Tibetan
རྟེན་འབྲེལ་རང་རྒྱུད་དུ་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་ནས་དེ་རིགས་པས་སྐྱེ་མེད་དུ་བཤིག་པ་ནི། བུམ་པ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ལྟར་ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། ཡང་དག་པའི་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇུག་པ་ལས། གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྟེན་འབྱུང་ན། །དེ་ལ་བསྐུར་བས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རིགས་མིན་དེ་ཕྱིར་དེ་ཡོད་མིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །མདོ་ལས་ཀྱང་། འོད་སྲུང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ནི་བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་ཙམ་ཡིན་པས་རང་རྒྱུད་དུ་གྲུབ་པར་ཁས་མི་ལེན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པ་ལྟར། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་དང་དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན་དེ་དག་ལ་ཡང་དག་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དབྱེ་བ་བྱེད། གལ་ཏེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བར་མཚུངས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་ལ་སླུ་བ་དང་མི་སླུ་བར་ཞེན་ཅིང་ཐ་སྙད་བྱས་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་དང་ལོག་པའི་དབྱེ་བ་བྱས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། བརྟགས་པའི་དོན་གྱིས་དབེན་གྱུར་པ། །དངོས་ཙམ་བརྟེན་པ་གང་སྐྱེས་པ། །ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོའི་ལུགས་འདི། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ་དང་། སེང་གེ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞེད་མོད། ཕྱོགས་འདི་ནི་རྨ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་དོན་དམ་གྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་ན། དོན་དམ་པའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྷའི་བུ་འོན་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་འགག་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འད
Chinese
如果承认依赖关系是自性产生的，并用理性来破斥这种生，那就像用锤子砸碎瓶子一样，会变成断灭的空性，而不是真正的空性。正如《入行论》中所说：如果自性是依赖产生的，那么否定它就会摧毁事物。如果空性变成摧毁事物的因，那就不合理，因此它不存在。经中也说：善护，空性不是使诸法变为空性，而是诸法本身就是空性。等等。如果说色等事物的生灭只是在迷惑的意识中显现，因此不承认它们是自性成立的，那么，既然色等事物的生灭和作用等，就像魔术等一样，也是在迷惑的意识中显现生灭和作用等，那么如何区分它们是真实的和不真实的呢？如果说两者都同样是在迷惑的意识中显现，但根据世间的显现，对作用欺骗和不欺骗执着和命名，因此区分了真实和虚假，那么，世俗谛就仅仅变成了世间的习俗和名称的虚构，远离了考察的意义。仅仅是依赖而产生的实有，不应该被称为真实的世俗谛。因此，虽然寂护论师和狮子贤等尊崇这种智慧精髓的宗义，但这种观点并非没有瑕疵。第二，确定胜义的自性：在《宣说世俗谛和胜义谛经》中说：天子，如果胜义谛真正成为身语意的行境，那就不属于胜义谛的范畴，而只会变成世俗谛。天子，然而胜义谛是超越一切名言，真实不生，不灭，不可言说，远离能知和所知，直到具备一切殊胜之相的遍知智慧的境界之外。
English
If one asserts that dependent arising arises from its own nature and then refutes that arising with reason, it becomes a nihilistic emptiness, like smashing a vase with a hammer, and not a genuine emptiness. As it is said in the *Entering the Middle Way*: "If dependent arising is its own nature, then denying it destroys things. If emptiness becomes the cause of destroying things, that is not reasonable; therefore, it does not exist." The sutra also says: "O Protector of the World, emptiness does not make phenomena empty; rather, phenomena themselves are empty." And so on. If it is said that the arising and ceasing of forms and so on are merely appearances to a deluded mind, and therefore one does not accept that they are established by their own nature, then, just as the arising and ceasing of forms and so on, and their functions, are merely appearances to a deluded consciousness, so too are illusions and so on. Since they also appear to a deluded consciousness as arising, ceasing, and functioning, how does one differentiate between what is true and what is not true? If it is said that although both are similar in appearing to a deluded consciousness, one clings to and names things as deceiving or not deceiving in their function according to worldly appearances, and therefore one differentiates between what is true and what is false, then the conventional truth becomes merely a fabrication of worldly conventions and names, devoid of any meaning upon investigation. That which arises as a mere existent dependent on something else should not be called a true conventional truth. Therefore, although teachers such as Śāntarakṣita and Haribhadra respect this system of the Essence of Wisdom, this position is not without flaws. Second, establishing the nature of ultimate reality: In the sutra *Teaching the Truths of the Conventional and the Ultimate*, it says: "Son of the gods, if the ultimate truth were truly to become an object of body, speech, and mind, it would not be counted as an ultimate truth, but would only become a conventional truth. Son of the gods, however, the ultimate truth is beyond all expression, truly unborn, unceasing, unspeakable, and separate from the knower and the known, until it transcends the realm of the omniscient wisdom that possesses all supreme aspects."