Tibetan
་འཁོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་རྟག་ཆད་སྤོང་མི་ནུས་པར་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ། འབྲས་བུ་རྒྱུའི་འབྱུང་འཇིག་གི །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་གྱུར་ན། །འཇིག་ལ་ཡང་སྐྱེ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དང་རྒྱུ་འཇིག་པའི་རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར། ཉེས་པ་འདི་ཁྱོད་ལ་ཡང་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་དངོས་པོ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་ཉེས་པ་འདི་འགྱུར་གྱི། ཁོ་བོས་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁས་མ་བླངས་ན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་དུ། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཤིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་པ་མིན། །ཞེས་བཤད་པ་དེར་ཡང་ཁོ་བོས་ཚུལ་འདིས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་ནི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དག་གཞན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་འདིས་ཁོ་བོ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྔར་ཡོད་པ་ཕྱིས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཆད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར། གཞན་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་ཆད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བར་མ་ཟད་རྟག་པའི་ཉེས་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་ན། དངོས་མེད་འགྱུར་བར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་དེ་ནི་ཕྱིས་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བ་སོ་ན་འདུག་གོ །གཞན་ཡང་། མྱ་ངན་འདས་པའི་དུས་ན་ཆད། །སྲིད་རྒྱུན་རབ་ཏུ་ཞི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྱུང་འཇིག་གི་རྒྱུན་འཇུག་པས་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བ་སྤོང་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་དུ་རྒྱུན་དེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དུས་དེར་ངེས་པར་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་འབྱུང་འཇིག་གི་སྲིད་པའི་རྒྱུན་དེ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་གསུངས་སོ། ། གཉིས་པ་འབྱུང་འཇིག་འཁོར་བར་མི་འཐད་པ་ནི། གཞན་ཡང་། འབྲས་བུ་རྒྱུའི་འབྱུང་འཇིག་གི །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་འདིར་སྲིད་པ་ཐ་མ་ནི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ། དང་པོ་ནི་འགྲོ་བ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགག་བཞིན་པ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ལ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྲིད་པ་དང་པོ་ནི་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་པ་དེ་གཉིས་ལ་ནི་འཁོར་བ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་གྱིས་འཁོར་བར་འགྱུར་བ་སྲིད་པ་དང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཅི་སྲིད་པ་ཐ་མ་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འགགས་པའམ། འོན་ཏེ་མ་འགགས་པའམ། འགག་བཞིན་པ་ན་སྐྱེ་གྲང་། ཐམས་ཅད་དུ་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་མ་འགགས་པར་འགྱུར་བ་ན། །སྲིད་པ་དང་པོ་རིགས་མི་འགྱུར། །ཐ་མ་མ་འགགས་གྱུར་པའི་ཚེ། །སྲིད་པ་དང་པོ་རིགས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པར་འགྱུར་བ་ན་སྲིད་པ་དང་པོ་སྐྱེའོ་ཞེས་རྟོག་ན་དེ་ཡང་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་དང་ས་བོན་ཚིག་པ་ལས་ཀྱང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པ་ཐ་མ་མ་འགགས་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ་ཡང་སྲིད་པ་དང་པོ་སྐྱེ་བར་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་རྒྱུ་མེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་ཡང་ངོ་བོ་གཉིས་ཡོད་པ་དང་། སྔོན་མེད་པའི་སེམས་ཅན་འབྱུང་བ་དང་། སྔ་མ་རྟག་པ་དང་། ས་བོན་མ་ཞིག་པ་ལས་ཀྱང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་དེ་དག་མི་རིགས་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགག་བཞིན་པ་ན་ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་དང་པོ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཐ་མ་འགག་བཞིན་ན། །དང་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི། །འགག་བཞིན་པ་ནི་གཅིག་འགྱུར་ཞིང་། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡང་གཞན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་སྲིད་པ་འགག་བཞིན་པ་ད་ལྟར་བ་ལས་སྲིད་པ་དང་པོ་སྐྱེ་བཞིན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན། སྐྱེ་བཞིན་པ་དང་འགག་བཞིན་པ་གཉིས་ཆར་ད་ལྟར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགག་བཞིན་པ་ནི་སྲིད་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡང་སྲིད་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བས་སྲིད་པ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་གཅིག་ལ་སྲིད་པ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འགགས་བཞིན་སྐྱེ་བཞིན་དག །ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡང་རིགས་མིན་ན། །ཕུང་པོ་གང་ལ་འཆི་འགྱུར་བ། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའང་འབྱུང་འགྱུར་རམ། །གང་གི་ཚེ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པ་ན་སྲིད་པ་དང་པོ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ལ། ཐ་མ་མ་འགགས་པ་ན་ཡང་སྲིད་པ་དང་པོ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། འགག་བཞིན་པ་དང་སྐྱེ་བཞིན་པ་
Chinese
如果说是轮回的缘故。第二分二：第一，显示不能舍弃常断二边。如果说，果和因的生灭之流是存在，因为灭时也不会产生，因就成了断灭。如果说果产生和因灭亡的相续是存在，因的刹那和灭亡相连，那也是不会产生的，所以相续就成了断灭。为什么？这个过失难道不会也降临到你头上吗？谁如果承认事物，这个过失就会降临到他头上，我却没有丝毫承认事物的自性，因为一切法都是不生的。前面说，所依而生者，暂时非彼亦非异，故非常亦非断。在那里我也是用这个道理显示诸法无自性的，如果不是这样，事物以自己的体性存在，那么种子和苗芽怎么不会成为他者呢？所以这个过失对我没有损害。为什么先前存在后来却不存在，会成为断灭的过失呢？另外，如果承认事物存在，不但会成为断灭的过失，也会成为常有的过失，就像这样：事物若有自性，不应变为非有。如果事物以自性存在，那它后来就不应该变成非有，因为自性是不会改变的。因此，常有的观点就如影随形了。另外，在涅槃的时候会断灭，因为有之相续完全寂灭的缘故。如果以因和果的生灭之流持续来舍弃常断的观点，即使那样，在那个相续也不会产生的时候，也就是涅槃的时候，就一定会成为断灭的观点，因为因果生灭的有的相续完全寂灭的缘故。世尊曾说要舍弃一切断见。第二，生灭不应是轮回。另外，果和因的生灭之流是存在之故。这样说也是不合理的，怎么说呢？这里最后的有是...
English
If it is said to be because of samsara. The second has two parts: First, showing that one cannot abandon the extremes of permanence and annihilation. If it is said that the continuum of the arising and ceasing of cause and effect is existence, then because there is no arising when ceasing, the cause becomes annihilation. If it is said that the continuum of the arising of the effect and the ceasing of the cause is existence, then the moment of the cause that is connected with ceasing also does not arise, so the continuum becomes annihilation. Why? Does this fault not also befall you? This fault befalls whoever accepts things, but I do not accept even a little of the nature of things, because all dharmas are unborn. Earlier it was said, "That which arises in dependence, is temporarily neither the same nor different from it, therefore it is neither permanent nor annihilated." There too, I showed that all things are without self-nature by this reasoning. If it were not so, and things existed by their own nature, then how would the seed and sprout not become other? Therefore, this fault does not harm me. Why does what existed before become non-existent later, becoming the fault of annihilation? Furthermore, if one accepts that things exist, not only does it become the fault of annihilation, but it also becomes the fault of permanence, like this: If things have self-nature, they should not change into non-existence. If things exist by their own nature, then they should not later become non-existent, because self-nature does not change. Therefore, the view of permanence is always present. Furthermore, there will be annihilation at the time of nirvana, because the continuum of existence is completely pacified. If one abandons the views of permanence and annihilation by the continuation of the arising and ceasing of cause and effect, even then, when that continuum does not arise, that is, at the time of nirvana, it will definitely become the view of annihilation, because the continuum of existence of the arising and ceasing of cause and effect is completely pacified. The Blessed One said to abandon all views of annihilation. Second, arising and ceasing should not be samsara. Furthermore, because the continuum of the arising and ceasing of cause and effect is existence. Saying this is also unreasonable, how so? Here, the last existence is...
Chinese
是衰败的性质。第一个是受生的性质。其中，最后有正在灭亡的生，是作为因存在的，具有出生的性质的第一个生，是作为果存在的。这两个生被命名为轮回。这里需要考察的是，什么导致因和果的相续而成为轮回？第一个生，具有受生的性质，作为果的自性存在，那么，它是最后的生，具有退转的性质，已经灭亡了吗？还是没有灭亡？还是正在灭亡时出生呢？无论如何都是不合理的。如果最后灭亡了，那么第一个生就不会产生。如果最后没有灭亡，那么第一个生也不会产生。如果认为最后的生灭亡时，第一个生就出生，这也是不合理的，因为这样会导致无因，以及种子腐烂后也能生出苗芽。最后的生没有灭亡时，第一个生也不可能产生，如果产生，就会导致无因，一个有情有两个自性，出现以前没有的有情，前者是常恒的，以及种子没有腐烂也能生出苗芽，这些都是不合理的。现在说明，当最后的生正在灭亡时，为什么第一个生是不合理的。如果最后正在灭亡，第一个就会出生，正在灭亡的是一个，正在出生的又是另一个。如果正在灭亡的生，从现在开始，正在出生的第一个生就会出生，因为正在出生和正在灭亡的两者都是现在的，所以正在灭亡的是一个生，正在出生的又是另一个生，如果两个生同时产生，那么一个有情同时有两个生也是不合理的。因此，如果正在灭亡和正在出生不能同时存在，那么在哪个蕴死亡，就在哪个蕴出生吗？当最后的生灭亡时，第一个生不会产生，最后没有灭亡时，第一个生也不会产生，正在灭亡和正在出生
English
It is of the nature of decay. The first is of the nature of taking rebirth. Among them, the last existence that is in the process of ceasing is the cause, and the first existence that has the nature of birth is the fruit. These two existences are named samsara. Here, it needs to be examined what causes the continuity of cause and effect to become samsara? The first existence, which has the nature of taking rebirth, exists as the nature of the fruit, then, is it the last existence, which has the nature of decline, has it ceased? Or has it not ceased? Or is it born while it is ceasing? In any case, it is unreasonable. If the last ceases, then the first existence will not arise. If the last does not cease, then the first existence will not arise. If it is thought that when the last existence ceases, the first existence is born, it is also unreasonable, because it would lead to no cause, and sprouts could also grow from rotten seeds. When the last existence does not cease, the first existence cannot arise either, if it arises, it would lead to no cause, one sentient being has two natures, the appearance of sentient beings that did not exist before, the former is constant, and sprouts can also grow from seeds that have not rotted, these are all unreasonable. Now it is explained why the first existence is unreasonable when the last existence is ceasing. If the last is ceasing, the first will be born, the one that is ceasing is one, and the one that is being born is another. If the existence that is ceasing, from now on, the first existence that is being born will be born, because both the one that is being born and the one that is ceasing are present, so the one that is ceasing is one existence, and the one that is being born is another existence, if two existences arise at the same time, then it is also unreasonable for one sentient being to have two existences at the same time. Therefore, if ceasing and being born cannot exist at the same time, then in which skandha does death occur, in which skandha will birth also occur? When the last existence ceases, the first existence does not arise, and when the last does not cease, the first existence does not arise either, ceasing and being born