Tibetan
ས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཁས་མ་བླངས་པས་བདག་སྐྱེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཀོད་པའི་རྟགས་དཔེ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་བདག་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པས་བདག་ཉིད་སླུ་བར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་གྱིས་སུན་འབྱིན་པར་ནུས་སོ། ། གཉིས་པ་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི། བདག་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་རྒྱུ་དང་། དེ་ཉིད་སྐྱེའོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པས། འཇིམ་གོང་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་བུམ་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཡོད་པའི་ཕྱིར། མངོན་པར་གསལ་བའི་བུམ་པ་བཞིན། རྟགས་བསལ་དངོས་སུ་ཁས་བླངས་ཤིང་། ཁྱབ་པ་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་དགོས་ཏེ། མདུན་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་ཡོད་པ་རྣམས་སྐྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་ན་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མེད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་དབུ་མ་པས་ཀྱང་ཁས་བླངས་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཁས་ལེན་མེད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དབུ་མ་པ་ཡོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ན་དེ་ལ་སྐྱེ་མེད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན། ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་ལ་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལ་མ་གྲགས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འགྲུབ་སྟེ། མེད་པ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་མེད་པ་མི་སྐྱེ་བས་ཡོད་པ་སྐྱེ་དགོས་ན། དངོས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ཡོད་པའམ་མེད་པ་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མེད་པ་སྐྱེ་ན། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པའང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ལྟར། ཡོད་པ་སྐྱེ་ན་སྐྱེས་ཟིན་པ་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་བས་བཟློག་པ་འཕེན་པའི་ཉེས་པ་ཡང་མེད་དེ། སྒྲ་རྣམས་ནི་སྨྲ་བ་པོས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་ཀྱི་རང་དབང་དུ་མ་ཡིན་ལ། དབུ་མ་པས་ཐལ་བ་བརྗོད་པ་ཡང་ཕ་རོལ་པོའི་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བའམ་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པར་འདོད་ནས་འཕངས་པར་ཟད་ཀྱི་བཟློག་པ་འཕེན་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དབུ་མ་པས་འཕངས་པའི་ཐལ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་གང་རུང་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་ལེན་ཅིང་། གང་རུང་གྲགས་པའམ་རིགས་པས་འགྲུབ་ཅིང་། གྲགས་རིགས་དང་འགལ་བ་ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་སྤང་དགོས་ཏེ། གཞན་
Chinese
因为对于某些事物，并不承认其自性生，所以为了成立自生而设立的一切作为论证的例子，都因为与所要成立的相同而没有成立。因此，仅仅凭着“从自性而生”这种说法，就足以驳倒这种主张，因为它承认了一种不合道理的观点，而这仅仅是在欺骗自己。第二，表达矛盾的归谬论是：如果说“从自性而生”，那么，由于承认了自身的存在就是原因，并且自身也生，那么，也应得出这样的结论：从泥团中生出的瓶子也是无意义的生，因为它已经存在。就像显而易见的瓶子一样。因为已经明确地承认了排除的理由，并且普遍性也通过理性成立，所以即使不愿意也必须承认。因为世间从未见过面前的瓶子等已经存在的事物还会再生。如果中观派也必须承认存在的事物被无生所遍及，那么，这就与不承认存在相矛盾。如果中观派一点也不承认存在，那么他如何承认无生遍及存在呢？因为存在的事物会生在世间并不为人所知，所以对于别人说存在的事物会生，仅仅是表达了与世间的矛盾。即使存在的事物会生在世间并不为人所知，但也可以通过推理来成立，因为不存在的事物会生是不合理的。如果事物具有自性生，那么因为不存在的事物不会生，所以存在的事物必须生。但是，因为某些事物没有自性生，所以无论存在还是不存在的事物都不会生。如果不存在的事物会生，那么就像兔子角等也会生一样。如果存在的事物会生，那么已经存在的事物也会再生，因此，这种过失是相同的。也没有用反驳来推翻的过失，因为声音是为了表达说话者想要表达的意义，而不是自主的。中观派表达归谬论也只是想表达与对方的承诺相矛盾或者与理性相矛盾，而不是想推翻反驳。因此，中观派所提出的归谬论的三个方面中的任何一个，对方都承认，并且任何一个都通过名声或理性成立，并且与名声理性相矛盾的，对方也必须放弃，因为其他
English
Because for some things, their self-nature birth is not accepted, therefore, all the examples set up to establish self-birth are not established because they are the same as what is to be established. Therefore, the statement "it is born from itself" is sufficient to refute this claim, as it acknowledges an unreasonable view, which is merely deceiving oneself. Second, the reductio ad absurdum of expressing contradiction is: If one says, "it is born from itself," then, since it is acknowledged that the existence of oneself is the cause, and that oneself is also born, it should also be concluded that the birth of a pot from a lump of clay is also a meaningless birth, because it already exists, like an obviously visible pot. Because the reason for exclusion has been explicitly acknowledged, and universality is established through reason, it must be acknowledged even unwillingly. For it has never been seen in the world that things that already exist, such as the pot in front, are born again. If the Madhyamika school must also acknowledge that existence is pervaded by non-birth, then this contradicts the non-acknowledgment of existence. If the Madhyamika school does not acknowledge existence at all, then how does it acknowledge that non-birth pervades existence? Because the birth of existing things is not known in the world, it is merely expressing a contradiction with the world to say that existing things are born. Even if the birth of existing things is not known in the world, it can be established through inference, because the birth of non-existent things is unreasonable. If things have self-nature birth, then because non-existent things do not arise, existing things must arise. However, because some things do not have self-nature birth, neither existing nor non-existent things arise. If non-existent things arise, then like rabbit horns, etc., would also arise. If existing things arise, then things that already exist would also arise again, therefore, this fault is the same. There is also no fault of throwing back a refutation, because sounds serve to express the meaning that the speaker intends to express, and are not autonomous. The Madhyamika school's expression of reductio ad absurdum is only intended to express a contradiction with the opponent's commitment or a contradiction with reason, and not to refute the refutation. Therefore, any of the three aspects of the reductio ad absurdum put forward by the Madhyamika school is acknowledged by the opponent, and any one is established through fame or reason, and what contradicts fame and reason must also be abandoned by the opponent, because other
Tibetan
དུ་ན་རིགས་པའི་ལམ་དོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྲགས་རིགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་ཡང་དབུ་མ་པས་གཞན་ངོར་ཁས་ལེན་གྱི་རང་ལུགས་སུ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ལ། རིགས་པ་ནི་གྲགས་པ་དང་དངོས་པོ་ཁས་བླངས་པའི་ཤུགས་ཐོབ་ཀྱི་དོན་ཙམ་ཡིན་ལ། དབུ་མ་པ་ནི་གྲགས་པ་དང་དངོས་པོ་གང་ཡང་ཡང་དག་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དབུ་མ་པ་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཕ་རོལ་པོའི་ཁས་ལེན་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། འཁོར་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་གྲུབ་ཏུ་བྱེད་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་མི་ཤེས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་རྣམ་གཞག་ནང་འགལ་བ་དང་། གྲགས་རིགས་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོ་སུན་འབྱིན་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་ལོག་རྟོག་དང་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཚད་མ་ཁོ་ནས་ཟློག་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ངེས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་དེ། ཕྱིར་རྒོལ་རང་ངམ་འཇིག་རྟེན་སྤྱི་ལ་གྲགས་པའི་རྟགས་དང་དཔེ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཟློག་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གྲངས་ཅན་པ་དག་འཇིམ་པའི་གོང་བུ་ལ་མི་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་བུམ་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅིང་། མདུན་གྱི་མངོན་པར་གསལ་བའི་བུམ་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་པ་ན་མངོན་པར་མི་གསལ་བའི་བུམ་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མངོན་པར་གསལ་བའི་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་བཀོད་པ་ན་རྟགས་དང་དཔེ་དང་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་གྲངས་ཅན་ལ་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གྲངས་ཅན་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་རྟགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སངས་རྒྱས་པས་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་བཀོད་པ་ན། ཕྱིར་རྒོལ་རྡུལ་ཕྲན་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་དག་ཀྱང་རྟག་པར་འདོད་པས་རྟགས་མ་ངེས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། དེ་ལ་ནི་དཔེ་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་ཡོད་པ་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་ནུས་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་མདུན་གྱི་བུམ་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་མི་ནུས། དེ་བས་ན་རྟགས་འདིའི་ཚུལ་གསུམ་ནི་གྲངས་ཅན་ཁོ་ན་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྟགས་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ
Chinese
因为那会变成舍弃理路的缘故。以名言理论成立的意义，中观派也不是在他人面前承认的自宗，因为名言只是世间的俗语而已，理路是承认名言和实事所得到的意义而已，中观派是不承认名言和实事任何一个为真实的缘故。因此，对于中观派，说所有没有承认的太过，都只是施加于他人的承认之上，以及说三轮任何一个都必须成为自宗的量成立，这二者都是因为不了解而发起。这样，正如所说的那样，仅仅以说自己立宗内部相违，以及与名言理论相违的过失，也能驳倒对方。如果说错觉和怀疑只有量才能遣除，其他不能，因此必须显示比量，那么即使那样，自续的比量也是没有意义的，因为仅凭反驳者自己或者世间共称的因和比喻就能遣除。比如，数论师认为陶土团中以不明显自性存在的瓶子产生，而不认为眼前明显存在的瓶子也产生，那么不明显存在的瓶子也不是产生，因为存在于自己的自性中。比如，就像明显存在的瓶子一样，这样安立时，因、比喻和宗法全部对于数论师来说都是没有过失的。如果数论师认为仅仅是存在产生，所以因的周遍不成，那么佛教徒对于胜论师安立声音是无常的，因为是存在的缘故。比如，就像瓶子一样时，反驳者认为极微和虚空等存在也是常，为什么不会变成因不定呢？对于那，因为比喻在瓶子上能成立存在被无常周遍，所以不会变成不定，那么在这里，对于存在来说产生没有意义的缘故，为什么不能在眼前的瓶子上成立周遍呢？因此，这个因的三相只是在数论师那里成立的缘故，对于他来说，这个因是没有过失的。如果反驳者
English
Because that would become abandoning the path of reasoning. The meaning established by conventional reasoning is not something that Madhyamikas accept as their own system in front of others, because convention is merely worldly terminology, and reasoning is merely the meaning obtained by acknowledging convention and reality. Madhyamikas do not accept either convention or reality as truly existent. Therefore, for Madhyamikas, saying that all consequences without acceptance are only applied to the opponent's acceptance, and saying that any of the three wheels must be established as valid in one's own system, both of these are initiated out of ignorance. Thus, as stated, merely by pointing out the contradictions within one's own system and the faults that contradict conventional reasoning, one can refute the opponent. If it is said that misperception and doubt can only be dispelled by valid cognition and not by anything else, and therefore it is necessary to show inference, then even so, the self-sufficient inference is meaningless, because it can be dispelled merely by the sign and example that are known to the opponent himself or to the world in general. For example, the Samkhyas believe that a pot exists in the clay lump in an unmanifest nature and is produced, but they do not believe that the pot that is clearly manifest in front of them is also produced. Then the unmanifest pot is also not produced, because it exists in its own nature. For example, like the clearly manifest pot, when this is established, the sign, example, and subject are all without fault for the Samkhyas. If the Samkhyas believe that only existence is produced, so the pervasion of the sign is not established, then when Buddhists establish to the Vaisheshikas that sound is impermanent because it exists, for example, like a pot, why would it not become an uncertain sign, since the opponent believes that atoms and space, etc., are also permanent? For that, because the example can establish that existence is pervaded by impermanence on the pot, it will not become uncertain. Then here, because production is meaningless for existence, why can't pervasion be established on the pot in front of us? Therefore, the three aspects of this sign are only established for the Samkhyas, so for them, this sign is without fault. If the opponent