Tibetan
དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི། །གལ་ཏེ་དེ་ན་མེད་གྱུར་ན། །འདས་པ་དང་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར། །མ་འོངས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར། །དེ་གཉིས་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འདས་པ་དང་། །ད་ལྟར་དུས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དུས་བསྣོར་བ་གཉིས་པའོ། །ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། མཆོག་དང་། ཐ་མ་དང་། འབྲིང་དང་སོགས་པས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། གནས་པ་དང་། འཇིག་པ་དང་། འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་དང་། གཅིག་དང་གཉིས་དང་མང་པོ་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་། དབུས་ཀྱི་ཆ་དང་། ཕྱི་མའི་མཐའ་རྣམས་དང་། སློབ་པ་དང་། མི་སློབ་པ་དང་། སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ། ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་དང་། ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ནུར་བ་དང་ལོ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་གསུམ་དང་འབྲེལ་བ་ཐམས་ཅད་དུས་གསུམ་རྣམ་པར་བཤད་པས་བཤད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ལ་ལྟོས་སམ་མ་ལྟོས་པར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་སོགས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་དུས་ནི་ཡོད་དེ། སྐད་ཅིག་དང་། ཐང་ཅིག་དང་། ཡུད་ཙམ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཚད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དུས་ནི་ཚད་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར། མི་གནས་དུས་ནི་འཛིན་མི་བྱེད། །གང་ཞིག་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དུས། །གནས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །མ་བཟུང་དུས་ནི་ཇི་ལྟར་གདགས། །གལ་ཏེ་དུས་ཞེས་བྱ་བ་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཐེར་ཟུག་དུ་གནས་པ་ཞིག་ཡོད་ན། དེ་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཚད་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པ་ཞིག་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐེར་ཟུག་དུ་མི་གནས་པའི་དུས་ནི་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པར་མི་བྱེད་དོ། ། གལ་ཏེ་དུས་རྟག་པ་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དུས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་སྨིན་པར་བྱེད། །དུས་ཀྱིས་སྐྱེ་རྒུ་སྡུད་པར་བྱེད། །དུས་ཀྱིས་གཉིད་ལོག་སད་པར་བྱེད། །དུས་ལས་འདའ་བ་དཀའ་བ་ཡིན། །ཞེས་འབྱུང་བས་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དུས་རྟག་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་ཞིག་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་གསལ་ཞིང་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དུས་རྟག་པར་གནས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་
Chinese
并且现在产生的（时间）：如果那时没有，过去和现在如何依赖它？不依赖未来，这两者不可能成立。因此，过去和现在的时间也不存在。这是第二个时间颠倒。正如对三时进行分析而无法成立一样，通过最好、最差、中间等等，善与非善与不确定，生与住与灭，欲界与色界与无色界，一与二与多，先前的尽头与中间的部分与后来的尽头，有学与无学与非有学非无学，白天与夜晚，半月与月亮与太阳消逝与年等等，所有与三种事物相关的事物，都应知晓是通过对三时的分析来解释的。最好、中间和最差依赖或不依赖都无法成立等等，应知晓。 第二，驳斥论证：如果时间存在，因为通过刹那、瞬间和片刻等的区分而具有尺度。时间不是被认为是具有尺度的，因为时间不存在。例如：不驻留的时间不会被执持，因为所要执持的时间，驻留是不存在的，未被执持的时间如何衡量？如果被称为时间的事物，存在着与刹那等不同的常住之物，那么它通过刹那等的方式被认为是具有尺度的，那是不存在的。因此，不常住的时间不会被认为是具有刹那等的尺度的。 如果时间是恒常存在的自性，并且它通过刹那等而显现，正如所说：时间使万物成熟，时间聚集众生，时间使睡眠者醒来，超越时间是困难的。因为出现这样的特征，所以存在恒常的时间。即使那样，通过刹那等显现并且可以被执持的恒常存在的时间是不存在的，因为它没有被认为是与刹那等不同的。如此
English
And what arises now: If it were not there, how would the past and present depend on it? Without depending on the future, these two cannot be established. Therefore, neither the past nor the present time exists. This is the second time reversal. Just as the three times are analyzed and cannot be established, similarly, through best, worst, middle, etc., good and non-good and indeterminate, birth and abiding and destruction, desire realm and form realm and formless realm, one and two and many, the previous end and the middle part and the later end, trainees and non-trainees and neither trainees nor non-trainees, day and night, half-month and moon and sun waning and year, etc., all things related to the three things, should be known to be explained through the analysis of the three times. Whether the best, middle, and worst depend or do not depend, they cannot be established, etc., should be known. Second, refuting the argument: If time exists, because it has measure through the distinctions of moment, instant, and short time, etc. Time is not considered to have measure, because time does not exist. For example: Non-abiding time is not apprehended, because the time to be apprehended, abiding does not exist, how is unapprehended time measured? If something called time, existing as a permanent entity different from moment, etc., then it is considered to have measure through moment, etc., that does not exist. Therefore, non-permanent time is not considered to have the measure of moment, etc. If time is of a permanent, abiding nature, and it is manifested by moment, etc., as it is said: Time ripens beings, time gathers creatures, time awakens sleepers, it is difficult to transcend time. Because such characteristics appear, there is permanent time. Even so, the permanent abiding time that is manifested by moment, etc., and can be apprehended does not exist, because it has not been considered different from moment, etc. Thus
Tibetan
མི་གནས་ཤིང་མ་བཟུང་བའི་དུས་ནི་ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པས་གདགས་པར་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་བརྟེན་ནས་གདགས་པའི་དུས་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་དུས་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྟག་པ་འགའ་ཞིག་མེད་པ་ནི་བདེན་མོད། འོན་ཀྱང་འདུ་བྱེད་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་དུས་ནི་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དུས་ནི་དངོས་བརྟེན་ཏེ། །དངོས་མེད་དུས་ནི་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་དུས་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ཏེ་རྣམ་པར་འཇོག་ན། གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་དུས་ག་ལ་ཡོད། དེའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་མིན་ན། །དུས་ལྟ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །གོང་དུ་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་དགག་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དུས་ལྟ་ཡོད་པ་ག་ལ་འགྱུར། དུས་མེད་པས་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དུས་མ་གྲུབ་ལ། དུས་མེད་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། །འཕགས་པ་གླང་པོའི་རྩལ་གྱི་མདོ་ལས། གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་འགའ་ཡོད་ན། །རྒྱལ་བ་ཉན་ཐོས་བཅས་པས་དེ་མཁྱེན་འགྱུར། །ཐེར་ཟུག་ཆོས་རྣམས་མྱ་ངན་འདའ་མི་འགྱུར། །མཁས་པ་ནམ་ཡང་སྤྲོས་པ་མེད་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས་དུས་བརྟག་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དགུ་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ལེའུ་ཉི་ཤུ་པའི་རྣམ་བཤད། ཉི་ཤུ་པ་ཚོགས་པ་བརྟག་པ་ལ། ཚོགས་པས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དགག ཚོགས་མིན་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དགག བཀག་པ་དེའི་མཇུག་བསྡུ་བ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ལ། རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དང་། དོན་བསྡུ་བ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ལ་དགག བྱིན་དང་མ་བྱིན་བརྟགས་ལ་དགག ལྷན་ཅིག་སྔ་རོལ་གནས་པ་དགག རྒྱུའི་གནས་སྐབས་འཕོ་བ་དགག འགགས་པ་དང་མ་འགགས་བརྟགས་ལ་དགག མཐོང་དང་མ་མཐོང་བརྟགས་ལ་དགག ཕྲད་དང་མ་ཕྲད་བརྟགས་ལ་དགག སྟོང་དང་མི་སྟོང་བརྟགས་ལ་དགག གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟགས་ལ་དགག ངོ་བོ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ལ་དགག་པ་བཅུའི་དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དུས་ནི་ཡོད་དེ། འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ན་མྱུ་གུ་གང་ཞིག་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་ཉེ་བས་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་བཞིན
Chinese
不住且不执之时，如何能以刹那等安立，唯不能也。第二，遮破依他安立之时。若谓时间名为与色等相异之常法，虽无有是真实。然则依于蕴色等所安立之时，是由刹那等之门而执持，故无有罪过耶？若谓时间是依于事物，无事物时何有时？若谓时间依于事物而安立，何时事物自性空无，尔时依于彼所安立之时又于何有？是故，若诸事物皆非有，时见有者岂能成？以于前已广说之故，及为宣说遮破之故。若诸事物皆非有者，尔时时间见有岂能成？以无时间故，尔时刹那等亦无有。是故，以具量性之故，时间未成立，以无时间故，诸事物之自性亦未成立也。《圣象力经》云：“若诸法有自性，胜者声闻及眷属，彼亦定能知是事，恒常诸法不涅槃，智者何时无戏论，彼亦定不生此事。”如是说。中观根本慧论中，观察时品，即第十九品之释也。 第二十章之分别。 第二十品观察和合品中，遮破和合所作之果，遮破非和合所作之果，彼遮破之结尾归纳，共有三者。初者，有广说与摄义二者。初者，有观察果之有无而遮破，观察与不与而遮破，俱时先前而住遮破，因之位次转变遮破，观察已灭与未灭而遮破，观察见与不见而遮破，观察合与不合而遮破，观察空与不空而遮破，观察一与异而遮破，观察自性有无而遮破，十者之初者。若谓时间是有，以是生果之俱作因之故。于此，何者苗芽虽有种子等之因缘和合，然以时间之差别不近故而不生也。如外道等。
English
How can time, which neither abides nor is grasped, be established by moments and so forth? It is simply impossible. Secondly, refuting time that is established dependently: If it is said that it is true that there is no permanent entity called "time" that is different from form and so on, but that there is no fault because time, which is established in dependence on conditioned things such as form, is apprehended through moments and so on, then: If time depends on things, where is time when there are no things? If time is established in dependence on things, when things are empty of inherent existence, where is time that is established in dependence on them? Therefore, if no things exist, how can time be seen to exist? Because it has been extensively explained above, and because refutations will be explained, if no things exist, how can time be seen to exist? Because there is no time, there are no moments and so on at that time. Therefore, time is not established by its very nature of having measure, and because there is no time, the inherent existence of things is also not established. The Sutra of the Power of the Elephant says: "If phenomena had any inherent existence, the Victorious One with his Hearers would know it. The eternal phenomena would not pass into sorrow. The wise would never be without elaboration." This is the commentary on the chapter on the examination of time, the nineteenth chapter, from the Root Wisdom of the Middle Way. Explanation of Chapter Twenty. In the twentieth chapter, the examination of the aggregate, there are three parts: refuting the result produced by the aggregate, refuting the result produced by the non-aggregate, and summarizing the refutation. The first part has two sections: an extensive explanation and a summary of the meaning. The first section has ten parts: examining and refuting whether the result exists or not, examining and refuting giving and not giving, refuting simultaneous prior existence, refuting the change of the state of the cause, examining and refuting cessation and non-cessation, examining and refuting seeing and not seeing, examining and refuting contact and non-contact, examining and refuting emptiness and non-emptiness, examining and refuting one and many, and examining and refuting the existence and non-existence of essence. The first of these ten is: If time exists, it is because it is a co-operative cause for the arising of the result. Here, even though there is an aggregate of causes and conditions such as seeds for a sprout, it does not arise because the difference of time is not near. Like the non-Buddhists.