Tibetan
་རོ། །འདིར་དོན་དམ་པ་ནི་གང་། དེའི་ཡུལ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྒོམ་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཅེ་ན། དབུ་མ་རྩ་བར། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མེད། །དེ་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྒྲ་དང་རྟོག་པས་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པ། གཞན་གྱིས་བསྟན་པས་རྟོགས་བྱའང་མ་ཡིན་པ། རྣལ་འབྱོར་པས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་རིག་པར་བྱ་བ་ཞིག་གོ །དེ་ཡང་གཟུགས་སོགས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས། གཞན་དུ་བཙལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་རྟོགས་པས་ནི། སུ་ཡང་གྲོལ་བ་མེད་ཅིང་། མ་རྟོགས་པས་འགའ་ཡང་བཅིངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་དང་། གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་འདི་དག་གི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་རྟོགས་པས་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་བཅིངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་དང་ནང་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་ནས། གང་ཟག་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ལས་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་འཆིང་བྱེད་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་པ་ལས་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཡང་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཟུགས་སོགས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་རྣམས། གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པས་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་ཏེ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང་། །དུས་གསུམ་དུ་ཡང་མ་ཐོབ་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། དེ་ཉིད་བདག་མེད་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། དེ་རྟོགས་པ་ལས། གཞན་པའི་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་མེད་ཅིང་། དེ་རྟོགས་ན་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་བས། དབུ་མའི་ལམ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་པ་དབང་ཕྱུག་དང་། ཁྱབ་འཇུག་སོགས་ལ་དེ་སྟོན་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བཞི་བརྒྱ་པར
Chinese
哦！ 这里的胜义谛是什么？ 如何如理作意它的对境并进行禅修呢？ 诸法实相的真如就是胜义谛。 那又是怎样的呢？ 在《中观根本慧论》中说： “非从他知寂静性， 诸戏论皆无所戏， 无分别义无差别， 是即彼性之体相。” 如是所说，不是声音和分别念以总的方式所能了解的，也不是由他人指示所能证悟的，而是瑜伽行者以各自的自证智慧，在不可言说的状态中去认识的。 也就是说，不要在色等缘起之法的自性之外去寻求，因为证悟缘起之外的胜义谛之法，没有人能解脱，不证悟它，也没有人会被束缚。 就像外道徒的“我”和“自在”等一样。 如果不如实证悟色等缘起之法的自性，那么孩童们就会被束缚，因为他们执着于外内之色等为实有，并执着人我和法我，由此孩童们就会生起束缚的烦恼和一切分别念。 如《宝鬘论》中所说：“有蕴执着即有我， 有我执故即有业， 有业故亦生轮回。” 如是所说。 证悟了如上所说的色等缘起之法，以不可言说的空性之方式，就能舍弃一切烦恼和分别念而获得解脱。 又是那部论典中说：“彼于自他二者及， 三世之中皆不可得， 故我执者即当止， 由是业与生亦断。” 如是所说。 如上所说的诸法真如，也就是无我。 从证悟它之外，没有获得解脱的方法，如果证悟了它，那么一切执边的见解都会毁灭，所以中道也是它。 除了佛陀之外，自在天和遍入天等没有能力开示它。 也是那样说的，在《四百论》中
English
O! What is the ultimate truth here? How does one properly contemplate its object and meditate on it? The suchness of the reality of all phenomena is called the ultimate truth. And what is that like? In the Root Verses on the Middle Way, it says: "Not known from others, peaceful, Not elaborated by elaborations, Without conceptualization, meaning without difference, That is the characteristic of suchness." As it is said, it is not something to be known by sound and conceptualization in a general way, nor is it something to be realized by being shown by others, but rather something to be realized by yogis in an inexpressible state through their own self-aware wisdom. That is to say, one should not seek it elsewhere than in the nature of these phenomena such as form, etc., which arise dependently, because by realizing an ultimate truth dharma other than dependent arising, no one is liberated, and by not realizing it, no one is bound. It is like the "self" and "chief" etc. of the outsiders. If one does not realize the nature of these phenomena such as form, etc., which arise dependently, as they are, then children are bound, because they cling to external and internal forms, etc., as real, and by grasping onto the self of the person and the self of phenomena, children give rise to all the afflictions and conceptualizations that bind them. As it is said in the Garland of Jewels: "As long as there is clinging to the aggregates, So long there is clinging to self. From clinging to self, there is also karma, From karma, there is also rebirth in samsara." As it is said. By realizing the phenomena of dependent arising such as form, etc., in the way of emptiness that cannot be expressed as described above, one will abandon all afflictions and conceptualizations and attain liberation. Again, in that very text it says: "Since it is not obtained in either oneself or others, And in the three times, Therefore, clinging to self will cease, From that, karma and birth also [cease]." As it is said. The suchness of all phenomena as described above is also called selflessness. Apart from realizing it, there is no way to attain liberation, and if one realizes it, then all clinging to extremes will be destroyed, so the Middle Way is also it. Other than the Buddha, the Lord and Vishnu etc. do not have the ability to show it. It is also said that, in the Four Hundred
Tibetan
། ཞི་སྒོ་གཉིས་པ་མེད་པ་དང་། །ལྟ་ངན་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་དང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གྱུར་པ། །བདག་མེད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཀྱང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་འདི་དག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རྟག་ཆད་གང་རུང་གི་མཐར་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་མདོ་ལས། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལ་རག་ལས་གང་དེ་སྟོང་པར་བཤད། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྟེན་འབྲེལ་དེ་ཡང་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དབུ་མ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། སྡུག་བསྔལ་རང་གིས་བྱས་པ་དང་། །གཞན་གྱིས་བྱས་དང་གཉིས་ཀས་བྱས། །རྒྱུ་མེད་རྟོག་གེ་པ་ཡིས་བཏགས། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་གསུངས། །ཞེས་དང་། ས་བོན་ཞིག་དང་མ་ཞིག་ལས། །མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། །སྒྱུ་མ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུར་གསུངས། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་རང་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་དང་། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང་། མི་མཐུན་པ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཉེས་པ་གཉིས་ཀ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་རྒྱུ་ལ་འབད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ནི། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བས། རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་ཏེ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དབུ་མའི་ལམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་རྩ་བར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་ནི་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པ་ལས་གོང་ན་ལྟ་བ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་
Chinese
没有第二寂静之门，一切邪见都将毁灭，成为诸佛的境界，这就是所谓的无我。如是说。因此，通达空性的方法，就是如实了知色等世俗之法，乃是依缘而生，仅仅是因缘的自性。否则，就会堕入常断二边。如是经中云：由缘所生者，彼即非生，于彼无有生之自性，何者依缘，彼即说为空，何者知空性，彼即为不放逸。如是说。此缘起也应由遮止四边生而了知。论师于《中观赞》中云：痛苦自作及他作，亦由二者与无因，分别宗计皆非有，唯汝宣说依缘生。如是说。又云：种子已坏与未坏，芽生二者皆非有，汝说一切诸生法，犹如幻化之显现。如是说。其中，事物并非从自性而生，因为自己作用于自己是相违的，而且生是无意义的，并且会陷入无有边际的过失。也不是从他性而生，因为一切事物会从一切事物中产生，并且不相符的事物也会成为因果。也不是从二者而生，因为会产生两种过失，并且是相违的。也不是从无因而生，因为会变成常有或常无，并且为了果而努力于因也是无意义的。因此，事物远离四边生，依赖仅仅是因缘的因和缘而产生。而这正是断除一切执边之见的对治法，即是缘起中道。如《中观根本慧论》云：众缘所生法，我说即是空，亦名为假名，亦是中道义。如是说。通达缘起之上再无其他见解，然而此理甚难通达，故中观宗
English
There is no second gate of peace, all wrong views are destroyed, and it becomes the realm of the Buddhas, which is called selflessness. Thus it is said. Therefore, the method of realizing emptiness is to truly understand that these conventional dharmas such as form arise dependently and are merely the nature of causes and conditions. Otherwise, one will fall into either extreme of permanence or annihilation. As it is also said in the sutra: "That which is born from conditions is unborn; in it there is no nature of birth. That which depends on conditions is said to be empty. Whoever knows emptiness is diligent." Thus it is. This dependent arising should also be understood through the negation of the four extremes of arising. The teacher says in the "Praise to the Middle Way": "Suffering is made by oneself, made by others, made by both, or imputed by materialists without cause; you say it arises dependently." Thus it is said. It is also said: "A sprout does not arise from a seed that is destroyed or not destroyed; you say that all phenomena are like the appearance of an illusion." Thus it is said. Among them, things do not arise from themselves, because it is contradictory for oneself to act on oneself, and birth is meaningless, and one would fall into the fault of having no limit. Nor is it from otherness, because all things would arise from all things, and even incompatible things would become cause and effect. Nor is it from both, because both faults would arise and it is contradictory. Nor is it from no cause, because it would become permanent or non-existent, and it would be meaningless to strive for the cause for the sake of the effect. Therefore, things are free from the four extremes of arising, and arise depending on the cause and conditions that are merely conditions. And this is the antidote to all views of clinging to extremes, which is called dependent arising, the Middle Way. As it is said in the "Root Verses on the Middle Way": "Whatever arises dependently, I say is emptiness; it is also called designation; it is also the meaning of the Middle Way." Thus it is said. There is no other view superior to understanding dependent arising, but because this is very difficult to understand, the Madhyamaka school