Tibetan
ན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལྔ་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་མགོན་རྣམས་ཀྱི། །བསྟན་པ་བདུད་རྩིར་གྱུར་པ་དེ། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །ཆད་པ་མ་ཡིན་རྟག་པ་མིན། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་སྐྱོབ་པ་མེད་པའི་སྐྱོབ་པ་མགོན་མེད་པའི་མགོན་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་གཏན་གཅོད་པའི་བདུད་རྩིར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཞིང་ཐ་དད་པ་ཡང་མིན་ལ། ཆད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རྟག་པ་ཡང་མིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་འདི་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་ཞུགས་པ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་གྱི་བདུད་རྩི་ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་རྒ་ཤི་ཟད་པའི་མྱང་འདས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པས་འདི་ཉིད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཐོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཐར་པ་མི་འཐོབ་ན། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་སྔོན་གྱི་རྒྱུའི་སྟོབས་ཉིད་ལས་ངེས་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བརྒྱ་པ་ལས། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་གལ་ཏེ་འདིར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱང་། །སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་འབད་མེད་པར། །ངེས་པར་ཐོབ་འགྱུར་ལས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་དང་མ་ཕྲད་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པའི་རྐྱེན་མེད་པའི་ཕྱིར་མྱང་འདས་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་མ་བྱུང་ཞིང་། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་ཟད་པ་ན། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །བསྟན་པ་མེད་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །གང་གི་ཚེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བྱུང་ཞིང་། དེའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་ཟད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་འཕགས་པའི་ལམ་སྟོན་པའི་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྔོན་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐོས་པའི་རྒྱུའི་སྟོབས་ཁོ་ན་ལས་འཇིག་རྟེན་འདིའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྟེན་པ་མེད་པར་རྐྱེན་ལུས་དང་སེམས་དབེན་པ་ཙམ་བསྟེན་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོས་གསུངས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སྲོག་ཀྱང་བཏང་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཙལ་བར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཇི་ལྟར་བཙལ་བ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་ངུས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་ངུས་སྔོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་ན། ལུས་ལ་ཆེར་ཆེར་མི་བྱེད། སྲོག་ལ་མི་ལྟ། རྙེད་པ་དང་། བཀུར་སྟི་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལ་མི་གནས་པར་ཡོངས་སུ་བཙལ་བས་ཡོངས་སུ་བཙལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས་བདག་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ལེའུ་བཅུ་དགུ་པའི་རྣམ་བཤད། བཅུ་དགུ་པ་དུས་བརྟག་པ་ལ། དུས་རྫས་གྲུབ་དགག བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་དུས་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ་ངོ་བོ་དགག སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ་ཡང་། ད་ལྟར་བ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་དགག ཚུལ་དེ་གཞན་ལ་བསྒྲེ་བ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་དེ། དུས་གསུམ་དུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་གསུམ་པོ་ནི་དངོས་པོའི་རྟེན་ཅན་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་སྐྱེས་ལ་འགགས་པ་ལ་ནི་འདས་པ་ཞེས་བསྙད་ལ། སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པ་ནི་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ཞིང་བདག་གི་དངོས་པོ་མ་རྙེད་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དུས་གསུམ་པོ་དག་ཀྱང་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ། །གལ་ཏེ་འདས་ལ་ལྟོས་གྱུར་ན། །ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ། །འདས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་དག་ཡོད་ན་དེ་དག་འདས་པའི་དུས་ལ་ལྟོས་སམ། མ་ལྟོས་པར་གྱུར་གྲང་། གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ་འདས་པའི་དུས་ལ་ལྟོས་ན་ད་ལྟར་བ་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་འདས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་གང་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལ
Chinese
譬如种子生芽，何种子生何芽，非异非不异，如是不断亦不断。如是说。 五、真如之殊胜： 如是如所说之方式， 诸佛世间怙主之， 教法成甘露， 非一亦非异， 非断亦非常。 圆满正等觉佛，无救护者之救护，无怙主者之怙主，世间怙主之教法，殊胜之法，是断除衰老与死亡之甘露，如是如所说之方式，知其非一亦非异，非断亦非常。 声闻众以闻思修三者次第趣入此真如甘露，因近于行持戒律、禅定、智慧三蕴之甘露，故必得衰老死亡止息之涅槃。 若善根尚未成熟，虽闻此真如甘露亦不得解脱，然于来世，必由宿世之因力而得，如《百论》云： 若知此理于此世， 不得涅槃亦无妨， 来世不需勤作力， 亦如劳作定获得。 如是说。 若于来世未遇佛出世，则无开示真如之缘，云何得涅槃耶？ 诸圆满佛未出世， 声闻弟子亦灭尽， 独觉之智乃是于， 无教之中而生起。 何时圆满正觉诸佛未出世于世间，及其声闻弟子亦灭尽之时，尔时缺少开示圣道之缘，然由往昔生世听闻真如之因力，不需依赖此世之近示，独觉之智不依赖善知识，仅依赖身心寂静之缘而生起。 何以故？于无佛出世之时，诸独觉
English
Just as a sprout comes from a seed, whatever seed it is, that is not the same sprout. It is neither different from it nor is it not it. Thus, it is neither permanent nor impermanent, such is the nature of things. Thus it is said. Fifth, the greatness of Suchness: In this way, according to the manner described, The teachings of the Buddhas, the protectors of the world, Become nectar, They are neither one nor different, They are neither cessation nor permanence. The teachings of the perfectly complete Buddhas, the saviors of the world without saviors, the protectors of those without protectors, the protectors of the world, the sacred Dharma, which is the nectar that completely cuts off old age and death, in the manner described, know that it is neither one nor different, neither cessation nor permanence. When the Hearers gradually enter this nectar of Suchness through the three practices of hearing, contemplation, and meditation, because they closely practice the nectar of the three aggregates of morality, concentration, and wisdom, they will surely attain the Nirvana where old age and death are exhausted. If the roots of virtue are not fully ripened, even if one hears the nectar of Suchness, one will not attain liberation. However, in another life, one will surely attain it through the power of the previous cause. As it is said in the Hundred Treatises: If one knows this here, Even if one does not attain Nirvana, In the next life, without effort, One will surely attain it like work. Thus it is said. If one does not encounter the appearance of a Buddha in another life, how can Nirvana be attained since there is no condition for teaching Suchness? When the perfect Buddhas do not appear, And the Hearers are also exhausted, The wisdom of the solitary Buddhas Arises greatly from the absence of teaching. When the perfect Buddhas do not appear in the world, and their Hearers are also exhausted, at that time, even though the conditions for showing the noble path are lacking, solely from the power of the cause of hearing Suchness in previous lives, without relying on the proximate teaching of this world, the wisdom of the solitary Buddhas arises without relying on a spiritual friend, but only by relying on the condition of the solitude of body and mind. Why? Because at the time when Buddhas do not appear, the solitary Buddhas
Chinese
因此，为了能够证悟真如，应当知晓，圆满正等觉的药王佛所说的神圣之法，即如其所说的真如甘露，是有果报的。因此，有智慧的人们即使牺牲生命也应当寻求真如，就像常啼菩萨寻求薄伽梵母一样。如是说，在《圣八千颂》中：薄伽梵，常啼菩萨，大菩萨，是如何寻求般若波罗蜜多的？薄伽梵对具寿善现说：善现，常啼菩萨，大菩萨，以前寻求般若波罗蜜多时，不顾惜身体，不顾惜生命，不住于利养、恭敬和偈颂中，而是完全地寻求，如此寻求。这是《中观根本慧论》中，名为“我之考察”的第十八品之释。
English
Therefore, in order to realize Suchness, it should be known that the sacred Dharma spoken by the perfectly complete Buddha, the King of Medicine, namely the nectar of Suchness as it is spoken, has results. Therefore, those with wisdom should seek Suchness even at the cost of their lives, just as the Bodhisattva Sadāprarudita sought the Blessed Mother. As it is said, in the Noble Eight Thousand Stanza Prajñāpāramitā: "Blessed One, how did the Bodhisattva, the great being Sadāprarudita, seek this Perfection of Wisdom?" The Blessed One said to the venerable Subhuti: "Subhuti, the Bodhisattva, the great being Sadāprarudita, formerly, when seeking this Perfection of Wisdom, did not cherish his body, did not look to his life, did not dwell on gain, respect, and verses, but sought completely, thus he sought." This is the commentary on the eighteenth chapter of the Root Wisdom of the Middle Way, called "Examination of Self."
Tibetan
་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རང་གི་བུ་མོ་མོ་གཤམ་ལ་མི་ལྟོས་པ་བཞིན། དེ་དག་འདས་པའི་དུས་ན་ཡོད་ན་འདས་པའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་འདས་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་འདས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བ་ལས་འདས་པ་ནི་འདས་པ་ཡིན་ལ། མ་ཐོབ་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ཡིན་ན། གང་ལ་འདས་པས་འདས་པར་འགྱུར་བ་ད་ལྟར་བ་དང་མ་འོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་ཉེས་པ་དེ་སྤོང་བར་འདོད་ནས། ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མེད་གྱུར་ན། །ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་འབྱུང་བ་དང་མ་འོངས་པ་འདས་པའི་དུས་དེ་ན་མེད་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ་ནམ་མཁའི་ཨུཏྤལ་ལྟར་ཇི་ལྟར་འདས་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྟོས་པ་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དུས་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན། དུས་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པས་ལྟོས་པ་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་། འདས་པ་ལ་ནི་མ་ལྟོས་པར། །དེ་གཉིས་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་། །མ་འོངས་དུས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་བོང་བུའི་རྭ་བཞིན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རིམ་པའི་ཚུལ་ནི་འདི་གཉིས་ཀྱིས། །ལྷག་མ་གཉིས་པོ་བསྣོར་བ་དང་། །མཆོག་དང་ཐ་མ་འབྲིང་ལ་སོགས། །གཅིག་ལ་སོགས་པའང་ཤེས་པར་བྱ། །ད་ལྟར་འབྱུང་བ་དང་། མ་འོངས་པ་འདས་པ་ལ་ལྟོས་སམ། མ་ལྟོས་ཀྱང་རུང་སྟེ། མ་གྲུབ་པའི་རིམ་པའི་ཚུལ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་དུས་ལྷག་མ་གཉིས་པོ་སུན་དབྱུང་བ་ཡང་གོ་བསྣོར་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བྱུང་ལྟོས་ན། །འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པ། །ད་ལྟར་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར། །འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་དུས། །གལ་ཏེ་དེ་ན་མེད་གྱུར་ན། །འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་དུས། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར། །ད་ལྟར་ལ་ནི་མ་ལྟོས་པར། །དེ་གཉིས་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འདས་པ་དང་། །མ་འོངས་དུས་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །དཀྱུས་སུ་བྲིས་ཀྱང་ཡོང་བར་འདྲའོ། །ཚིག་གསལ་རང་ནའང་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་དུས་བསྣོར་བ་གཅིག་གོ །འདས་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི། །གལ་ཏེ་མ་འོངས་ལྟོས་གྱུར་ན། །འདས་པ་དང་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་། །མ་འོངས་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར། །འདས་
Chinese
因为不依赖的缘故。譬如自己的女儿不依赖尸体一样。如果它们在过去的时间里存在，那么它们也会像过去的自性一样成为过去。因此，也不会成为过去。因为从现在来说，过去是过去，未得到的是未来。对于过去成为过去的事物来说，因为没有现在和未来。如果想要避免那个过失，（那么）：现在生起和未来，如果那不存在，现在生起和未来，怎么会依赖它呢？如果现在生起和未来在过去的时间里不存在，因此，现在生起和未来就像虚空的莲花一样，怎么会依赖过去呢？不应该依赖。如果按照时间论者所说，时间是实有的，所以不需要依赖，如果是那样，那么：不依赖过去，那二者成立是不可能的。因此现在生起和未来，时间也不存在。过去和未来的时间二者，以自己的体性成立是不可能的，因为不依赖过去，就像驴子的角一样。因为是那样，所以现在生起和未来的时间是不存在的。第二是：次第的方式是，通过这二者，剩余的二者也驳斥，以及殊胜和低下、中间等，一个等等也应该知道。现在生起和未来，依赖过去吗？即使不依赖也可以。通过这二者不成立的次第的方式，剩余的二者驳斥也应该交替地知道。怎么样呢？过去和未来，如果依赖现在生起，过去和未来，就会存在于现在的时间里。过去和未来时间，如果那不存在，过去和未来时间，怎么会依赖它呢？不依赖现在，那二者成立是不可能的。因此过去和未来，时间是不存在的。即使写成散文也差不多。因为也在《明句论》里。这叫做时间驳斥之一。过去和现在生起，如果依赖未来，过去和现在生起，就会存在于未来的时间里。过去
English
Because it is not dependent. For example, just as one's own daughter does not depend on a corpse. If they exist in the past time, then they will also become past like the past self-nature. Therefore, they will not become past either. Because from the present, the past is the past, and what is not obtained is the future. For things that become past by the past, because there is no present and future. If you want to avoid that fault, (then): the present arising and the future, if that does not exist, the present arising and the future, how can they depend on it? If the present arising and the future do not exist in the past time, therefore, the present arising and the future, like a lotus in the sky, how can they depend on the past? It should not be dependent. If according to the time theorists, time is real, so there is no need for dependence, if that is the case, then: without depending on the past, it is impossible for those two to be established. Therefore, the present arising and the future, time also does not exist. The two times of past and future, it is impossible to be established by their own nature, because they do not depend on the past, like the horns of a donkey. Because it is like that, therefore the present arising and the future time do not exist. The second is: the way of sequence is, through these two, the remaining two are also refuted, and the superior and inferior, middle, etc., one, etc., should also be known. The present arising and the future, do they depend on the past? Even if they don't depend, it's okay. Through these two ways of sequence that are not established, the refutation of the remaining two should also be known alternately. How is it? The past and the future, if they depend on the present arising, the past and the future, will exist in the present time. The past and the future time, if that does not exist, the past and the future time, how can they depend on it? Without depending on the present, it is impossible for those two to be established. Therefore, the past and the future, time does not exist. Even if written in prose, it is almost the same. Because it is also in the Commentary on the Clear Words. This is called one refutation of time. The past and the present arising, if they depend on the future, the past and the present arising, will exist in the future time. The past