Tibetan
པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྲད་པ་མི་འཐད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་སོ་སོར་གྱུར་པའི་མིག་གཅིག་པུ་ལ་ཡང་ཕྲད་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྲད་པ་མེད་པས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་ཕྲད་པ་མེད་ཀྱང་ཕྲད་བཞིན་པ་དང་ཕྲད་པ་དང་ཕྲད་པ་པོ་ཡོད་དེ། དེ་དག་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པ་མེད་པར་ཡང་དེ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཕྲད་པ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཕྲད་བཞིན་པ་དང་ཕྲད་པ་དང་། །ཕྲད་པ་པོ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་ཕྲད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་དེའི་ཚེ་ད་ལྟར་བ་ཕྲད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལས་སུ་གྱུར་པ་ཕྲད་བཞིན་པ་དང་ཕྲད་པའི་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཅན་ཕྲད་པ་དང་བྱེད་པ་པོ་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ལ་རང་དབང་དུ་གནས་པ་ཕྲད་པ་པོ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་ལྡན་ན་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། །མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པའང་། །མཚན་མོ་གཟུགས་དང་ནམ་མཁའ་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྐྱེན་རྣམས་མེད་ན་མཐོང་མི་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་ལྡན་དང་བྲལ་བ་རྣམ་རྟོག་ཡིན། །མིག་ནི་རྐྱེན་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡིད་འོང་དང་། །ཡིད་དུ་མི་འོང་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་མཐོང་བས། །དེ་ལྟར་རྐྱེན་དང་ལྡན་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་མཐོང་བ་ན། །དེ་ཕྱིར་མིག་གིས་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས་ཕྲད་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་བཤད། བཅོ་ལྔ་པ་རང་བཞིན་བརྟག་པ་ལ། ཡོད་མེད་དུ་འཛིན་པ་དགག མཐར་འཛིན་ལ་མི་གནས་པར་གདམས་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ་རིགས་པས་དགག ལུང་གིས་དགག སུན་འབྱིན་གྱི་ལམ་གཞན་བསྟན་པ་དང་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ། རང་དངོས་གཞན་དངོས་དགག དངོས་དང་དངོས་མེད་དགག མཐར་ལྟས་དེ་ཉིད་མི་མཐོང་བར་བསྟན་པ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་རང་དངོས་དགག་པ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། མྱུ་གུ་དང་འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། དེ་དག་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ས་བོན་དང་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་ནི། །འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདུ་བྱེད་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་དེ་དག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་ཟིན་པའི
Chinese
因为有相违的过失。如果它们是不同的，那么相遇也是不合理的，因为仅仅是与色等分离的眼睛也有相遇的过失。因此，由于没有相遇，所以没有观看等，这个结论成立了。如果说即使没有相遇，也有正在相遇、相遇和相遇者，因为这些没有被遮止。即使没有相遇，这些也不是没有，因此也有相遇，如果这样说： 正在相遇和相遇， 相遇者也是不存在。 在显示没有相遇的时候，现在成为相遇的证明作用的正在相遇，以及表达相遇行为的相遇，以及作者自在地安住于行为完成的相遇者也是不存在的。 因此，世尊说： 眼睛如果全部具足就能看见， 眼睛看见诸色是什么呢？ 夜晚如果色、天空、光明和作意的因缘都不存在，就不能看见。 因此，具足和分离是分别念。 眼睛依靠因缘光明， 看见可爱和不可爱各种各样的色。 这样依靠具足因缘而看见时， 因此眼睛永远不能看见。 等等，就像所说的那样。《中观根本慧论》中《相遇观察》的第十四品释。 第十五品之释 第十五品观察自性，分为破除执着有无，劝诫不住于边执两种。第一种又分为以理破除，以圣言破除，以及显示其他破斥途径三种。第一种又分为破除自物，破除他物，以及显示最终不见彼性三种。第一种又分为两种。第一种是破除自物： 这里说到，苗芽和造作等事物，以自性而存在，因为它们取产生这些的因和缘，种子和无明等作为近取因。如果这样说： 自性从因缘生， 道理上是不合理的。 如果造作和苗芽等以自性而存在，那么它们从因缘生在道理上是不合理的，因为以自性而存在。对于已经成立的
English
Because there is the fault of contradiction. However, if they are different, then meeting is also unreasonable, because even the single eye that is separate from form, etc., would have the fault of meeting. Therefore, since there is no meeting, there is no seeing, etc., this conclusion is established. If it is said that even without meeting, there is the act of meeting, the event of meeting, and the agent of meeting, because these are not prohibited. Even without meeting, these are not non-existent, therefore there is also meeting, if you say: The act of meeting and the event of meeting, The agent of meeting is also non-existent. At the time when it is shown that there is no meeting, the present act of meeting, which is the proof of meeting, and the event of meeting, which expresses the action of meeting, and the agent of meeting, who independently abides in the completion of the action, are also non-existent. Therefore, the Bhagavan said: The eye, if it possesses all, will see, But what is it that the eye sees forms? At night, if form, sky, light, and the conditions of attention are absent, it will not see. Therefore, possession and separation are conceptualizations. The eye, relying on the condition of light, Sees various forms, both pleasing and displeasing. Thus, when seeing relies on possessing conditions, Therefore, the eye never sees. Etc., as it is said. Commentary on the fourteenth chapter, "Examination of Meeting," from the Root Wisdom of the Middle Way. Explanation of Chapter Fifteen Chapter Fifteen, Examining Intrinsic Nature, has two parts: refuting the grasping of existence and non-existence, and advising not to dwell on extremes. The first part has three sections: refutation by reasoning, refutation by scripture, and showing other ways of refutation. The first of these has three parts: refuting self-entity, refuting other-entity, and showing that ultimately the nature itself is not seen. The first of these has two parts. The first is the refutation of self-entity: Here it is said that sprouts, actions, and other things exist by their own nature, because they take the causes and conditions that produce them, such as seeds and ignorance, as their proximate causes. If it is said: Intrinsic nature from causes and conditions, Is not reasonable to arise. If actions, sprouts, and so on exist by their own nature, then it is not reasonable for them to arise from causes and conditions, because they exist by their own nature. For what is already established
Tibetan
་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན། གལ་ཏེ་གང་ལས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྐྱེ་བའི་སྔ་རོལ་དུ་དངོས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྔར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་དུ་ཐལ་བ་ནི་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་ཞེས་བྱར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་རུང་བར་འགྱུར། །བྱས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དངོས་པོ་རྐྱེན་གྱིས་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རང་བཞིན་ཞེས་མི་བརྗོད་དེ། ཆུའི་ཚ་བ་བཞིན་ནོ། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྐྱེན་གྱིས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། མེའི་ཚ་བ་བཞིན་ནོ། །ཚ་བ་མེའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་ཙམ་དཔེར་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི། ཡང་དག་པར་ན་ཚ་བ་ཡང་མེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། རྩུབ་ཤིང་རྩུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཆུའི་ཚ་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལ་སོགས་པའི་ཚ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་གང་ཡིན། མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང་། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །མེ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་ནི་དུས་གསུམ་དུ་ཡང་མི་འཁྲུལ་བ་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་བཅོས་མ་མིན་པ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དེ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཉན་པ་པོ་རྣམས་སྐྲག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་ནི། །ཉན་པ་གང་ཡིན་སྟོན་པ་གང་། །སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་ཡི་གེ་མེད། །དེ་ནི་ཉན་ཅིང་སྟོན་པའང་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་བརྗོད་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟིགས་པ་དེ་ཉིད་བཅོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གཉིས་པ་གཞན་དངོས་དགག་
Chinese
如同嫩芽等。如果从任何事物中，因果变得没有意义，在产生之前，任何事物都不具有自性。然而，并非先前存在的自性，仅仅依赖于因果而后来产生，如果是这样，那么： 从因缘所生者， 自性即成造作性。 如果认为自性成为造作性仅仅是你的意愿，那么： 自性称为造作性， 如何能够成立呢？ 既是造作的，又是自性的，这二者是相互矛盾的。例如，任何事物由因缘所造，在世间都不会被称为自性，如同水的温度。任何是自性的，都不是由因缘所造，如同火的温度。说温度是火的自性，也只是世俗的说法而已。实际上，温度也不是火的自性，因为它是由摩擦木头等因缘产生的，如同水的温度。如果火等的温度等不是自性，那么它们的自性是什么？体性又是怎样的呢？ 自性实乃非造作， 不依赖于他者。 火等事物的自性，在三时中都不会改变，是本有的、非造作的、不依赖于其他因果的体性。如果这样说，那么这样的自性存在吗？它既不是自性存在，也不是不存在，但是，为了让听者消除恐惧，所以说它在世俗中存在。正如世尊所说： 于无字之法中， 何为听者何为说？ 从假立而无字， 彼即听且说。 如果从假立而说，那么它的自性是怎样的呢？诸法的法性，即如是性，从本初就没有生，远离无明的黑暗，圣者们以不观察的方式来观察，那本身就是非造作的，并且不依赖于他者，所以说是火等事物的自性。 第二，破斥他体。
English
Like sprouts and so on. If from anything, cause and effect become meaningless, before arising, no thing whatsoever has self-nature. However, the self-nature that was not previously existent, only depending on cause and effect, arises later, if that is the case, then: What arises from causes and conditions, Self-nature becomes something made. If it is thought that self-nature becoming something made is merely your wish, then: Self-nature called something made, How can it be established? That which is made and that which is self-nature, these two are mutually contradictory. For example, whatever thing is made by conditions, that is not called self-nature in the world, like the heat of water. Whatever is self-nature is not made by conditions, like the heat of fire. Saying that heat is the self-nature of fire is merely an example of worldly convention. In reality, heat is not the self-nature of fire either, because it arises from the conditions of rubbing wood and so on, like the heat of water. If the heat of fire and so on is not self-nature, then what is their self-nature? And what is their characteristic? Self-nature is truly unconditioned, Not dependent on others. The self-nature of things like fire is unchanging in the three times, the inherent essence that is unconditioned, not dependent on other causes and conditions. If it is said like that, does such a self-nature exist? It is neither self-nature existing nor non-existing, but in order to dispel the fear of the listeners, it is said to exist conventionally. As the Blessed One said: In the dharma without letters, Who is the listener, who is the speaker? From imputation there are no letters, That is both listening and speaking. If it is spoken from imputation, then what is its self-nature like? The dharmata of all dharmas, that is, suchness, from the beginning is without arising, free from the darkness of ignorance, the noble ones see it in a way that is not seeing, that itself is unconditioned, and because it does not depend on others, it is said to be the self-nature of things like fire. Second, refuting other-entity.