Tibetan
་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དག་ལ་བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བ་འདིའི་དོན་ལ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པས་གྲངས་ཅན་སོགས་བདག་ཤེས་པར་འདོད་པ་རྣམས་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་ཞིང་གཟུགས་སོགས་ལ་བདག་གིར་ལྟ་ལ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་བདག་བེམ་པོར་འདོད་པ་རྣམས་གཟུགས་ཕུང་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་ཞིང་། གཞན་བཞི་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བྱེད་ཅེས་བཤད་ཅིང་། གང་དུ་འཇིགས་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཉི་ཤུ་བཤད་པ་དེར་གཟུགས་བདག་ཡིན་པ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདག་ཡིན་སོགས་ལྔ་བདག་དུ་ལྟ་ཞིང་ལྷག་མ་བདག་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་སོགས་བཅོ་ལྔ་ནི་བདག་གིར་ལྟ་བ་རྣམས་མ་དམིགས་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་སྤངས་པས་ཀྱང་འདོད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་བཞི་པོ་འགག་པར་འགྱུར་ལ། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཟད་པས་ནི་ཡང་སྲིད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྐྱེ་བ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པའི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་པ་དེའི་ཕྱིར། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །འདི་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཟད་ན་དེའི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་སྲིད་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ལ། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་སྲིད་པ་འགག་ན་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་སོགས་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། ། འོ་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཟད་པས་ཟད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་ཞིང་། མདོ་ལས་ཀྱང་། འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི། །ཤེས་ཏེ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་སྐྱེ། ཁྱོད་ལ་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་ང་ལ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པ་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྲོས་པ་དེ་ཡང་མ་ལུས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། སྤྲོས
Chinese
对于蕴、处和界等，视“我”和“我所”的想法消失了。关于“我”和“我的”的意义，导师智稳说，数论等认为神我是知者，他们将名四蕴视为我，将色等视为我所。胜论等认为神我是实体，他们将色蕴视为我，将其他四蕴视为我所。在讲解二十种坏聚见的地方，从“色是我”到“识是我”等五种见解视为我，其余的“我具有色”等十五种见解视为我所，因为没有明确的目标而将被舍弃。舍弃这些见解，也会导致欲的近取等四种近取熄灭。近取灭尽，也将导致具有再有之相的生灭尽。因此，生灭的次第如此安立。业和烦恼灭尽而解脱。如此，近取灭尽，则作为其因的生有不会产生。近取和生有灭尽，则生和老死等不会产生。如此，业和烦恼灭尽而解脱。因此安住于此。那么，什么灭尽会导致业和烦恼灭尽呢？业和烦恼源于分别念，这些分别念源于戏论，而戏论则因空性而止息。善业和非善业，以及贪欲等烦恼，都源于对色等不如理作意而产生的分别念。如云：“贪嗔痴等，皆说由分别而生。”经中也说：“欲望，你的根源，知晓乃由分别而生。你若不再分别，因此我处便不生。”这些分别念也源于知识和所知、能说和所说、瓶子和布匹等戏论，这些戏论是从无始轮回以来串习的自性中产生的。世间的戏论，也因为将一切事物都看作是空性而止息。因此，空性依赖于完全寂灭戏论的自性，从而与戏论分离，戏
English
The thought of "I" and "mine" disappears regarding the aggregates, sources, and elements. Regarding the meaning of "I" and "mine," the teacher Lodrö Tänpa said that those who, like the Samkhyas, consider the self to be a knower, view the four aggregates of name as the self and form etc. as what belongs to the self. The Vaisheshikas etc., who consider the self to be a substance, view the aggregate of form as the self and the other four as what belongs to the self. It is said that in the place where the twenty views of the collection of fears are explained, the five from "form is the self" to "consciousness is the self" are viewed as the self, and the remaining fifteen, such as "the self possesses form," are viewed as what belongs to the self, and because there is no clear object, they will be abandoned. By abandoning these, the four kinds of clinging, including the clinging to desire, will also cease. When clinging ceases, birth, which is characterized by renewed existence, will also cease. Therefore, the order of the reversal of birth is established in this way. Liberation comes from the exhaustion of karma and afflictions. Thus, when clinging is exhausted, existence, which is conditioned by it, will not arise. When clinging and existence cease, birth and old age and death etc. will not arise. Thus, liberation comes from the exhaustion of karma and afflictions. Therefore, it abides in this. So, what exhaustion will cause the exhaustion of karma and afflictions? Karma and afflictions arise from conceptual thoughts. These conceptual thoughts arise from elaboration, and elaboration ceases through emptiness. Virtuous and non-virtuous actions, and afflictions such as desire, arise from conceptual thoughts that arise from improperly attending to form etc. As it is said, "Desire, hatred, and delusion are said to arise from conceptualization." And in the sutra it is also said, "Desire, your root, know that it arises from conceptual thought. If you do not conceptualize, therefore you will not arise in me." These conceptual thoughts also arise from elaboration, such as knowledge and what is to be known, what is to be said and what says it, pots and cloths etc., which are characterized by habituation from beginningless samsara. The elaboration of the world also ceases by viewing all things as emptiness. Therefore, emptiness relies on the nature of completely pacifying all elaboration, and thus becomes separated from elaboration.
Tibetan
་པ་དང་བྲལ་བས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྡོག་ཅིང་རྣམ་རྟོག་ལོག་པས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་ལ། དེ་དག་ལོག་པས་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པ་དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ། བརྒྱ་པ་ལས། མདོར་ན་ཆོས་ནི་མི་འཚེ་བར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །སྟོང་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། །འདིར་ནི་དེ་གཉིས་འབའ་ཞིག་གོ །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་དེ་ལ་ལུང་འགལ་སྤང་བ་ནི། གལ་ཏེ་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དག་ལ་བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་པ་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་དུལ་བས་ནི། །མཁས་པས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཅེས་དང་། གནག་དང་དཀར་པོའི་ལས་རྣམས་འཇིག་མི་འགྱུར། །བདག་གིས་བྱས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན། འདི་ན་བདག་དང་སེམས་ཅན་མེད། །ཆོས་འདི་དག་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གསུངས། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་བཙལ་བར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་སྤྱིར་གསུང་རབ་ལས། བདག་གོ་ཞེས་ཀྱང་བརྟགས་གྱུར་ཅིང་། །བདག་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན་པར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་ནི། །བདག་མེད་འགའ་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདུལ་བྱ་དམན་པ་དང་འབྲིང་དང་མཆོག་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བཞེད་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མངའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་དམན་པ་གང་དག་ལྟ་བ་ངན་པའི་རབ་རིབ་ཀྱིས་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་བཀབ་པས་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་ཞུགས་པ་འཇིག་རྟེན་འདི་ཡང་མེད། ལེགས་པར་བྱས་པ་དང་ཉེས་པར་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་མེད། སེམས་ཅན་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དང་བདག་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་བྱེད་པ་མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་གྱི་ལམ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་རྟག་པར་རྒྱུན་དུ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་མི་དགེ་བ་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འགའ་ཞིག་དུ། བདག་ནི་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བདག་གོ་ཞེས་ཀྱང་བརྟགས་པར་འགྱུར་ཅིང་རྣམ་པར་བཞག་གོ
Chinese
由于远离了束缚，分别念也会止息，分别念止息了，业和烦恼也会止息。这些止息了，生也会止息，因此，仅仅是空性，就是所有戏论止息的特征，所以称为涅槃。如《百论》中所说：总之，诸佛所说之法是不害。空性即是涅槃，此处唯有此二者。如是说。第二，消除对此的教证相违之处：如果内外的一切事物中，我与我所的想法都消失了，那就是真如。那么，世尊所说的：自己是自己的怙主，谁又能成为其他的怙主？自己好好调伏，智者就能获得天界。以及，黑白之业不会坏灭，自己所造之业会自己承受。这样广说，如何不相违呢？这里没有我和有情，这些法都是有因的。同样，为什么世尊没有这样说：一切法都是无我的呢？因此，应当寻求世尊教义的密意。世尊在一般的经文中，有时也说有我，有时也说无我。诸佛有时也说有我和无我，有时也说非有我非无我。其密意是：诸佛世尊以大悲心想要摄受下、中、上三种根器的所化众生，对于那些被恶见之翳障蔽了智慧之眼，而开始诽谤前际和后际的下等所化众生说，这个世界也不存在，善作和恶作之业的果报成熟也不存在，有情化生也不存在等等，从而诽谤来世和自我，背离了天界和解脱之道，总是恒常造作罪恶不善业的人，为了使他们从不善业中返回，所以在某些时候说：自己是自己的怙主，谁又能成为其他的怙主？这样就假立和安立了我。
English
Because of being separated from bondage, conceptualization will also cease, and when conceptualization ceases, actions and afflictions will also cease. When these cease, birth will cease. Therefore, emptiness alone is the characteristic of ceasing all elaborations, and thus it is called Nirvana. As stated in the "Hundred Treatises": In short, the Dharma taught by the Tathagatas is non-harming. Emptiness is Nirvana; here, there are only these two. As it is said. Secondly, refuting the contradictions in the scriptures regarding this: If the thought of "I" and "mine" disappears in all things, internal and external, then that is Suchness. Then, how does it not contradict what the Bhagavan said: "Oneself is one's own protector; who else could be the protector? By well taming oneself, the wise will attain heaven." And, "Black and white actions will not be destroyed; one will experience what one has done." How does it not contradict such extensive teachings? Here, there is no self and no sentient being; these phenomena are with causes. Similarly, why didn't the Bhagavan also say, "All phenomena are without self"? Therefore, the intention of the Bhagavan's teachings should be sought. The Bhagavan, in general scriptures, sometimes affirmed "self" and sometimes taught "no-self." The Buddhas sometimes taught "self" and "no-self," and sometimes taught neither "self" nor "no-self." The intention is this: The Buddhas, the Bhagavat, with great compassion, wishing to guide beings of inferior, middling, and superior capacities, for those inferior beings whose minds are obscured by the darkness of wrong views, who engage in denigrating the past and future, saying, "This world does not exist, the ripening of the fruits of good and bad actions does not exist, the arising of sentient beings by transformation does not exist," and so on, thereby denigrating the next life and the self, turning their backs on the path to heaven and liberation, and constantly engaging in evil and non-virtuous deeds, in order to turn them away from non-virtuous deeds, at times say, "Oneself is one's own protector; who else could be the protector?" Thus, they postulate and establish the self.