཙམ་ལ་མཐོང་བ་ན། བདག་ཉིད་གསོ་སྦྱོང་གིས་གསོ་སྦྱོང་བྱའོ་སྙམ་དུ་དུས་རྟག་ཏུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མྱོས་འགྱུར་སྤོང་བ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བདག་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་སྟེ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཀྱང་ཡན་ལག་དེ་ནི། ཆང་གི་མྱོས་པས་མྱོས་ཤིང་རྨོངས་ཏེ་རང་དབང་མེད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསྙེན་གནས་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གསེར་དངུལ་ལེན་པ་སྤོང་བ་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཞག་ལ། དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་ལ་དེ་སྤོང་བ་ཡན་ལག་ཏུ་བཞག་ཅེ་ན། དགེ་ཚུལ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པས། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་ནི་གནས་གཉིས་ཤིན་ཏུ་མི་མཛེས་ཤིང་། ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདོད་པ་བསོད་ཉམས་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བ་རྩེད་མོའི་དགའ་བ་དང་ཆ་སྒེག་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་བརྩོན་པ་དང་། གསོག་འཇོག་གི་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ལ་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའི་གནས་དང་པོ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ནི། གར་དང་གླུ་དང་རོལ་མོའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནས། དུས་མ་ཡིན་པའི་ཟས་ཀྱི་བར་དུ་སྤོང་བ་བཅས་སོ། །ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པའི་གནས་གཉིས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། གསེར་དངུལ་ལེན་པ་སྤོང་བ་བཅས་ཏེ། གསེར་དངུལ་ནི་གསོག་འཇོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་དང་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། དེ་ཙམ་དུ་ཉེས་པ་མི་ཆེ་ཞིང་། ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་བསྙེན་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གསེར་དངུལ་ལེན་པར་སྤོང་བ་མ་བཅས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གར་དང་གླུ་དང་རོལ་མོའི་སྒྲ་དང་སྤོས་དང་ཕྲེང་བ་དང་བྱུག་པ་འཆང་བ་གང་ཡིན་པ་བསྙེན་གནས་པའི་སྡོམ་པ་ལ་ཡན་ལག་གཅིག་ཏུ་བཅས་ལ། དགེ་ཚུལ་ལ་ནི་ཡན་ལག་གཉིས་སུ་མཛད་དེ་བཅས་ཞེ་ན། ཁྱིམ་པ་ལ་ཅི་ནས་ཀྱང་དེ་དང་འགལ་ན་ཉེས་པ་གཅིག་བཤགས་པར་ཟད་ཀྱི། གཉིས་
Chinese
不净行之舍弃是第二支，如此舍弃之，不依赖自己的妻子，故不对自己造成损害，不依赖他人的妻子，故不对他人造成损害之故。妄语之舍弃是第三支。除了舍弃迷醉之外，彼之外的三个处所之舍弃是第四支，如此彼恒常歌舞，音乐之声，香，花鬘，高床，非时食所依赖，彼等见自身寂静须臾须臾时，自身以布萨行布萨，如是时时忆念安住之故。舍弃迷醉是第五支，如是自身念住而住也，如是虽作念，然彼支，以酒之迷醉而迷醉，愚昧，不由自主而行故。为何在近住戒的戒律中，舍弃受取金银未安立为支分，然在沙弥的戒律中，彼舍弃安立为支分耶？沙弥乃安住于出家之方，出家者而言，二处极不庄严，不合规矩，如此欲妙堕落于衰损之边，勤于嬉戏之喜和娇媚如意而行，以及积蓄之受用。其中，为舍弃不合规矩之第一处所故，从歌舞音乐之声等，乃至非时食之间，安立舍弃。为舍弃不合规矩之第二处所故，安立舍弃受取金银，金银乃一切积蓄之根本和主要之故。在家之方而言，彼等过失不甚大，且无不合规矩，故于近住之支分中，未安立舍弃受取金银。为何歌舞音乐之声和香，花鬘和涂油之执持，凡是近住戒的戒律中安立为一支，然于沙弥则作二支而安立耶？在家者无论如何违越彼，仅忏悔一罪，二
English
The abandonment of impure conduct is the second branch. Thus, having abandoned it, one does not rely on one's own wife, so it does not harm oneself, and one does not rely on another's wife, so it does not harm others. The abandonment of false speech is the third branch. The abandonment of the three places other than the abandonment of intoxication is the fourth branch. Thus, one constantly relies on dancing, singing, the sound of music, incense, garlands, high beds, and untimely food. When one sees oneself in solitude for a moment, one thinks, "I will observe the Uposatha with the Uposatha." Therefore, one's mindfulness is always present. The abandonment of intoxication is the fifth branch. Thus, even though one thinks, "I am abiding with mindfulness," that branch is intoxicated and deluded by the intoxication of alcohol, and one engages involuntarily. Why is the abandonment of taking gold and silver not established as a branch in the precepts of the lay practitioner, but the abandonment of it is established as a branch in the precepts of the novice monk? The novice monk abides in the direction of renunciation. For renunciates, two places are very unseemly and inconsistent with discipline: falling to the extreme of sensual pleasures, striving for the joy of play and acting as one pleases, and the enjoyment of accumulation. Among these, in order to abandon the first place that is inconsistent with discipline, the abandonment is established from dancing, singing, the sound of music, etc., up to untimely food. In order to abandon the second place that is inconsistent with discipline, the abandonment of taking gold and silver is established, because gold and silver are the root and main thing of all accumulation. For those in the household life, the fault is not so great, and there is no inconsistency with discipline, so the abandonment of taking gold and silver is not established as a branch of the lay practitioner. Why is it that dancing, singing, the sound of music, and the holding of incense, garlands, and ointments are established as one branch in the precepts of the lay practitioner, but for the novice monk, they are made into two branches and established? For a householder, if one violates that in any way, one only confesses one fault, two