Tibetan
་དག་ཡོད་མ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་པ་འདི་དག་ནི་རྩིག་ངོས་ཀྱི་རི་མོའམ་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་ལྟར་དུ་རྟེན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། རྟེན་དེ་ཡང་བརྟགས་པ་ན་བདག་གམ་སེམས་ཞིག་ཡིན་ན། དེ་དག་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་འདི་དག་གང་ཡིན་པའི་རྟེན་དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་འགའ་ཡང་མེད་པར་ནི་རྟེན་གང་གི་ཡིན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་རྟེན་སྔར་གྲུབ་པའི་བདག་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱེ་ལ། སེམས་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། རང་ལུས་ལྟ་བཞིན་ཉོན་མོངས་རྣམས། །ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པས་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བས་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་རྣམ་ལྔར་མེད། །རང་ལུས་ལྟ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཅན། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ལ་རྣམ་ལྔར་མེད། །རང་ལུས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བར་ལྟ་བའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་བདག་དེ་རྣམ་པ་ལྔས་བཙལ་ན་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ལ་རྣམ་པ་ལྔར་བཙལ་ན་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་མ་ཡིན་ཏེ། སྲེག་པ་པོ་དང་བསྲེག་བྱ་ཡང་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ལས་མི་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དང་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཀྱང་མི་རིགས་སོ། །རང་ལུས་ལྟ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡང་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་ལྔར་མེད་དེ། འདིར་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་ཡང་མེད་ལ། ཉོན་མོངས་རྣམས་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་རྒྱུ་དགག་པ་ལ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། དམིགས་པ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་བཀག་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དག་ནི་རེ་ཤིག་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོད་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྡུག་དང་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག །རང་བཞིན་ལས་ནི་ཡོད་མིན་
Chinese
这些都不存在。这些烦恼就像墙上的绘画或成熟的果实一样，依赖于所依。如果考察那个所依，是“我”或心，那么那些（我或心）先前已经被遮止了，因此这些烦恼所依的那个（我或心）也不存在。没有任何所依，那么作为所依的烦恼也不存在。第二，如果烦恼的所依，先前成立的“我”并不存在，然而烦恼依靠有烦恼的心而生起，并且那个心也与烦恼同时生起，这也是不合理的。如同观察自身一样，烦恼，因为是烦恼，所以在有烦恼者上以五种方式不存在。如同观察自身一样，有烦恼者，在烦恼上以五种方式不存在。如同观察自身，即色等五蕴，以“我”和“我的”方式执着的我，以五种方式寻找也不存在一样，烦恼也是如此，在有烦恼者上以五种方式寻找也不存在。就像这样，有烦恼者本身不是烦恼，因为能烧者和所烧物将成为一体。也不是其他的，因为烦恼将不会从有烦恼者的因中产生。因为不是同一也不是其他的，所以作为所依和能依，以及与之相关的方面也是不合理的。如同观察自身一样，有烦恼者在烦恼上以五种方式不存在，这里，烦恼本身不是有烦恼者，因为作者和行为将成为一体。也不是其他的，因为将会变成没有依赖。因此，彼此作为所依和能依也不存在，并且烦恼也不具有有烦恼者。第三，关于破斥因，分为总的破斥和分别破斥两种。第一种分为实体破斥和对境破斥两种。第一种是：如果你们遮止了烦恼，即使如此，烦恼的因，悦意和不悦意以及颠倒等暂时存在，因为它们存在，所以烦恼也存在，如果这样说，悦意和不悦意以及颠倒，从自性上来说是不存在的。
English
These do not exist. These afflictions, like paintings on a wall or ripening fruit, depend on a basis. If that basis is examined and found to be a "self" or mind, then those (self or mind) have already been refuted, so the basis of these afflictions does not exist either. Without any basis, the afflictions that depend on a basis do not exist. Secondly, if the basis of afflictions, the previously established "self," does not exist, but afflictions arise relying on an afflicted mind, and that mind arises simultaneously with the afflictions, this is also unreasonable. Like examining one's own body, afflictions, because they are afflictions, do not exist in the afflicted person in five ways. Like examining one's own body, the afflicted person does not exist in the afflictions in five ways. Just as when examining one's own body, the five aggregates of form, etc., the self that is apprehended as "I" and "mine" does not exist when sought in five ways, so too, afflictions do not exist when sought in five ways in the afflicted person. Like this, the afflicted person is not the afflictions themselves, because the burner and the burned would become one. Nor are they other, because the afflictions would not arise from the cause of the afflicted person. Because they are neither the same nor other, the aspect of being a basis and what depends on it, and what is associated with it, is also unreasonable. Like examining one's own body, the afflicted person does not exist in the afflictions in five ways. Here, the afflictions themselves are not the afflicted person, because the agent and the action would become one. Nor are they other, because it would become without dependence. Therefore, they do not exist as mutual basis and what depends on it, and the afflictions do not possess the afflicted person. Thirdly, regarding the refutation of causes, there are two types: general refutation and separate refutation. The first is divided into two: refutation of the entity and refutation of the object. The first is: If you have refuted the afflictions, even so, the causes of afflictions, the pleasant and unpleasant and the reversed, etc., exist for the time being, and because they exist, the afflictions also exist, if you say so, the pleasant and unpleasant and the reversed do not exist from their own nature.
Tibetan
ན། །སྡུག་དང་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག །བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་གང་དག་ཡིན། །སྡུག་དང་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་དག་ཀྱང་ནི་རང་བཞིན་ལས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དགག་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྡུག་དང་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་དེ་དག་གང་དག་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡོད་དེ། དེ་དག་གི་དམིགས་པ་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དྲུག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་སྒྲ་རོ་དང་རེག་པ་དང་། །དྲི་དང་ཆོས་དང་རྣམས་དྲུག་ནི། །གཞི་སྟེ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དང་། །གཏི་མུག་གི་ནི་ཡིན་པར་བརྟགས། །གཟུགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་ཡུལ་རྣམ་པ་དྲུག་ནི་གཞི་སྟེ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་བརྟགས་སོ། །གང་གིས་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གིའོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་། མི་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་ཞེ་སྡང་དང་། རྟག་པ་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་གཏི་མུག་སྐྱེའོ། །ཡུལ་དྲུག་པོ་འདི་ཉོན་མོངས་པ་དག་གི་དམིགས་པར་དོན་ལ་གནས་སམ་ཞེ་ན། གཟུགས་སྒྲ་རོ་དང་རེག་པ་དང་། །དྲི་དང་ཆོས་དག་འབའ་ཞིག་སྟེ། །ཇི་ལྟར་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ལྟར་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པར་བརྟགས་པ་འབའ་ཞིག་དུ་ཟད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང་། །སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཡུལ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ནི་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་དམིགས་པ་བཞག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟ་བུ་དང་། །གཟུགས་བརྙན་འདྲ་བ་དེ་དག་ལ། །སྡུག་པ་དང་ནི་མི་སྡུག་པ། །འབྱུང་བར་ཡང་ནི་ག་ལ་འགྱུར། །འདིས་ནི་རྟེན་ལོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་དག་ཀྱང་རྫུན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །ཇི་སྐད་དུ། ངར་འཛིན་ལས་བྱུང་ཕུང་པོ་རྣམས། །ངར་འཛིན
Chinese
那，可爱和不可爱颠倒，依赖于烦恼是什么？可爱和不可爱颠倒那些也不是自性所具有的，因为是缘起，并且因为将要阐述破斥。什么时候那些不是自性所具有的，那时依赖于可爱和不可爱颠倒，那些烦恼是什么呢？意思是，因为那些烦恼的因可爱和不可爱以及颠倒不存在，所以烦恼不是自性所具有的。第二是，烦恼是存在的，因为它们的对境色声等六境是存在的，如果这样说。色声香味和触，以及法等六者，是贪嗔痴的基础。色等直到法之间的六境是基础，你们认为是所缘。以什么而言呢？以贪嗔痴而言。其中，对于色等施加可爱的相状而生贪，施加不可爱的相状而生嗔，施加常和我和颠倒的相状而生痴。这六境是烦恼的对境在意义上成立吗？色声香味和触，以及法等仅仅是，如同患有眼翳者所见的本不存在的毛发等一样，这些色声等变成了不存在的自性，你认为仅仅是贪等所缘，是没有自性的意思。如果不是自性，那么如何成为对境呢？如乾闼婆城一般，如阳焰梦境一般。那些六境如同乾闼婆城等一样，仅仅是从颠倒而安立的对境。什么时候是那样的时候，如幻化的人一般，如影像一般，对于那些可爱和不可爱，又怎么会产生呢？这显示了从颠倒的所依产生的可爱和不可爱的相也是虚假的。如是说，从我执产生的蕴等，我执
English
Now, what are the afflictions that depend on the perversion of what is pleasing and unpleasing? Those perversions of what is pleasing and unpleasing are not inherently existent either, because they are interdependent and because refutations will be explained. When those are not inherently existent, then what are those afflictions that depend on the perversion of what is pleasing and unpleasing? It is thought that because the causes of those afflictions, what is pleasing, unpleasing, and perversion, do not exist, the afflictions are not inherently existent. The second is, afflictions exist because their objects, such as forms and sounds, the six objects, exist. If so, forms, sounds, tastes, and tactile objects, and the six, such as smells and dharmas, are the basis, the objects of attachment, hatred, and delusion. You consider the six objects from forms to dharmas to be the basis, the objects. By what? By attachment, hatred, and delusion. Among these, attachment arises from imputing the aspect of what is pleasing to forms and so on, hatred arises from imputing the aspect of what is unpleasing, and delusion arises from imputing the aspect of perversion, such as permanence and self. Are these six objects established in meaning as the objects of afflictions? Forms, sounds, tastes, and tactile objects, and dharmas, are merely, like hairs and so on that do not exist to those with cataracts, these forms and sounds have become non-existent in nature, you consider them to be merely the objects of attachment and so on, meaning they are without inherent existence. If they are not inherently existent, then how are they objects? Like a city of gandharvas, like mirages and dreams. Those six objects are like a city of gandharvas and so on, merely objects established from perversion. When it is like that, like an illusory person, like an image, how could what is pleasing and unpleasing arise in those? This shows that the signs of what is pleasing and unpleasing that arise from a reversed basis are also false. As it is said, the aggregates that arise from grasping at self, grasping at self