Tibetan
ད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མཚན་ལས་སྔ་གྱུར་ན། །མཚན་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་གཞུང་ཕལ་ཆེར་དུ་ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་མཛད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་ནི་དོན་ཆེན་པོ་ཅན་ཡིན་པས། ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དམ་བཅའ་དངོས་སུ་བརྗོད་ནས་རྟགས་དང་དཔེ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པར་བྱེད་ལ། ཁ་ཅིག་ཏུ་ཡང་རྟགས་དང་དཔེ་དངོས་སུ་བརྗོད་ནས་དམ་བཅའ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པར་བྱེད་པས་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱོར་བའི་ངག་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྲགས་སམ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་སྦྱོར་བར་མཛད་དོ། །དེ་དག་ནི་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་བཞེད་པའི་ཚིག་རེས་ལ་མ་བརྟེན་པར་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི་འདི་ལྟར་བཞེད་དེ། དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྦྱོར་བར་མི་རིགས་ཏེ། དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་མེད་དེ། དབུ་མ་པས་གཞན་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་གྱིས་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་དང་། འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་རང་དང་འཇིག་རྟེན་སྤྱི་ལ་གྲགས་པའི་རྟགས་དང་དཔེ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་གྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ན། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་དང་དཔེ་རང་དང་ཕྱི་རྒོལ་དབུ་མ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་འགོད་དགོས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་དམ་བཅའི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་ཁོ་ན་ལ་གྲུབ་པའི་རྟགས་དང་དཔེས་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་མི་ནུས་ཤིང་། ཕྱི་རྒོལ་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པས་ཀྱང་རང་གི་དམ་བཅའ་འགྲུབ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་རྟགས་དང་དཔེ་ཡང་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་པ་ནི་དངོས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཁས་མ་བླངས་པས་བདག་སྐྱེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཀོད་པའི་རྟགས་དཔེ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་བདག་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པས་བདག་ཉིད་སླུ་བར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་གྱིས་སུན་འབྱིན་པར་ནུས་སོ། ། གཉིས་པ་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི། བདག་ལས་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་རྒྱུ་དང་། དེ་ཉིད་སྐྱེའོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པས། འཇིམ་གོང་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་བུམ་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཡོད་པའི་ཕྱིར། མངོན་པར་གསལ་བའི་བུམ་པ་བཞིན། རྟགས་བསལ་དངོས་སུ་ཁས་བླངས་ཤིང་། ཁྱབ་པ་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཁས་བླངས་དགོས་ཏེ། མདུན་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་ཡོད་པ་རྣམས་སྐྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་ན་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མེད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་དབུ་མ་པས་ཀྱང་ཁས་བླངས་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཁས་ལེན་མེད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དབུ་མ་པ་ཡོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ན་དེ་ལ་སྐྱེ་མེད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན། ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་ལ་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལ་མ་གྲགས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འགྲུབ་སྟེ། མེད་པ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་མེད་པ་མི་སྐྱེ་བས་ཡོད་པ་སྐྱེ་དགོས་ན། དངོས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ཡོད་པའམ་མེད་པ་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མེད་པ་སྐྱེ་ན། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པའང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ལྟར། ཡོད་པ་སྐྱེ་ན་སྐྱེས་ཟིན་པ་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་བས་བཟློག་པ་འཕེན་པའི་ཉེས་པ་ཡང་མེད་དེ། སྒྲ་རྣམས་ནི་སྨྲ་བ་པོས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་ཀྱི་རང་དབང་དུ་མ་ཡིན་ལ། དབུ་མ་པས་ཐལ་བ་བརྗོད་པ་ཡང་ཕ་རོལ་པོའི་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བའམ་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་བརྗོད་པར་འདོད་ནས་འཕངས་པར་ཟད་ཀྱི་བཟློག་པ་འཕེན་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དབུ་མ་པས་འཕངས་པའི་ཐལ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་གང་རུང་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་ལེན་ཅིང་། གང་རུང་གྲགས་པའམ་རིགས་པས་འགྲུབ་ཅིང་། གྲགས་རིགས་དང་འགལ་བ་ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་སྤང་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རིགས་པའི་ལམ་དོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྲགས་རིགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་ཡང་དབུ་མ་པས་གཞན་ངོར་ཁས་ལེན་གྱི་རང་ལུགས་སུ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ལ། རིགས་པ་ནི་གྲགས་པ་དང་དངོས་པོ་ཁས་བླངས་པའི་ཤུགས་ཐོབ་ཀྱི་དོན་ཙམ་ཡིན་ལ། དབུ་མ་པ་ནི་གྲགས་པ་དང་དངོས་པོ་གང་ཡང་ཡང་དག་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དབུ་མ་པ་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཕ་རོལ་པོའི་ཁས་ལེན་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་། འཁོར་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་གྲུབ་ཏུ
Chinese
不是这样的。如果从名称上来说是先于（事物）的，那么就会陷入没有自性的过失。像这样，难道不是在大多数论著中都在进行确立过失的论证吗？如果这样问。学者的论著具有重大的意义，因此，在某些地方，会实际陈述宗（论题），而以暗示的方式指出因和喻。在另一些地方，又会实际陈述因和喻，而以暗示的方式指出宗（论题），因此，在所有情况下，都仅仅通过指示结合之语的方式，来运用为他人所知的，或者自续的推论。这些是学者善慧（ལེགས་ལྡན་，lags ldan）的观点，并非依赖于词句的顺序，而是按照事物本来的样子进行安排的。 圣者月称（དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་，dpal ldan zla ba grags pa）是这样认为的：如果是中观派，那么不应该运用自续的推论，因为没有意义并且伴随着过失。像这样，在驳斥他方观点时，自续的推论是没有意义的。中观派驳斥他方观点是通过三种方式进行的：像这样，论式（sgrub byed）对于所立宗（bsgrub bya）没有效力，以及陈述矛盾的归谬论证，以及通过陈述反驳者自己和世间普遍认可的因和喻的方式。 第一种情况是：数论派主张事物是从自性中产生的。那么，其论证的因和喻必须被自己和反驳者中观派双方所认可。因为没有论证，仅仅是宗（论题）的陈述是无法成立的。仅仅自己认可的因和喻也无法使反驳者确信，仅仅反驳者认可的因和喻也无法成立自己的宗（论题）。 双方都认可的因和喻也是无法找到的。因为中观派不承认任何事物是自性产生的，因此，为了证明自性产生而提出的所有因和喻，都和所立宗一样，是无法成立的。因此，主张自性产生，就是承认了不合理的立场，仅仅是在欺骗自己而已。仅仅这样就能够驳斥对方。 第二种是陈述矛盾的归谬论证：如果说从自性产生，那么，就是承认了自身已经存在的就是原因，并且那个自身又会产生。就像从泥团中产生一样
English
It is not like that. If, from the perspective of name, it precedes (things), then it would fall into the fault of being without inherent existence. Like this, isn't it the case that in most treatises, you are establishing arguments for faults? If asked this way, the scholar's treatises have great significance, and therefore, in some places, the thesis is stated directly, while the reason and example are indicated implicitly. In other places, the reason and example are stated directly, while the thesis is indicated implicitly, so in all cases, only inferences that are known to others or are self-sustaining are applied through the method of indicating the connecting words. These are the views of the scholar Legden (ལེགས་ལྡན་, lags ldan), not relying on the sequence of words, but arranged according to how things are in reality. The venerable Chandrakirti (དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་, dpal ldan zla ba grags pa) holds this view: If one is a Madhyamika, then it is not appropriate to apply self-sustaining inferences, because they are meaningless and accompanied by faults. Like this, in refuting the views of others, self-sustaining inferences are meaningless. Madhyamikas refute the views of others through three methods: like this, the means of proof (sgrub byed) is not effective for the thesis to be established (bsgrub bya), and stating contradictory reductio ad absurdum arguments, and through stating reasons and examples that are known to the opponent himself and to the world in general. The first case is: if the Samkhyas assert that all things arise from the self, then the reason and example for that proof must be established for both oneself and the opponent, the Madhyamika. Because without proof, merely stating the thesis is not sufficient, and reasons and examples that are established only for oneself cannot convince the opponent, and reasons and examples that are known only to the opponent cannot establish one's own thesis. Reasons and examples that are established for both are also not to be found. Because the Madhyamika does not accept that any thing arises by its own nature, therefore, all the reasons and examples put forth to prove self-arising are not established, just like the thesis. Therefore, asserting self-arising is accepting an unreasonable position, and is merely deceiving oneself. One can refute the opponent with just this much. The second is stating contradictory reductio ad absurdum arguments: if one says that it arises from the self, then one is asserting that what already exists as its own self is the cause, and that same self arises. Just like arising from a lump of clay
Chinese
存在的瓶子也应成为无意义的产生，因为它是存在的。如同显而易见的瓶子一样。因为已经实际承认了反驳的理由，并且周遍关系已由理智成立，所以必须不情愿地承认。因为世间从未见过面前的瓶子等存在之物产生。中观派也必须承认存在被无生所周遍。如果那样，那么没有承认就相违了，如果这样说。如果中观派一点也不承认存在，那么如何承认被无生所周遍呢？因为存在产生在世间并不出名，所以对别人说存在产生，仅仅是说与世间相违而已。即使存在产生在世间不出名，也可以通过推论来成立，因为不存在产生是不合理的，如果这样说。如果事物具有自性生，那么因为不存在不产生，所以存在必须产生。因为有些事物没有自性生，所以无论存在或不存在都不产生。如何不存在产生呢？如同兔子角等也会产生一样。如果存在产生，那么已经产生的事物也会产生，因此过失是相同的。也没有用反驳来反驳的过失，因为声音是表达者想要表达的意义，而不是自主的。中观派说反驳，也仅仅是想要表达与对方的承认相违或与理智相违，而不是想要反驳。因此，中观派所说的反驳推理的三个方面中的任何一个，对方都必须承认，任何一个都必须由名声或理智成立，并且对方也必须放弃与名声理智相违背的东西，否则就会放弃理智的道路。由名声理智成立的意义，中观派也只是在别人面前承认，而不是作为自己的观点，因为名声仅仅是世间的术语，而理智仅仅是名声和事物承认的隐含意义，中观派不正确地承认名声和事物。因此，对于中观派来说，所有没有承认的反驳推理都仅仅适用于对方的承认，并且说三个方面中的任何一个都是自己观点的衡量标准。
English
The existent pot should also become a meaningless arising, because it is existent. Like an obviously clear pot. Because the refutation of the sign has been explicitly admitted, and the pervasion is established by reason, it must be admitted unwillingly. Because the existent things like the pot in front have never been seen to arise in the world. The Madhyamika must also admit that existence is pervaded by non-arising. If so, then there is a contradiction with not admitting it, if you say. If the Madhyamika does not admit even a little existence, then how can he admit that it is pervaded by non-arising? Because the arising of existence is not known in the world, saying that existence arises is merely saying that it contradicts the world. Even if the arising of existence is not known in the world, it can be established by inference, because the arising of non-existence is unreasonable, if you say. If things have self-nature arising, then because non-existence does not arise, existence must arise. Because some things do not have self-nature arising, neither existence nor non-existence arises. How can non-existence arise? Just as the horns of a rabbit, etc., would also arise. If existence arises, then things that have already arisen would also arise, so the fault is the same. There is also no fault of throwing back the refutation, because sounds are what the speaker intends to express, not independent. The Madhyamika's saying of refutation is merely intending to express what contradicts the opponent's admission or what contradicts reason, not intending to throw back the refutation. Therefore, any of the three aspects of the reductio ad absurdum stated by the Madhyamika must be admitted by the opponent, any one must be established by fame or reason, and the opponent must also abandon what contradicts fame and reason, otherwise the path of reason will be abandoned. The meaning established by fame and reason is also admitted by the Madhyamika only in front of others, not as his own view, because fame is merely a worldly term, and reason is merely the implied meaning of fame and the admission of things, and the Madhyamika does not correctly admit fame and things. Therefore, for the Madhyamika, all reductio ad absurdums without admission apply only to the opponent's admission, and saying that any of the three aspects is the measure of one's own view.