Tibetan
གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་འགའ་ཡོད་ན། །རྒྱལ་བ་ཉན་ཐོས་བཅས་པས་དེ་མཁྱེན་འགྱུར། །ཐེར་ཟུག་ཆོས་རྣམས་མྱ་ངན་འདའ་མི་འགྱུར། །མཁས་པ་ནམ་ཡང་སྤྲོས་པ་མེད་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། བཞི་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པའི་རིགས་པ་གཞན་བསྟན་པ་ནི། དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པར་མ་ཟད་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཡོད་མིན་ན། །མ་ཐོབ་འཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། །སྡུག་བསྔལ་མཐར་བྱེད་ལས་དང་ནི། །ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའང་མེད། །གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་འདི་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གང་མ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་མ་ཐོབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་སྔར་མ་ཐོབ་པ་ཕྱིས་ཀྱང་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔར་སྡུག་བསྔལ་མཐར་མ་ཕྱིན་པ་ཕྱིས་སྡུག་བསྔལ་མཐར་བྱེད་པ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །སྔར་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་མ་སྤངས་པ་ཕྱིས་སྤོང་བ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པས་བདེན་པ་མཐོང་བར་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདེན་པ་མ་མཐོང་བར་ཡང་ཐར་པ་མི་འཐོབ་ཅིང་དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །མཐོང་བ་དེས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་། །ཀུན་འབྱུང་དང་ནི་འགོག་པ་དང་། ལམ་ཉིད་དེ་དག་མཐོང་བ་ཡིན། །གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་བ་དེས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ད ང་། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེས་ནི་ཀུན་འབྱུང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇམ་དཔལ
Chinese
如果诸法有自性，那么诸佛和声闻都会知晓它。如果诸法是真实的，那么它们就不会涅槃。智者也永远不会没有戏论。就像这样说的一样。第四，展示了另一个不符合世间超越之名的理由：对于说事物具有自性的人来说，不仅世间的名称不合理，而且超世间的名称也不合理。如果空性不存在，那么未得的就无法获得，痛苦的止息之业也无法完成，一切烦恼也无法断除。如果空性不存在，并且这一切都具有自性，那么，未得到的就只是未得到的，所以先前未获得的果实，之后也不会获得。同样，先前未达到止息的痛苦，之后也不会止息。先前未断除的一切烦恼，之后也不会断除。这样，如果承认事物具有自性，那么世间和超世间的一切名称都将变得不合理。第三，展示了通过理解缘起而见到真谛：如果不见真谛就无法获得解脱，并且对于说事物具有自性的人来说，也如前所述无法完全了解真谛，那么，如何才能完全了解真谛的实相呢？谁见到缘起，谁就见到痛苦，以及痛苦的生起，以及灭谛，以及道谛。谁以无见的方式见到缘起，即空性的体性，谁就见到痛苦，以及痛苦的生起，以及痛苦的止息，以及通往痛苦止息的道路，如实地、正确地见到它们。正如《圣者显示诸法无入经》中所说：文殊，谁见到一切法无生，谁就完全了解了痛苦。谁见到一切法为空性，谁就断除了集谛。谁见到一切法完全涅槃，谁就证得了灭谛。文殊。
English
If phenomena had some inherent nature, then the Buddhas and Śrāvakas would know it. If phenomena were real, then they would not pass into Nirvāṇa. The wise would never be without elaboration. It is like saying this. Fourth, showing another reason why the term 'transcendental' is inappropriate: For those who assert that things have inherent nature, not only is the worldly term inappropriate, but the transcendental term is also inappropriate. If emptiness does not exist, then what has not been attained cannot be attained, the work of ending suffering cannot be done, and all afflictions cannot be abandoned. If emptiness does not exist and all this has inherent nature, then what has not been attained is only what has not been attained, so the fruit that was not previously attained will not be attained later. Similarly, suffering that has not previously come to an end will not come to an end later. All the afflictions that have not been abandoned before will not be abandoned later. Thus, if one asserts that things have inherent nature, then all the terms of the world and the transcendental will become unreasonable. Third, showing that seeing the truth is through understanding dependent origination: If liberation cannot be attained without seeing the truth, and for those who say that things have inherent nature, they cannot fully understand the truth in the way described above, then how can they fully understand the reality of the truth? Whoever sees dependent origination, sees suffering, and the arising of suffering, and cessation, and the path. Whoever sees dependent origination, the characteristic of emptiness, in a way that is without seeing, sees suffering, and the arising of suffering, and the cessation of suffering, and the paths that lead to the cessation of suffering, truly and correctly as they are. As it is said in the Sutra of the Noble One Showing That All Dharmas Are Without Entrance: Mañjuśrī, whoever sees all dharmas as unborn, knows suffering completely. Whoever sees all dharmas as emptiness, has abandoned the origin. Whoever sees all dharmas as completely passed into Nirvāṇa, has realized cessation. Mañjuśrī.
Tibetan
་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི་ལམ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ལེའུ་ཉེར་ལྔ་པའི་རྣམ་བཤད། གཉིས་པ་ཐོབ་བྱ་མྱང་འདས་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་འགོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །གང་ཞིག་སྤོང་དང་འགག་པ་ལས། །མྱ་ངན་འདའ་བར་འགྱུར་བར་འདོད། །འདི་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་ནས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བསྟེན་ཅིང་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་བསྟན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་ཆོམ་རྐུན་པའི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་བསད་ནས་གྲོང་ཙམ་ལུས་པ་ལྟར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོམ་རྐུན་མ་ལུས་པ་བཅོམ་ནས་རྟེན་ཕུང་པོ་ཙམ་ལུས་པ་ལ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ཆོམ་རྐུན་པའི་ཚོགས་བསད་ཅིང་གྲོང་ཡང་བཤིགས་པ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གང་ལ་ཕུང་པོ་ཡང་མ་ལུས་པར་འགགས་པ་ལ་འདོད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། གང་ན་ལུས་ཞིག་ཚོར་བ་འགགས། །འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་བྲལ་གྱུར་ཅིང་། །འདུ་བྱེད་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནུབ་གྱུར་པ། །ཞེས་དང་། མ་ཞུམ་པ་ཡི་ལུས་ཀྱིས་ནི། །ཚོར་བ་དང་དུ་ལེན་པ་ན། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། །མར་མེ་ཤི་བར་གྱུར་པ་བཞིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་འདི་གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་དང་ཕུང་པོ་འགག་པར་འགྱུར་ན་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་པ་ཡིན་ཞིང་། ཅུང་ཟད་ཀྱང་འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཕུང་པོ་གང་ཞིག་སྤོང་བ་དང་འགག་པ་ལས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་བར་འདོད། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱི་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཉིས་པ་དགག་པ་ལ་ཀླན་ཀ་རང་ལ་འཇུག་པར་བསྟན། མྱ་ངན་འདས་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད། མྱང་འདས་ལ་མཐར་འཛིན་དགག དེ་བཞིན་གཤེགས་ལ་མཐར་འཛིན་དགག འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། མྱང་འདས་བཀག་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་དྲུག་གི དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འདི་ཀུན་མི་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །གང་ཞིག་སྤོང་དང་འགགས་པ་ལས། །མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར་བར་འདོད།
Chinese
正如经中广说，谁若视一切法无自性，彼即修道。中观根本慧论中，名为圣谛品之第二十四品释竟。 第二十五章释 二是遮遣所证涅槃之诤论。其中分立宗与破彼二者，初者为：若此等一切皆空，则无生亦无灭。由断何、灭何而欲成涅槃？于此，世尊为入如来教法，行梵行，修随顺法之补特伽罗，宣说了二种涅槃，即有余依涅槃与无余依涅槃。初者，譬如杀尽所有盗贼，仅余空城，如是断尽坏聚见等所有烦恼盗贼，仅余蕴之所依，是为有余依涅槃。二者，譬如盗贼杀尽，城亦摧毁，如是于何涅槃中，蕴亦无余灭尽，是为无余依涅槃。如云：何处身坏受亦灭，一切想皆已断尽，行蕴寂灭近于息，识亦灭没如是者。又云：不怯弱之身，领受诸受时，彼之心即得解脱，如灯火灭尽般。如是宣说。此二种涅槃，若烦恼与蕴灭尽，则理应如此。然于何时，此等事物一切皆空，丝毫生亦无灭亦无之时，则欲由断何、灭何而成涅槃？故诸事物自性存在云云。 二是于破斥中，显示过失返归自身。说涅槃之自性。遮止于涅槃执为常有。遮止于如来执为常有。显示轮回与涅槃平等性。遮遣破涅槃之诤论等六者。初者为：若此一切皆非空，则无生亦无灭。由断何、灭何而欲成涅槃？
English
It is as widely stated in the scriptures, "Whoever sees all dharmas as devoid of inherent existence is indeed practicing the path." This concludes the commentary on the twenty-fourth chapter, the Examination of the Noble Truths, from the Root Wisdom of the Middle Way. Explanation of Chapter Twenty-Five The second is refuting the dispute regarding the Nirvana to be attained. This is divided into presenting the proponent's position and refuting it. The first is: If all these are empty, there is neither arising nor ceasing. By abandoning what, by ceasing what, do you wish to achieve Nirvana? Here, the Blessed One has taught two types of Nirvana to individuals who have entered the teachings of the Tathagata, practice celibacy, and cultivate dharmas in accordance with the Dharma: Nirvana with remainder and Nirvana without remainder. The first is like killing all the thieves and only the city remains; similarly, it is considered that having destroyed all the thieves of afflictions, such as the view of the aggregates, only the basis of the aggregates remains. The second is like killing all the thieves and destroying the city as well; similarly, Nirvana in which the aggregates are also completely ceased is considered Nirvana without remainder. As it is said: Where the body is destroyed and feelings cease, all perceptions are completely abandoned, the formations are nearly pacified, and consciousness is extinguished. And: When the body, without fear, experiences feelings, his mind is liberated, like the extinguishing of a lamp. Thus it is explained. These two types of Nirvana are reasonable if afflictions and aggregates cease. But when all these things are empty, and there is neither arising nor ceasing at all, then by abandoning what, by ceasing what, do you wish to achieve Nirvana? Therefore, they say that things exist inherently. The second is showing that the fault returns to itself in the refutation. Speaking of the nature of Nirvana. Refuting the clinging to Nirvana as permanent. Refuting the clinging to the Tathagata as permanent. Showing the equality of samsara and Nirvana. Refuting the dispute of denying Nirvana, and six others. The first is: If all this is not empty, there is neither arising nor ceasing. By abandoning what, by ceasing what, do you wish to achieve Nirvana?