Tibetan
་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་བཟུང་ནས་ལྟ་ཉེས་པ་ན་འཛིན་པ་པོ་ཤེས་རབ་ཆུང་བ་རྣམས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕུང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕན་འདོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བཟུང་ན་ཕན་འདོགས་པར་མ་གྱུར་མོད། གནོད་པ་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང་། །རིགས་སྔགས་ཉེས་པར་བསྒྲུབ་པ་བཞིན། །ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་སྨན་དང་སྔགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཟུང་ན་ནོར་གྱི་ཕུང་པོ་སྟེར་བར་བྱེད་ལ། ཉེ་བར་བསྟན་པའི་མན་ངག་བོར་ནས་གྱ་ཚོམ་དུ་བཟུང་ན་བཟུང་ཉེས་པས་འཛིན་པ་པོ་ཕུང་བར་བྱེད་པ་དང་། ཇི་ལྟར་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་སྔགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་ལ། མན་ངག་ཉམས་ཏེ་རིགས་སྔགས་ཉེས་པར་བསྒྲུབས་པས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་བརླག་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་བཟུང་ན། འཛིན་པ་པོ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་མཆོག་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ལ། ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བོར་ནས་བཟུང་ན། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པ་པོ་ཕུང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཞན་པས་ཆོས་འདི་ཡི། །གཏིང་རྟོགས་དཀའ་བར་མཁྱེན་གྱུར་ནས། །ཐུབ་པའི་ཐུགས་ནི་ཆོས་བསྟན་ལས། །རབ་ཏུ་བཟློག་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཟུང་ཉེས་པས་འཛིན་པ་པོ་ཕུང་བར་བྱེད་ལ། ཤེས་རབ་ཞན་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་འཛིན་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པ་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་ཆོས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་ལ་གཟིགས་ནས་བློ་ཞན་པ་དག་གིས་ཆོས་འདིའི་གཏིང་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་མཁྱེན་པར་གྱུར་ནས། ཐུབ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ནི་ཆོས་བསྟན་པ་ལས་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མདོ་ལས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་རིང་པོར་མ་ལོན་པར་འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། ངས་ཆོས་ཟབ་མོ་ཟབ་པར་སྣང་བ་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཞིབ་མོ་མཁས་ཤིང་མཛངས་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ། དེ་གལ་ཏེ་ངས་གཞན་ལ་བསྟན་ན་གཞན་གྱིས་ངའི་དེ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར། དེས་ང་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཞིང་ཞུམ་པར་འགྱུར། ཐུགས་མི་སྤྲོ་བར་འགྱུར་བས་གང་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་དགོན་པ་རབ་ཏུ་དབེན་པར་མཐོང་བར་ཆོས་ལ་བདེ
Chinese
如果执著于有和无，就会因为错误的见解，像前面所说的那样摧毁那些智慧浅薄的执著者。如果把有益的东西执著为其他形式，那它就不会有益。那么，它怎么会造成伤害呢？下面用例子来说明：就像错误地抓住蛇，错误地修持本尊咒语一样。如果像正确的口诀那样，用蛇药和咒语的力量来抓住蛇，它就会给予财富。如果抛弃了正确的口诀，而随意地抓住蛇，错误的抓握就会摧毁抓蛇的人。同样，如果像正确的口诀那样修持本尊咒语，它就会利益修行者。如果口诀有误，错误地修持本尊咒语，就会毁灭修行者。同样，如果像正确地指示的那样执著于空性，它就会使执著者与涅槃的至乐相结合。如果抛弃了正确的指示而执著，就会像前面所说的那样摧毁执著者。第五点是：因此，薄弱者难以领悟此法的深奥，佛陀深知这一点，所以佛陀的心从说法中退转。因为对空性的错误执著会摧毁执著者，而且智慧薄弱的人也无法正确地执著空性，所以，在证得无上圆满正等觉成佛之后，佛陀观察到众生的根器和佛法极其深奥，深知智慧薄弱的人难以领悟此法的深奥，因此，世尊佛陀的心从说法中退转。正如经中所说：此后，世尊证得圆满正等觉后不久，心中想到：我不应该去检验这深奥、显现为深奥的佛法，它不是思辨的领域，精微之处只能被聪明贤能者所理解。如果我把它告诉别人，别人不会理解我的意思。那会伤害我，使我沮丧，使我不快乐。最好我自己独自在寂静的森林里享受佛法的快乐。
English
If one clings to existence and non-existence, one will be destroyed by wrong views, as mentioned earlier, destroying those clinging with little wisdom. If something beneficial is grasped in another way, it will not be beneficial. How could it then cause harm? This is illustrated by an example: Just as wrongly grasping a snake, and wrongly practicing a mantra. If one grasps a snake with the power of snake medicine and mantra, according to the correct instructions, it will bestow a wealth of treasures. If one abandons the correct instructions and grasps it haphazardly, the wrong grasp will destroy the one who grasps it. Similarly, if one practices a mantra according to the correct instructions, it will benefit the practitioner. If the instructions are flawed and the mantra is practiced incorrectly, it will destroy the practitioner. Likewise, if one grasps emptiness as indicated by the correct instructions of the two truths, it will unite the one who grasps it with the supreme bliss of nirvana. If one abandons the correct instructions and grasps it, it will destroy the one who grasps it in the manner described earlier. The fifth point is: Therefore, the Buddha, knowing that it is difficult for the weak to realize the depth of this Dharma, the Buddha's mind turned away from teaching the Dharma. Because wrong clinging to emptiness destroys the one who clings to it, and those of weak intelligence cannot correctly cling to emptiness, therefore, after attaining unsurpassed, perfect, complete enlightenment, the Buddha, seeing the faculties of sentient beings and the Dharma as extremely profound, knowing that it is difficult for those of weak intelligence to realize the depth of this Dharma, the mind of the Buddha, the Bhagavan, turned away from teaching the Dharma. As it is said in the Sutra: Then, not long after the Bhagavan attained perfect, complete enlightenment, he thought to himself: I should not examine this profound Dharma, which appears profound, which is not the domain of speculation, whose subtleties are to be understood by the wise and intelligent. If I were to teach it to others, others would not understand it. That would harm me, discourage me, and make me unhappy. It is best that I alone enjoy the bliss of the Dharma in a solitary forest.
Tibetan
་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པ་ཐོབ་པས་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་དཀྱུས་མ་ཀླན་ཀ་སྤང་བ་ལ། ཀླན་ཀ་དབུ་མ་པ་ལ་མི་འཇུག་པར་བསྟན། དངོས་སྨྲ་རང་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ་ཡང་ཀླན་ཀ་མི་འཇུག་ཚུལ་དངོས་དང་། རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཐད་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ། སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ནི། །སྟོང་ལ་འཐད་པ་མ་ཡིན་པས། ཁྱོད་ནི་སྟོང་ཉིད་སྤོང་བྱེད་པ། །གང་དེ་ང་ལ་མི་འཐད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་བོ་ཅག་ལ། གལ་ཏེ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །ཅེས་སོགས་སྐྱོན་ཆེན་པོར་ཐལ་བ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་དེ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མ་ཤེས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དགོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་བཀོད་པ་ཡིན་པས་ཁོ་བོ་ཅག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སྐྱོན་དེ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་དོན་གང་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཉེས་པར་ཐལ་བ་བརྗོད་ཅིང་། སྟོང་པ་ཉིད་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ང་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར། ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཐལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ན། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་མི་འཆད་ཀྱི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་འཆད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་མི་རིགས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལ་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་སྐྱོན་མི་འཇུག་པར་མ་ཟད་བདེན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་ཆེས་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར། །གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མི་རུང་འགྱུར། །གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ་དེ་ལ་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་སྟོང་ཉིད་རུང་བ་དེ་ལ་རྟེན་འབྲེལ་རུང་ལ། གང་ལ་རྟེན་འབྲེལ་རུང་བ་དེ་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྱུར་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་
Chinese
就像经文中广泛地说，通过获得安住于寂止的处所，应当安住于寂止。第二，驳斥通常的争论。其中分二：显示争论不适用于中观派；显示争论适用于实在论者。第一又分二：真实显示争论不适用；显示一切安立都合理。第一，成为过失的极端是：因为空不合理，你是空性的破斥者，那对我来说是不合理的。因为你对我们说：如果这一切都是空性，就不会有产生，也不会有坏灭。像这样陈述的重大过失的极端，是因为不了解二谛的安立，没有如实领会空性与空性的意义以及空性的必要，所以才这样陈述。因此，那个过失对我们这些宣说空性的人来说是不合理的。因为不合理，所以你执着于某种意义，说空性有过失的极端，并且你所破斥的空性的意义，对我来说不是空性的意义。像这样，如果你把无实有之义强加为空性的意义，然后陈述极端，那么我们不会把无实有本身解释为空性的意义，而是把缘起本身解释为空性的意义。因此，不应该驳斥宣说空性者。第二，不仅我们这一方没有像所说的那样陷入过失，而且真谛等安立也极其合理。就像这样：对谁空性是可行的，对他一切都是可行的。对谁空性是不可行的，对他一切都是不可行的。对谁空性是可行的，对他来说，真谛等如是所说的所有安立都是可行的。如何可行呢？我们宣说缘起本身是空性。因此，对谁空性是可行的，对他来说缘起是可行的。对谁缘起是可行的，对他来说，四圣谛就是合理的。像这样，凡是缘起的就是痛苦，不是缘起的就不是痛苦。如果存在痛苦，那么痛苦的集起
English
It is like the scriptures say extensively that one should abide in stillness by obtaining a place to abide in stillness. Second, refuting common arguments. This has two parts: showing that arguments do not apply to Madhyamikas; showing that arguments apply to realists. The first also has two parts: actually showing that arguments do not apply; showing that all establishments are reasonable. First, the extreme of becoming a fault is: Because emptiness is not reasonable, you are a rejector of emptiness, that is not reasonable to me. Because you say to us: If all these are empty, there will be no arising and no destruction. Stating such a great fault is because you do not understand the establishment of the two truths, and you do not comprehend emptiness, the meaning of emptiness, and the necessity of emptiness as they are. Therefore, that fault is not reasonable for us who speak of emptiness. Because it is not reasonable, you hold on to some meaning and say that emptiness has the extreme of fault, and the meaning of emptiness that you refute is not the meaning of emptiness to me. Like this, if you impose the meaning of non-existence as the meaning of emptiness and then state the extreme, then we do not explain non-existence itself as the meaning of emptiness, but we explain dependent arising itself as the meaning of emptiness. Therefore, it is not appropriate to refute those who speak of emptiness. Second, not only does our side not fall into the fault as stated, but the establishments such as the truth are also very reasonable. Like this: For whom emptiness is possible, for him everything is possible. For whom emptiness is not possible, for him everything is not possible. For whom emptiness is possible, for him all the establishments that are said, such as the truth, are possible. How is it possible? We say that dependent arising itself is emptiness. Therefore, for whom emptiness is possible, for him dependent arising is possible. For whom dependent arising is possible, for him the four noble truths are reasonable. Like this, whatever is dependently arising is suffering, and what is not dependently arising is not suffering. If there is suffering, then there is the origin of suffering.