Tibetan
་ཏེ། ལོག་ལྟས་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་དྲུངས་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མེད་པའི་གང་ཟག་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་སོགས་ལེགས་པར་སྤྱད་ཀྱང་། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་འཁོར་བར་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་མི་ཟད་ལྡན་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་ལྔའི་དང་པོ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི་བསྒོམ་པ་ནི། མི་ནི་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མི་བདེ་ཞིང་། །མི་རྟག་བདག་མེད་མི་གཙང་རིག་པར་བགྱི། །དྲན་པ་ཉེ་བར་མ་བཞག་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིར་ལྟ་བ་ཕུང་ཁྲོལ་བ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མི་ནི་ཡང་དག་ཉིད་དུ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བལྟས་ན། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་གསུམ་དང་ལྡན་པས་མི་བདེ་ཞིང་། དུས་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པས་མི་རྟག་པ་དང་། དབང་བྱེད་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པས་བདག་མེད་པ་དང་། རུས་པ་དང་ཤ་ཁྲག་ལ་སོགས་པ་འདུས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། མི་གཙང་བར་རིག་པར་བགྱི་སྟེ། དེ་ལྟར་དྲན་པ་ཉེ་བར་མ་བཞག་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་བརྟགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ལུས་མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བ་དང་། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བ་དང་། སེམས་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པ་དང་། ཆོས་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིར་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི། འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཕུང་ཁྲོལ་བ་སྟེ། དེ་བས་ན་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པར་བགྱིའོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་དུ། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བསྒོམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཡིན་ཡང་། བདག་མེད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་ན་ལས་དགེ་སྡིག་གི་འབྲས་བུ་སུ་ཞིག་གིས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་སྙམ་ན། གཟུགས་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ་བདག །གཟུགས་དང་ལྡན་མིན་གཟུགས་ལ་བདག་གནས་མིན། །བདག་ལ་གཟུགས་མི་གནས་ཏེ་དེ་བཞིན་དུ། །ཕུང་པོ་ལྷག་མ་བཞི་ཡང་སྟོང་རྟོགས་བགྱི། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་ཅིག་ཡོད་ན་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོའི་ངོ་བོར་ཡོད་དམ། དེ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་གྲང་། དང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། གཟུགས་བདག་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདག་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རེ་ཞིག་ལུང་ངོ་། ། འདི་ལ་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། བདག་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་དང་འདྲ་བར་བདག་ཀྱང་མི་རྟག་པ་དང་། དུ་མ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་སོགས་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པས། བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། བདག་ལྟ་རྫས་ཀྱི་
Chinese
是故，为了彻底铲除邪见等不善之根。又，由于不具通达胜义谛之正见之人，对事物执著而怀有邪见，即使行布施等善行，也会使一切业的果报在轮回中成熟，故加上“无尽”。第二，广说，其中五者之第一，修习四念住： “人若如实观，则无安乐性， 无常无我及不净，当知如是观。 若未安住于念住，则于颠倒四， 见为坏聚因。” 如是说，人若如实观，即以智慧观察，则因具足三种苦性而无安乐，不住于第二刹那故为无常，无有能自主之士夫故为无我，以骨肉等聚合之自性故，当知为不净。如是若未安住于念住，即未以智慧观察者，则于身不净见为净，于受苦见为乐，于心无常见为常，于法无我见为我之四颠倒见，乃是轮回与恶趣之因，故为坏聚因。是故当安住于念住。第二，特别地，修习法念住： 若思：纵然是痛苦等，然如何是无我？若无我，则善恶业之果由谁受用耶？ “色非我”如是说，即我，非与色合，非我住于色，色不住于我，如是，其余四蕴亦当了知为空性。如是说，若有我，则存在于色等蕴之体性中耶？抑或存在于彼之外的他物中耶？非为前者，经中云：“色非我”乃至“识非我”之间所说之故。此暂且为教证。 若问：此有何理证耶？我非色等之体性，以与色等相同，我亦将成无常，且将成众多之故。且以色等承许为实有，我将成实有，且我见为实有之
English
Therefore, in order to completely eradicate the roots of non-virtue such as wrong views. Moreover, since a person who does not possess the correct view of understanding the ultimate truth, clings to things and harbors wrong views, even if they practice generosity and other virtuous deeds, they will cause the fruition of all actions to ripen in samsara, hence the addition of "inexhaustible." Second, the extensive explanation, of which the first of the five is cultivating the four mindfulnesses: "If one truly observes beings, they are without happiness, impermanent, selfless, and impure; one should know them as such. Those who do not abide in mindfulness, see the four inversions as the cause of ruin." Thus it is said, if one truly observes beings, that is, observes with wisdom, then because they possess the three natures of suffering, they are without happiness; because they do not remain in the second moment, they are impermanent; because there is no self who has power, they are selfless; because their nature is an aggregation of bones, flesh, and blood, they should be known as impure. Thus, those who do not abide in mindfulness, that is, those who do not investigate with wisdom, see the impure body as pure, see suffering as happiness, see the impermanent mind as permanent, and see the selfless dharma as self; these four inverted views are the cause of samsara and the lower realms, hence they are the cause of ruin. Therefore, one should abide in mindfulness. Second, especially, cultivating the dharma mindfulness: If one thinks: Even if they are suffering and so on, how are they selfless? If there is no self, then who will experience the fruits of virtuous and non-virtuous actions? "Form is not self" thus it is said, that is, the self is not united with form, the self does not dwell in form, form does not dwell in the self; likewise, the remaining four aggregates should also be understood as emptiness. Thus it is said, if there is a self, does it exist in the nature of the aggregates such as form? Or does it exist as something other than that? It is not the former, because the sutra says from "Form is not self" up to "consciousness is not self." This is temporarily scriptural proof. If one asks: What logical proof is there for this? The self is not the nature of form and so on, because like form and so on, the self will also become impermanent, and it will become many. And because form and so on are accepted as substantially existent, the self will become substantially existent, and the view of self will be substantially existent.
Tibetan
ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོས་ས་བོན་སྤང་དུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུ་མ་འཇུག་པར། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ན་དེ་ཕྱིར་དེ། །མང་བས་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར། །བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་དེ་ལྟ་བ། །རྫས་ལ་འཇུག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་པ་ཞིག་ཡིན་ན། ལྷས་བྱིན་བ་ལང་དང་ལྡན་པ་ལྟར་གཟུགས་སོགས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གམ། ལྷས་བྱིན་རེ་ལྡེ་ལ་འདུག་པ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་ལ་གནས་པ་ཞིག་གམ། འཁྲི་ཤིང་སོགས་ས་ལ་བརྟེན་པ་ལྟར། དེ་ལ་གཟུགས་སོགས་བརྟེན་པ་ཞིག་ཡིན་གྲང་། དང་པོ་མི་རིགས་ཏེ། བདག་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ལུང་ངོ་། །རིགས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ལྷས་བྱིན་ལ་བ་ལང་དབང་བསྒྱུར་བྱར་ལྡན་པ་ལྟར། བདག་ལ་གཟུགས་སོགས་དབང་བསྒྱུར་བྱར་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མི་འདོད་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། འཇིག་པ་སོགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། གཟུགས་ལ་བདག་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བདག་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ལུང་ཡིན་ལ། རིགས་པ་ནི། ལྷས་བྱིན་རེ་ལྡེ་ལ་གནས་པ་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་བདག་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་གཟུགས་སོགས་མི་རྟག་པས་བདག་ཀྱང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱོགས་གསུམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་གཟུགས་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གཟུགས་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ལུང་ཡིན་ལ། རིགས་པ་ནི། འཁྲི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ས་ལ་བརྟེན་པ་ལྟར། བདག་ལ་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་རྟག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་སོགས་གཏན་མི་འཇིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་གི་སྐྱེ་འཇིག་བདག་ལ་རག་ལས་པར་གྱུར་ན། དེའང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཡང་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་དཔྱད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་བཞི་ལ་ཡང་ངོ་བོ་དང་། དོན་གཞན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་ཚུལ་གོང་དུ་བཤད་པའི་ལུང་དང་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་རྟོགས་པར་བགྱིའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལས་བཟློག་སྟེ། གཟུགས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་བཞི
Chinese
因为是有境，所以为了不颠倒，以对治力无法舍弃种子之故。如《入中论》所说：“若谓蕴即我，则彼 multiplicity 故，我亦应成多。我应是实物，如是则彼，以是实物故，不转为颠倒。”如果和色等不同，就像天授有牛一样，是有色等，还是像天授坐在椅子上一样，是住在色等上，还是像蔓藤等依靠土地一样，色等依靠它呢？第一种不合理，因为说从“我不是具有色”到“不是具有识”的缘故。这是教证。理证是：就像天授能够支配牛一样，我不能够支配色等，因为即使我不愿意，色等也会变成其他的，并且见到坏灭等。第二种也不合理，因为说从“我不住在色上”到“我不住在识上”的缘故。这是教证。理证是：就像天授住在椅子上一样，我不是以依靠的方式住在色等上，因为所依的色等是无常的，所以我也将变成无常。第三种也不合理，因为说从“色不住在我上”到“色不住在识上”的缘故。这是教证。理证是：就像蔓藤等依靠土地一样，色等五蕴不是依靠我，因为如果依靠常我的色等永远不坏灭的话，并且它们的生灭依赖于我的话，那也不合理，因为也见到无我的外境的色生起和坏灭的缘故。如同对色的分析一样，其余的受等四蕴，也以之前所说的教证和理证，了知以自性和意义的异体我空性之理。与如上所说相反，执色为我等，对于五蕴的每一个也都有四种方式。
English
Because it is an object, it necessarily follows that, in order to avoid reversal, the antidote cannot abandon the seed. As it is said in the *Entering the Middle Way*: "If the aggregates were the self, then because of their multiplicity, the self would also become many. The self would become a substance, and thus, because it engages with substance, it would not turn into reversal." If it is something other than form, etc., is it like a god-given one possessing a cow, possessing form, etc., or is it like a god-given one sitting on a chair, dwelling in form, etc., or is it like vines, etc., relying on the ground, with form, etc., relying on it? The first is not reasonable, because it is said from "I am not possessed of form" to "I am not possessed of consciousness." This is scriptural proof. The reasoning is: just as a god-given one can control a cow, I cannot control form, etc., because even if I do not want it, form, etc., will become other, and destruction, etc., are seen. The second is also not reasonable, because it is said from "The self does not dwell in form" to "The self does not dwell in consciousness." That is scripture. The reasoning is: just as a god-given one dwells on a chair, I do not dwell in form, etc., in a way that relies on them, because the object of reliance, form, etc., is impermanent, so I will also become impermanent. The third is also not reasonable, because it is said from "Form does not dwell in me" to "Form does not dwell in consciousness." That is scripture. The reasoning is: just as vines, etc., rely on the ground, the aggregates of form, etc., do not rely on me, because if the form, etc., that rely on the permanent self never perish, and if their arising and ceasing depend on me, that is also unreasonable, because the arising and ceasing of form in external objects without a self are also seen. Just as with the analysis of form, the remaining four aggregates, such as feeling, etc., should also be understood by those scriptures and reasonings previously explained, regarding the emptiness of a self that is different in nature and meaning. Contrary to what has been said, holding form as the self, etc., each of the five aggregates also has four aspects.