Tibetan
ས་ནི་ཆོས་ཉིད་ལྟ། །འདྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་ཤེས་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྟག་པ་འདིར་སེམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་རང་བཞིན་མེད་པར་བརྟག་པ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལྟར་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གང་། །དེ་ནི་འགྲོ་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་མེད། །འགྲོ་བ་འདི་ཡི་རང་བཞིན་མེད། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་འདིའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་འདིའི་རང་བཞིན་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འགྲོ་བ་ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལྟར་ནི་རྐྱེན་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མདོ་ལས། རྟག་ཏུ་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟག་པ་མེད་པ་ཡི། །དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདི་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མེད། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉེར་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ལེའུ་ཉེར་གསུམ་པའི་རྣམ་བཤད། ཉེར་གསུམ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བརྟག་པ་ལ་ཉོན་མོངས་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་དགག ཉོན་མོངས་གཉེན་པོས་སྤོང་བ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ངོ་བོ་དགག རྟེན་དགག རྒྱུ་དགག་པ་དང་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། སྲིད་པའི་རྒྱུན་ནི་ཡོད་དེ། དེའི་རྒྱུ་འདོད་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཅན་སྐྱེ་བ་དག་འཆི་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ནི་སྲིད་པའི་རྒྱུན་ཡིན་ལ་དེའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་རྣམས་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཡོད་ན་སྲིད་པའི་རྒྱུན་ཡང་ཡོད་པ་ཞིག་ན་དེ་དག་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་གང་ཞིག་དེ་བྱུང་བས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས། །བདག་རྐྱེན་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས། །སྡུག་དང་དམིགས་རྐྱེན་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག །བརྟེན་པ་ཉིད་ལ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི། །ཤེས་ཏེ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་སྐྱེ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས་མི་སྡུག་པ་ལ་སྡུག་པ་འཛིན་པ་སོགས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས་སོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དམིགས་རྐྱེན་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་ནས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར། སྡུག་ལས་འདོད་ཆགས་དང་། མི་སྡུག་པ་ལས་ཞེ་སྡང་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་གཏི་མུག་འབྱུང་ངོ་། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློའི་བདག་རྐྱེན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་གསུམ་ཆར་གྱི་རྒྱུ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། གང་དག་སྡུག་དང་མི་སྡུག་དང་། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་རྟེན་འབྱུང་བ། །དེ་དག་རང་བཞིན་ལས་མེད་དེ། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཡང་དག་མེད། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་གང་དག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་སྡུག་མི་སྡུག་སོགས་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཞིག་ན། དེ་རྣམས་ནི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལ་བདག་དགག་པ་དང་། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། གཞན་ཡང་། བདག་གི་ཡོད་ཉིད་མེད་ཉིད་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད། །དེ་མེད་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །ཡོད་ཉིད་མེད་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །བདག་གི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་ནི་སྔར་རྒྱས་པར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་དེ་མེད་པ་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་ཉིད་མེད་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། རྩིག་པ་མེད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རི་མོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བདག་མེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་འདི་དག་གང་གི་ཡིན། །དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འགའ་མེད་པར་ནི་གང་གི་ཡང་། །ཉོན་མོངས་པ
Chinese
如地为法性，导师等为法身，法性非所知，彼不能知。如是说。因此，如来观察中，观察心之世间无自性。第二，成立器世间无自性者：如众生世间无自性，如是器世间亦无自性。如来之自性为何？彼乃此行之自性。如来之自性无，此行之自性无。如是所说之方式，如来之自性离一切边者，彼亦是行者器世间之自性。因此，如来如何无自性，如是当知此行之自性亦无自性。行如何无自性，如是则以缘起观察等显示。彼之故，经中云：恒常不生法，是如来。一切诸法亦，如来与此同。幼稚之慧者，执取于相者们，于世间中，行于无有之法。如来无漏者，如善法之影像。此处无如是性，亦无如来。一切世间皆见影像。如是说。中观根本慧论中，如来观察品名为第二十二品之释。། ། 第二十三章之释。 第二十三颠倒观察中，破烦恼自性成立，破烦恼对治遣除二者。第一中，破烦恼之体性，破所依，破因与三者之第一者。此处说：有生存之流，彼之因，有贪欲等之烦恼故。业与烦恼之因，有生者从一死至一死相续者，是生存之流，彼之因之主要者是烦恼，以于已断烦恼者彼无有故。若因烦恼等有，则生存之流亦有者，
English
As the earth is the nature of Dharma, the guides are the Dharmakaya. The nature of Dharma is not knowable, it cannot be known. Thus it is said. Therefore, in the examination of the Tathagata, the world of mind is examined as without self-nature. Second, to establish that the vessel world is without self-nature: Just as the sentient world is without self-nature, so too is the vessel world without self-nature. What is the self-nature of the Tathagata? That is the self-nature of this going. The self-nature of the Tathagata is without, the self-nature of this going is without. In the manner as it is said, whatever is the self-nature of the Tathagata that is free from all extremes, that is also the self-nature of this going, the vessel world. Therefore, just as the Tathagata is without self-nature, so too should it be known that the self-nature of this going is also without self-nature. How going is without self-nature, thus it is shown by the examination of conditions and so forth. Therefore, in the sutra it is said: The Dharma that is always unborn is the Tathagata. All Dharmas are also like the Tathagata. Those with childish minds, those who grasp at signs, in the world, practice Dharmas that do not exist. The Tathagata, the one without outflows, is like an image of virtuous Dharma. Here there is no suchness, nor is there a Tathagata. All the worlds see only an image. Thus it is said. In the Root Wisdom of the Middle Way, the chapter on the Examination of the Tathagata is the commentary on the twenty-second chapter. ། ། Explanation of the Twenty-third Chapter. In the twenty-third examination of perversions, refuting the establishment of the self-nature of afflictions, refuting the removal of antidotes to afflictions, of the two. In the first, refuting the essence of afflictions, refuting the basis, refuting the cause, and the first of the three. Here it is said: There is a stream of existence, because its cause is the existence of afflictions such as desire. The cause of karma and afflictions, the births that pass from one death to another, is the stream of existence, and the main cause of that is the afflictions, because those who have abandoned afflictions do not have it. If there are causes such as afflictions, then there is also a stream of existence,
Chinese
如果那些不是真实存在的，就像这样。烦恼的特征是，任何由它产生的事物，都会使众生的相续无法平息。贪欲、嗔恨、愚痴等，被说是从自因遍计所生。苦和作为所缘的非可爱，完全依赖于所依而生起。世尊说：‘欲望，你的根本，要知道是从遍计所生。’因为这样，贪欲、嗔恨、愚痴等，是从以不净为净等不如理作意的自性之遍计所生。这三个，贪欲等，依次依赖于所缘的可爱和不可爱以及颠倒而生起。就像这样，从可爱生贪欲，从不可爱生嗔恨，从颠倒生愚痴。因为是颠倒执着的心的自因之因，所以遍计是三者的共同之因。因此，凡是依赖于可爱和不可爱以及颠倒而生起的，那些都不是自性存在的，因此烦恼不是真实存在的。如果贪欲等烦恼是自性成立的，那么就不依赖于可爱、不可爱等，但它们却是依赖于可爱和不可爱以及颠倒而生起的。因此，烦恼那些不是自性存在的，不是真实存在的。第二，破除我和破除有烦恼的心，其中的第一个是：此外，我的存在和不存在，无论如何也不成立。它不存在，烦恼的那些，存在和不存在如何成立？我的存在和不存在无论如何也不成立，就像之前已经详细阐述的那样。因此，我如果不存在，那么依赖于它的法，烦恼的那些，存在和不存在又如何能够成立呢？就像没有墙壁，就没有依赖于它的图画一样。为什么我如果不存在，烦恼那些就不存在呢？这些烦恼是谁的呢？那个也不成立存在。没有谁的
English
If those are not truly existent, it is like this. The characteristic of afflictions is that whatever arises from them makes the continuum of sentient beings unable to be pacified. Attachment, hatred, delusion, etc., are said to arise from self-cause conceptualization. Suffering and the unlovely as objects of focus arise entirely in dependence. The Blessed One said, 'Desire, your root, know that it arises from conceptualization.' Because of this, attachment, hatred, delusion, etc., are said to arise from conceptualization, which is the nature of improper attention, such as taking the impure as pure. These three, attachment, etc., arise entirely in dependence on the lovely and unlovely as objects of focus, and on perversion, respectively. Like this, attachment arises from the lovely, hatred arises from the unlovely, and delusion arises from perversion. Because it is the cause of the self-cause of the mind that grasps perversely, conceptualization is the common cause of all three. Therefore, whatever arises in dependence on the lovely and unlovely and on perversion, those are not existent by nature, therefore afflictions are not truly existent. If afflictions such as attachment were established by nature, then they would not depend on the lovely, unlovely, etc., but they do arise in dependence on the lovely and unlovely and on perversion. Therefore, those afflictions are not existent by nature, they are not truly existent. The second is refuting the self and refuting the mind with afflictions, the first of which is: Furthermore, the existence and non-existence of a self are not established in any way. If that does not exist, how are the existence and non-existence of those afflictions established? The existence and non-existence of a self are not established in any way, as has already been explained in detail. Therefore, if that self does not exist, then how can the existence and non-existence of the afflictions, the dharmas that depend on it, be established? Just as if there is no wall, there is no picture that depends on it. Why, if there is no self, do the afflictions not exist? Whose are these afflictions? That is also not established as existent. Of no one