Tibetan
་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྨིན་ཟིན་ཀྱང་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་སྨིན་མ་ཕྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ལས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ལས་རྣམ་པར་གནས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལས་ལ་རང་བཞིན་མེད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་དེ། དེའི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་མེད་དེ། རུས་སྦལ་གྱི་སྤུའི་གོས་བཞིན། ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ཡོད་དེ། མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་སོ། །ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ལས་འདི་ཉོན་མོངས་བདག་ཉིད་ལ། །ཉོན་མོངས་དེ་དག་ཡང་དག་མིན། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་ཡང་དག་མིན། །ལས་ནི་ཡང་དག་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ལས་འདི་ཉོན་མོངས་བདག་ཉིད་ལས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་དེ་དག་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་གང་དག་སྡུག་དང་མི་སྡུག་དང་། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་འབྱུང་བ། །དེ་དག་རང་བཞིན་ལས་མེད་དེ། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཡང་དག་མེད། །ཅེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་དག་མིན་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ལས་ནི་ཡང་དག་ཇི་ལྟར་ཡིན་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ལས་ལ་རང་བཞིན་མེད་དོ། ། གསུམ་པ་ནི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་དེ། དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི། །ལུས་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྐྱེན་དུ་བསྟན། །གལ་ཏེ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ། །དེ་སྟོང་ལུས་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་དག་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ལུས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་བསྟན་གྱི་ཡང་དག་པར་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་དེ་དག་ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལྟར་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་ལ། གལ་ཏེ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ལུས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་དུ་ཡོད་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ལས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་དེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཟ་བ་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། མ་རིག་བསྒྲིབས་པའི་སྐྱེ་བོ་གང་། །སྲེད་ལྡན་དེ་ནི་ཟ་བ་པོ། །དེ་ནི་བྱེད་ལས་གཞན་མིན་ཞིང་།
Chinese
即使异熟果已经成熟，也会一次又一次地成熟，因为就像异熟果尚未产生时一样，它的自性没有消失。因此，如果承认业有自性，那么因为具有自性的业存在，所以会产生如前所述的过失。因此，业没有自性，因为没有自性，所以我们不会有常断的过失。第二种观点是：如果业有自性，那是因为它有因。因为对于不存在的事物来说，没有因，就像乌龟毛的衣服一样。业的因——烦恼是存在的，因为无明的缘故而有行，取（受）的缘故而有有（存在）。如果这样说，这也是不合理的。因为：此业即是烦恼性，彼等烦恼非真实，若彼烦恼非真实，业又如何成真实？此业是烦恼的自性，即具有烦恼的因，而那些烦恼不是真实存在的，因为它们是依于可爱与不可爱以及颠倒而生起的。它们没有自性，因此烦恼不是真实的。因为将会这样解释。因此，如果烦恼不是真实的，那么以它为因的业又怎么会是真实的呢？因此，业没有自性。第三种观点是：业和烦恼是存在的，因为它们的结果——身体是可以观察到的。如果这样说，这也是不合理的。因为：业与烦恼者，是为诸身之因示。若业与烦恼，彼空身应如何说？业和烦恼只是名言上作为身体的因，而不是真实存在的。业和烦恼如何没有自性，如前已经说明。如果业和烦恼是自性空，那么它们的结果——身体又怎么能说是具有自性的呢？不应该这样说，因为不是这样的。第四种观点是：业有自性，因为有享受其果报者。例如：任何被无明遮蔽的众生，具有贪欲者就是享受者。他不是其他的作者，
English
Even if the Vipāka fruit has ripened, it will ripen again and again, because, like the state when the Vipāka fruit has not yet arisen, its own nature has not disappeared. Therefore, if it is accepted that karma has its own nature, then because karma with its own nature exists, the faults mentioned above will occur. Therefore, karma has no own nature, and because it has no own nature, we will not have the faults of permanence and annihilation. The second view is: if karma has its own nature, it is because it has a cause. Because for things that do not exist, there is no cause, like clothes made of tortoise hair. The cause of karma—the afflictions—exist, because due to ignorance there are formations, and due to grasping (receiving) there is existence (becoming). If you say so, that is also unreasonable. Because: This karma is the nature of affliction, Those afflictions are not real, If those afflictions are not real, How can karma be real? This karma is the nature of affliction, that is, it has the cause of affliction, and those afflictions are not really existent, because they arise dependent on the lovely and unlovely and on perversions. They have no own nature, therefore afflictions are not real. Because it will be explained like this. Therefore, if afflictions are not real, then how can karma, which has it as its cause, be real? Therefore, karma has no own nature. The third view is: karma and afflictions exist, because their result—the body—can be observed. If you say so, that is also unreasonable. Because: Karma and afflictions, Are shown to be the cause of bodies. If karma and afflictions, Are empty, how can one speak of body? Karma and afflictions are only nominally shown as the cause of the body, but not really. How karma and afflictions have no own nature has already been shown before. If karma and afflictions are empty of own nature, then how can their result—the body—be said to have own nature? It should not be said like that, because it is not so. The fourth view is: karma has its own nature, because there is someone who enjoys its results. For example: Any being obscured by ignorance, The one with desire is the enjoyer. He is not another agent,
Tibetan
།དེ་ཉིད་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མ་རིག་པས་བསྒྲིབས་པའི་སྐྱེ་བོ་གང་སྲེད་པའི་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཟ་བ་པོ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྡིག་པའི་ལས་འདི་ནི་རང་གི་བྱས་པ་ཡིན་ལ། འདིའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ལས་བྱེད་པ་པོ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཟ་བ་པོ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ལས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་ཟ་བ་པོ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། གང་གི་ཕྱིར་ན་ལས་འདི་ནི། །རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། །རྐྱེན་མེད་ལས་འབྱུང་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་ཡང་མེད། །གལ་ཏེ་ལས་དང་བྱེད་མེད་ན། །ལས་སྐྱེས་འབྲས་བུ་ག་ལ་ཡོད། །ཅི་སྟེ་འབྲས་བུ་ཡོད་མིན་ན། །ཟ་བ་པོ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། །གལ་ཏེ་ལས་ཡོད་ན་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའམ་རྐྱེན་མ་ཡིན་པ་ལས་འབྱུང་བ་ལ་རྟོག་གྲང་། དང་པོ་མི་རིགས་ཏེ། རྐྱེན་བརྟག་པར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ན་ནི་འབྲས་བུ་དང་། །རྒྱུ་ཡང་ཞེས་སོགས་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་བརྟག་པར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལས་འདི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། རྐྱེན་མིན་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཡོད་པ་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར། འདིའི་བྱེད་པ་པོ་མེད་ལ། གང་གི་ཚེ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་རྒྱུ་མེད་པ་ག་ལ་ཡོད། ཅི་སྟེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མིན་ན་ཟ་བ་པོ་ཡང་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་བྱ་བྱེད་འཐད་པ་དཔེས་སྟོན་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རང་གིས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚུལ་འདིས་བསལ་བར་འགྱུར་ལ། ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་མེད་པ་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མེད་པ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་བསལ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལམ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཟབ་མོ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོ་ཅག
Chinese
那既不是它，也不是非它。被具有烦恼的无明所遮蔽的众生，凡是具有贪爱的随顺结合者，就是业的果报的享受者。然而，罪恶的业是自己所造作的，此业的异熟果是自己亲自去体验的，因为经中是这样说的。 那个业的作者不是与业异体，也不是与业一体，因为无法说是一体或异体。因此，如果说有果报的享受者，那么，如果没有业，怎么会有业的作者和果报的享受者呢？就像这样： 因为这个业， 不是从因缘所生， 也不是无因缘而生， 所以作者也没有。 如果没有业和作者， 从业所生的果报怎么会有？ 如果没有果报， 享受者又怎么会有呢？ 如果有业，那么应当思考是从因缘所生还是从非因缘所生。第一种情况不合理，因为已经分析过因缘了。第二种情况也不合理，因为“如果没有因，就没有果，也没有因”等等，已经分析过作者和业了。因为如上所说的道理，这个业不是从因缘所生，也不是从非因缘所生，所以没有这个业的作者。当没有业和作者的时候，从业所生的果报，无因而生，怎么会有呢？如果没有果报，享受者又怎么会有呢？应当这样理解，一切都不是自性存在的。 第二个方面，用比喻说明在无自性的情况下，行为和作用是合理的。 这样，当你将一切事物都安立为无自性时，如果说世尊所说的“自己所造的业的异熟果，自己将会去体验”的说法会被驳斥，并且因为你诽谤业和果报，所以你是断见者的首领，那么，我们不是断见者，而是破除了有和无的二元论，从而阐明了通往无二之路，即甚深的缘起，通往涅槃之城的道路。我们。
English
That is neither it, nor is it not it. Those beings who are obscured by ignorance with afflictions, whoever possesses the all-pervasive connection of craving, are the enjoyers of the fruits of karma. However, this sinful karma is done by oneself, and its maturation is to be experienced individually by oneself, because it is said in the scriptures. That agent of karma is neither different from karma nor the same as it, because it cannot be expressed as the same or different. Therefore, if you say there is an enjoyer of the fruit, if there is no karma, how could there be an agent and an enjoyer of the fruit? Like this: Because this karma is, Not born from conditions, Nor does it arise from the absence of conditions, Therefore, there is no agent either. If there is no karma and no agent, How could there be fruit born from karma? If there is no fruit, How could there be an enjoyer? If there is karma, then consider whether it arises from conditions or from non-conditions. The first is not reasonable, because the conditions have already been analyzed. The second is also not reasonable, because "If there is no cause, there is no effect, and no cause," etc., the agent and karma have already been analyzed. Because in the manner as stated above, this karma is not born from conditions, nor does it arise from non-conditions, therefore, there is no agent of this. When there is no karma and no agent, how could there be fruit born from karma, arising without cause? If there is no fruit, how could there be an enjoyer? Thus, it should be understood that everything is not inherently existent. Secondly, to show by example that action and effect are reasonable in the absence of inherent existence. Thus, when you have established all phenomena as devoid of inherent existence, if it is said that the words of the Bhagavan, "The maturation of the karma done by oneself will be experienced by oneself," will be refuted, and because you slander karma and its fruit, you are the chief of the nihilists, then, we are not nihilists, but we eliminate the duality of existence and non-existence, thereby clarifying the path to non-duality, which is the profound dependent arising, the path to the city of Nirvana. We.