Chinese
执著我者，彼时彼刻便有我执。由我执复生业，由业复转生轮回。如是说。色等缘起之诸法，如前所说般，以不可言说之空性之方式证悟之，则烦恼与分别念悉皆断除而得解脱。又于彼经中云：彼于自他二者，及于三时中亦不可得，故我执即止息，彼后业与生亦止息。如是说。如前所说之诸法之真如，彼亦名无我。由证悟彼，无有由他法而得解脱之方便，若证悟彼，则一切执边之见皆将坏灭，故中观之道亦即是彼。于佛陀之外，自在天与遍入天等，无有能示彼之能力。如是亦云：四百论云：无有寂灭之二门，一切邪见皆坏灭，成为诸佛之境界，是名为无我。如是说。如是证悟空性之方便亦是，证悟色等世俗之法，乃是依缘而生，仅是此等因缘之自性。若非如此，则将堕入常断之边。如是亦于经中云：何者由缘而生，彼即不生。于彼无有生之自性。何者依于缘，彼即说为空性。何者知晓空性，彼即是谨慎者。如是说。彼缘起亦当由遮止四边生之方式而知晓。导师于赞叹中观时云：痛苦由自作，由他作与二者俱作。无因论者所安立，您说依缘而生。如是说。又云：从种子已坏与未坏中，苗芽皆不生。您说一切生，如幻术般显现。如是说。其中，诸事物非从自性而生，因自己对自己作用相违故，且生亦成无意义，并有无穷之过失。亦非从他性而生，因一切从一切生故。
English
Whoever has the notion of self, at that very moment has self-grasping. From self-grasping, karma is produced again, and from karma, one turns again into samsara. So it is said. By realizing the emptiness of phenomena such as form, which are interdependent, as described above, in a way that is inexpressible, all afflictions and conceptualizations are abandoned, and liberation is attained. Furthermore, it is said in that very text: "Since it is not found in oneself, in others, or in the three times, the grasping of self is reversed, and then karma and birth as well." So it is said. The suchness of the phenomena described above is also called selflessness. From realizing that, there is no way to attain liberation through other means. If that is realized, all views of clinging to extremes will be destroyed. Therefore, the Middle Way is also that. Other than the Buddha, deities such as Ishvara and Vishnu do not have the ability to teach that. It is also said: In the Four Hundred Stanzas: "That which has no second door to peace, destroys all wrong views, and is the realm of the Buddhas, is called selflessness." So it is said. The means of realizing such emptiness is also to realize that these conventional phenomena, such as form, arise dependently and are merely the nature of these conditions. Otherwise, one will fall into either the extreme of permanence or annihilation. It is also said in the sutra: "That which is born from conditions is unborn. It does not have the nature of birth. That which depends on conditions is said to be empty. Whoever knows emptiness is mindful." So it is said. That interdependence should also be understood by negating the four extremes of arising. The teacher, in praising the Middle Way, said: "Suffering is made by oneself, made by others, and made by both. The causeless ones assert it. You say it arises dependently." And: "A sprout does not arise from a seed that is destroyed or not destroyed. You say that all arising is like the appearance of an illusion." So it is said. In this regard, things do not arise from themselves, because it is contradictory for oneself to act on oneself, and because arising would be meaningless and would entail infinity. Nor do they arise from others, because everything would arise from everything.
Tibetan
མི་མཐུན་པ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཉེས་པ་གཉིས་ཀ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་རྒྱུ་ལ་འབད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ནི། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བས། རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་ཏེ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དབུ་མའི་ལམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་རྩ་བར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་ནི་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པ་ལས་གོང་ན་ལྟ་བ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་དག་ལ་ཡུན་རིང་དུ་འདྲིས་པར་བྱས་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྒོམ་པ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དཔྱད་ནས། དོན་དེ་ཉིད་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གང་བློ་ཡོད་དང་མེད་པ་ལས། །རྣམ་པར་འདས་ཤིང་མི་གནས་པ། །དེ་དག་ཟབ་མོ་དམིགས་མེད་པའི། །རྐྱེན་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་རྟོག་བཀག་པ་ཙམ་དང་། ཡོད་མེད་སོགས་མཐའ་གང་རུང་དུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བས་ཟིན་པའི་བསྒོམ་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་། ཡང་དག་པའི་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་བསྒོམ་པ་ནི། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཞར་ལ། ཤེས་རབ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསྔགས་པ། ད་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཡང་དག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་ནི། སྐྱེས་བུ་རིགས་གཟུགས་ཐོས་དང་ལྡན་རྣམས་ཀྱང་། །ཤེས་རབ་ཚུལ་ཁྲིམས་བྲལ་བ་བཀུར་མ་ལགས། །དེ་ལྟས་གང་ལ་ཡོན་ཏན་འདི་གཉིས་ལྡན། །དེ་ནི་ཡོན་ཏན་གཞན་དང་བྲལ་ཡང་མཆོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་རིགས་བཟང་པོ་དང་། གཟུགས་བཟང་པོ་དང
Chinese
因为不相符的事物也会变成因果关系。也不是两者都不是，因为会产生两种过失，而且是相违背的。也不是无因，因为会变成常有或常无，而且为了果实而努力于因也是没有意义的。因此，事物是远离四边生灭的，仅仅依赖于这种因和缘而产生。而这正是所有执边见解的对治法，即缘起性空的中道。如《中论》云：“ 缘起性空者，是说即是空，亦是假安立，是名中道义。” 因此，没有比通达缘起更高的见解了。然而，因为这非常难以理解，所以应该长期熟悉中观的论典来了解。 如理作意之修持是，以闻思之智慧彻底分析诸法缘起，远离一切戏论边，并反复串习其义。如《六十正理论》云：“何者于有及非有，俱超脱且不住，彼等甚深无相法，应于缘起义修习。” 因此，仅仅是遮止分别念，而没有以分析缘起之理的智慧为基础，以及被执着于有无等任何一边的见解所束缚的修持，都不是正确的修持。如前所述，以分析缘起之义的智慧为基础的修持，才是如理作意，才是修持般若波罗蜜多。 第二，旁述，智慧与戒律的赞叹。 现在，为了对刚才所说的具有正确对境的智慧生起敬意，而宣说对它的赞叹。如云：“种族形貌及多闻，不具智慧不敬礼，是故何人具此二，纵无余德亦应敬。” 意思是说，种族高贵、相貌端庄
English
Because even incompatible things would become cause and effect. It is also not from both, because both faults would occur, and because they are contradictory. It is also not from no cause, because it would become either permanent or non-existent, and striving for the cause for the sake of the result would become meaningless. Therefore, things are free from the four extremes of arising and ceasing, and arise depending on just this cause and condition. And that itself is the antidote to all views of clinging to extremes, which is called the Middle Way of dependent arising. As it is said in the Root of the Middle Way: "Whatever is dependently arisen, that is explained as emptiness. That is dependently designated, that itself is the Middle Way." Therefore, there is no view higher than understanding dependent arising. However, because this is very difficult to understand, one should become familiar with the treatises of the Middle Way for a long time in order to understand it. The meditation of proper attention is to thoroughly analyze with the wisdom of hearing and thinking that things are dependently arisen, free from all extremes of elaboration, and to repeatedly familiarize oneself with that meaning. As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: "Those who have completely transcended and do not abide in existence and non-existence, they should meditate on the meaning of dependent arising, which is profound and without characteristics." Therefore, merely stopping conceptual thoughts without the wisdom of analyzing the nature of dependent arising, and both meditations that are seized by views that cling to any extreme such as existence or non-existence, are not correct meditations. As mentioned before, meditation that is seized by the wisdom of analyzing the meaning of dependent arising is proper attention, and is the meditation of the Perfection of Wisdom. Second, in passing, praise of wisdom and ethics. Now, in order to generate respect for the wisdom with the correct object just mentioned, I will express praise for it. As it is said: "Even those who have good lineage, form, and learning, if they lack wisdom and ethics, are not worthy of respect. Therefore, whoever possesses these two qualities, even if they lack other qualities, should be revered." This means that a person of noble lineage, with a beautiful form,
Tibetan
་། བསྟན་བཅོས་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱང་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། འཆལ་ཚུལ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། ཡོན་ཏན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ན་བཀུར་བ་དང་གུས་པར་བྱ་བའི་འོས་མ་ལགས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ལ་ཤེས་རབ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འདི་གཉིས་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ཡོན་ཏན་གཞན་རིགས་གཟུགས་སོགས་དང་བྲལ་ཡང་མཆོད་པ་དང་བཀུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པས་མི་དགེ་བ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ལས་མི་དགེ་བ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་། དམ་པའི་ལས་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པ་ནི། སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ལས་ལྡོག་པར་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ལ་གནས་པ་ལ་ནི། འཕགས་པའི་ལམ་སྐྱེ་བ་མེད་པས། འཕགས་པའི་ལམ་སྐྱེ་བ་དང་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ལ་མགོ་སྙོམས་པར་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ་རྙེད་དང་མི་རྙེད་དང་། །བདེ་དང་མི་བདེ་སྙན་དང་མི་སྙན་དང་། །སྟོད་སྨད་ཅེས་བགྱི་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་པོ། །བདག་གི་ཡིད་ཡུལ་མིན་པར་མགོ་སྙོམས་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་བཟང་པོ་ལེགས་པར་ཤེས་པས་ན། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ་ཞེས་རྒྱལ་པོ་ལ་བོད་པ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་རྙེད་པ་དང་མ་རྙེད་པ་དང་། སིམ་པ་མྱོང་བ་བདེ་བ་དང་། གདུང་བ་མྱོང་བ་མི་བདེ་བ་དང་། མངོན་སུམ་དུ་སྙན་པ་དང་མི་སྙན་པ་དང་། ངོར་བསྟོད་པ་དང་ལྐོག་ཏུ་སྨོད་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་བདེ་བ་དང་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་དང་མཐུན་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདའ་བའི་སླད་དུ། དེ་དག་བདག་གི་ཡིད་བདེ་མི་བདེའི་ཡུལ་མིན་པར་མགོ་སྙོམས་ལ། མ་རྙེད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་། རྙེད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཡིད་བདེ་བར་མི་འགྱུར་བར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་པའོ། །རྙེད་པ་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་བདེ་མི་བདེ་སོགས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཡིན་གྱི། རྙེད་པ་སོགས་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དམིགས་པའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་དུ་བཞག་གོ །བླ་མ་དང་བྲལ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་སྡིག་པ་བྱས་ཀྱང་ཆོས་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་
Chinese
那些精通其他论典的人，如果缺乏通达实相的智慧和舍弃邪行的戒律，就不值得尊敬和恭敬，因为他们没有圣人的功德。因此，无论谁具备智慧和戒律这两种功德，即使缺乏其他功德，如种姓、相貌等，也应该受到供养和尊敬，因为他们具备圣人的功德。具备戒律就不会造作恶业，具备正确的智慧就会行善。不造作非圣人的恶业，而行圣人的善业，这样才能被列入圣人的行列。第三，要从世间法中解脱出来。安住于世间八法，就无法生起圣道。为了与圣道的生起相一致，因此教导要平等对待世间八法。世间智者，得与不得，乐与不乐，悦耳与不悦耳，赞扬与诽谤，这世间八法，请平等对待，不要成为我执的对境。如是说，因为精通世间良好的习俗，所以称国王为世间智者。对于获得和未获得受用，体验舒适的快乐和体验痛苦的不快乐，听到悦耳的和不悦耳的，当面赞扬和背后诽谤等，内心产生快乐和不快乐，这是与世间人相同，所以称为世间八法。为了你超越世间，请平等对待这些，不要让它们成为你内心快乐和不快乐的对境。不要因为未获得等而内心不快乐，也不要因为获得等而内心快乐。以获得等为对境的内心快乐和不快乐等是世间法，而不是获得等本身，因为圣者也拥有获得等。因此，是根据对境的缘故才安立为世间八法的。即使为了上师和婆罗门等而造作罪业，也不会变成不是佛法。
English
Those who are well-versed in other treatises, if they lack the wisdom to realize the true nature and the discipline to abandon immoral conduct, are not worthy of honor and respect, because they do not have the virtues of a noble person. Therefore, whoever possesses these two virtues of wisdom and discipline, even if they lack other virtues such as lineage, appearance, etc., should be offered to and respected, because they possess the virtues of a noble person. Possessing discipline, one will not engage in unwholesome deeds, and possessing correct wisdom, one will engage in wholesome deeds. Not engaging in the unwholesome deeds of non-noble people, but engaging in the wholesome deeds of noble people, is why one is counted among the noble people. Third, one should turn away from worldly dharmas. For those who abide in the eight worldly dharmas, the noble path does not arise. In order to be in harmony with the arising of the noble path, it is taught that one should be equanimous towards the eight worldly dharmas. The worldly wise one knows gain and loss, pleasure and pain, praise and blame, fame and disrepute, these eight worldly dharmas, please be equanimous and do not let them be the object of my mind. It is said that because one is well-versed in the good customs of the world, the king is called the worldly wise one. Experiencing the pleasure of comfort and the pain of discomfort in gaining and not gaining possessions, hearing pleasant and unpleasant things, being praised in person and slandered behind one's back, and so on, the mind becomes happy and unhappy. This is the same as worldly people, so it is called the eight worldly dharmas. In order for you to transcend the world, please be equanimous towards these things, and do not let them be the object of your mind's happiness and unhappiness. Do not be unhappy because of not gaining, etc., and do not be happy because of gaining, etc. The mind's happiness and unhappiness, etc., which are directed towards gaining, etc., are worldly dharmas, but not gaining, etc., themselves, because even noble beings possess gaining, etc. Therefore, it is because of the object that it is established as the eight worldly dharmas. Even if one commits sins for the sake of the lama and Brahmins, it will not become non-dharma.