Tibetan
ག་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་དུ་ཡང་ཆོས་གང་ལ་ཡང་ཡོད་པར་སྒྲོ་མི་འདོགས་ཤིང་། མེད་པར་སྐུར་པ་མི་འདེབས་པའི་ཕྱིར་དབུ་མ་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པ་ལས། འོད་སྲུང་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ ། མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ །དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་བརྟག་ཏུ་མེད་པ། ལྟར་མེད་པ། སྣང་དུ་མེད་པ་སྟེ། འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །གཙང་དང མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཉིད་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ནི་སྤངས་ནས་ནི། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པར་ཡོང་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་གང་ལའང་ཡོད་པའམ་མེད་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་དབུ་མ་པའི་དྲི་ཙམ་ཡང་བྲོ་རེ་སྐན། འོ་ན་དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ནམ། དེ་ལྟ་ན་བདེན་པ་གཉིས་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་དབུ་མ་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དབུ་མ་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གཞུག་པའི་དོན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་འཇིག་རྟེན་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཁས་ལེན་གྱི། རང་ལུགས་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇུག་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོད་ལྟར། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས། །འབྲས་ཕྱིར་འདི་དག་མེད་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་བདག་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱི། རྟག་པའམ་ཆད་པའི་ཚུལ་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །དེ་ནི་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབུ་མ་པ་ལ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བརྒྱ་པ་ལས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོས་ཀྱང་། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་བརྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ཅིའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་མེད་ཅེ
Chinese
为何不会改变？因为对于任何法，在两种真谛中都不执着于有，也不诽谤为无，所以被称为中观派。如《照亮者所问经》中说：“照亮者，说‘有照亮者’，这是极端。说‘无’，这也是极端。这二者之中任何的中间，是不可考察的、不可见的、不可显现的。这就是中观之道，对诸法各自的分别。”又如《三昧王经》中说：“有和无，这也是极端；清净和不清净，这也是极端。因此，舍弃二者的极端后，智者也不应安住于中间。”这样说过。对于任何法，说有或无的极端，连中观派的影子都沾不上。那么，中观派也不承认世俗谛吗？如果那样，因为从两种真谛中退失，又怎么会成为中观派呢？中观派是为了引导世间，在世间的面前，如世间所称许的那样承认世俗谛，但并非是自宗的观点。如《入中论》中说：“如你所许的他性实有，世俗我也同样不承认。为了果，即使这些没有，也说有，我在世间面前这样说。”这样说过。那个世俗谛，也以缘起的方式来承认，但不是以常或断的方式，因为缘起是舍弃常断的中观之道。也如是说：“凡是缘起，即是空性，即是依待而安立，那即是中观之道。”将会这样解释。因此，中观派没有任何自宗的观点，这是成立的。如《百论》中说：“有和无以及亦有亦无，对于谁没有宗派，漫长的时间里，也不能说出过失。”这样说过。论师也在《诤论回避论》中说：“如果我有什么承诺，那么我就会有这个过失。因为我没有承诺，所以我才是无过失的。”这样说过。为何没有承诺呢？
English
Why does it not change? Because for any dharma, in both truths, one does not cling to existence, nor slander it as non-existence, therefore it is called Madhyamaka. As it is said in the Sutra Requested by Kashyapa, "Kashyapa, to say 'there is Kashyapa' is an extreme. To say 'there is not' is also an extreme. Whatever is in the middle of these two is unexaminable, invisible, and unmanifest. This is the Middle Way, the separate discernment of all dharmas." Also, as it is said in the Samadhiraja Sutra, "Existence and non-existence are both extremes; purity and impurity are also extremes. Therefore, having abandoned both extremes, the wise should not abide even in the middle." Thus it is said. To speak of existence or non-existence as an extreme for any dharma does not even touch the shadow of Madhyamaka. Then, do Madhyamikas not accept conventional truth either? If so, how can they be Madhyamikas since they have fallen away from the two truths? Madhyamikas, in order to guide the world, accept conventional truth in the face of the world as it is renowned in the world, but not as their own system. As it is said in the Entering the Middle Way, "As you accept other-powered entities as real, I also do not accept conventional truth. For the sake of results, even though these do not exist, I say they do, I speak thus in the face of the world." Thus it is said. That conventional truth is also accepted in the manner of dependent arising, but not in the manner of permanence or annihilation, because dependent arising is the Middle Way that abandons permanence and annihilation. It is also said, "Whatever is dependent arising, that is said to be emptiness, that is established dependently, that itself is the Middle Way." It will be explained thus. Therefore, it is established that Madhyamikas have no position of their own system. As it is said in the Hundred Verses, "For whom there is no position of existence, non-existence, or both, for a long time, one cannot speak of faults." Thus it is said. The teacher also said in the Refutation of Disputes, "If I had any commitment, then I would have this fault. Because I have no commitment, therefore I am faultless." Thus it is said. Why is there no commitment?
Tibetan
་ན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས། །དོན་གྱི་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་ནི། །སྒྲུབ་པའམ་བཟློག་པར་བྱ་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་ཀླན་ཀ་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དོན་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན། དེའི་སྟེང་དུ་སྒྲུབ་ཆོས་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པའམ་དགག་ཆོས་འགའ་ཞིག་བཀག་པ་ལས་དམ་བཅའ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཡང་མེད་ན། གཞི་གང་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་འགའ་ཞིག་དམ་བཅའ་བར་བྱེད་ཅེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སྐྱེ་མེད་དང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ལ་ཁས་ལེན་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཀྱང་གཞན་སྐྱེ་བ་བདེན་པ་བ་དག་དངོས་པོ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་དག་དགག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ངོར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་གྱི་རང་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་བྱ་སྐྱེ་བ་བདེན་པ་བ་སོགས་མེད་ན་དེ་བཀག་པའི་དགག་པ་ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན། རི་བོང་གི་རྭ་བཅད་དུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་ལུགས་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དོན་མེད་དོ། །དབུ་མ་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དུ་དཔག་པ་དོན་མེད་པར་མ་ཟད་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁས་ལེན་པས་ནི་ཕྱོགས་དང་རྟགས་དང་དཔེ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཞིག་ཁོ་ན་དགོས་ན། གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཡང་མེད་པས་རང་ལ་དམ་བཅའ་བསལ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་དབུ་མ་པས་ཀྱང་གཟུགས་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པས་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན་དུ་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱེ་མེད་དང་སྟོང་ཉིད་སོགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བྱེད་པ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སེམས་པའི་སྐབས་ཡིན་ལ། གཟུགས་སོགས་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་ཡོད་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སེམས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང་ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རབ་རིབ་མེད་པ་ལ་མི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བདེན་གཉིས་སུ། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་ཤེས་པ་ལ། །ཇི་ཙམ་སྣང་བའི་ཆ་ཡོད་པ། །དེ་ཙམ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ལ་སོགས་པར་རྟོག །དེ་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་ཤེས་པ་ལ་མཐུན་
Chinese
如果由于现量等，能够确定某些事物，那么就应该进行论证或者驳斥。因为没有（事物），所以我没有过失。如是说。意思是如果存在通过量成立的某些法，那么在它的基础上，论证某些要论证的法，或者驳斥某些要驳斥的法，这样才能产生宗（论题，即需要证明或反驳的观点）。如果连通过量成立的法都不存在，那么以什么作为基础来论证某些特殊的法呢？如果有人问，无生和空性等，难道不是中观宗自己所承认的吗？答：那些也是为了驳斥其他主张事物具有自性的真实存在者，所以在他人面前承认，但不是自己的宗派。如果连要驳斥的真实存在者等都不存在，那么如何承认驳斥它们的驳斥呢？就像不能砍断兔子的角一样。因此，论师说：因为没有什么要驳斥的，所以我什么也不驳斥。如是说。这样一来，为了成立自己的宗派，自续的论证也是没有意义的。对于中观宗来说，自续的随理比量不仅没有意义，而且还带有过失。因为承认自续的随理比量，就必须要求一切的宗、因、喻都必须是通过自己的量成立的。按照上面所说的方式，因为不存在通过自己宗派的量成立的法，所以对于自己来说，就会产生违背誓言和因不成（理由不成立）的过失。如果有人问，中观宗也承认色等是世俗谛，那么它们就可以作为法（论证的主体）吗？答：在将无生和空性等作为要论证的法的时候，那是思考胜义谛的时候。而色等世俗谛，只不过是随顺名言的世间人的颠倒错乱的意识所安立的，所以在思考不颠倒的胜义谛的时候，不应该存在，就像有眼翳的人所看到的毛发和双月等，在没有眼翳的人看来是看不到的一样。如果有人问，在二谛中，论敌双方的意识中，有多少显现的部分，就依靠它来认识法、有法等，那时就会产生随理比量。就像《二谛论》中所说的那样，论敌双方的意识中共同
English
If, through direct perception and the like, some object is ascertained, then one should either prove or refute it. Since there is nothing (to be ascertained), I have no fault. Thus it is said. The meaning is that if there exists some subject (dharma-possessor) established by valid cognition, then the proposition arises from proving some provable dharma or refuting some refutable dharma on top of it. If there is no subject established by valid cognition, then on what basis would one assert some special dharma? If one asks, are not unbornness and emptiness, etc., accepted by the Madhyamikas as their own tenets? The answer is that those are also accepted in the face of others in order to refute those who assert that things are truly existent with inherent existence, but they are not our own tenets. If there is no object to be refuted, such as true existence, how can one accept the refutation of that refutation? It is like not being able to cut off a rabbit's horn. Therefore, the teacher said: Since there is nothing to be refuted, I refute nothing. Thus it is said. In that case, even the self-sufficient reasoning for establishing one's own tenets is meaningless. For the Madhyamikas, not only is self-sufficient inference meaningless, but it is also faulty. Because accepting self-sufficient inference requires that all subjects, signs, and examples must be established by one's own valid cognition. According to the manner described above, since there is no subject established by one's own valid cognition, one will incur the faults of contradicting one's own assertion and the reason being unestablished. If one asks, since the Madhyamikas also accept forms and the like as conventional truths, can they be considered as subjects? The answer is that when making unbornness and emptiness, etc., the dharma to be proven, it is the time of contemplating ultimate truth. Forms and other conventional truths are merely established as existing by the inverted minds of worldly people who follow conventional terms. Therefore, they should not exist at the time of contemplating the non-inverted ultimate truth, just as the hairs and double moons that appear to those with cataracts are not visible to those without cataracts. If one asks, as it is said in the Two Truths, "Whatever aspect appears in the minds of both opponents, to that extent, relying on it, one understands the subject, dharma, etc., and then inference arises," like that, in the minds of both proponents and opponents, common