Chinese
将不会有分别。成为他者也是不合理的。如果行走和行走者，被分别认为是不同的，就会有无行走者的行走，以及无行走的行走者。如果行走和行走者是他者，就像瓶子和布一样，就会出现没有行走者的行走的活动是随意的，或者没有行走的活动的行走者是随意的，可以被抓住。那也是不合理的，因为没有不依赖于作者的行为，或者没有不依赖于行为的作者。因此，如果任何事物既不是一，也不是异，那么，那二者如何成立？如果行走和行走者既不是一，也不是异，那么，那二者如何以自性成立？因此，行走和行走者也是不存在的。第五，揭示另一种反驳的途径：在此，由于“天授行走者行走”之说广为人知，所以行走者本身就是行走。即使如此，也不会陷入两种行走的过失，因为以行走的活动所显现的天授行走者，也同样被认为是天授行走。如果有人这样认为，这也是不合理的。以何行走显现行走者？那行走不是彼行走。以何行走来显现和安立天授为行走者的行走，那行走不是安立天授为行走的行走，因为行走的先前没有（行走者）。谁将去往何处？如果看到天授去往某个不同的村庄或城市，因为在以行走的活动来安立天授为行走者的行走活动之前，没有行走者。如果在天授行走之前，行走者已经成立，那么以作为行走者之表征的行走活动，也同样会标示天授为行走，因为在行走之前没有行走，所以行走者是不成立的。如果认为以行走来显现行走者的行走并不行走，而是其他的行走，那也是不合理的。以何行走显现行走者？那不同于此的行走不是行走。因为对于唯一的行走者来说，不可能有
English
There will be no distinction. It is also unreasonable to become other. If walking and the walker are considered different, there will be walking without a walker and a walker without walking. If walking and the walker are other, like a pot and a cloth, there will be arbitrary activity of walking without a walker, or an arbitrary walker without the activity of walking, which can be grasped. That is also unreasonable, because there is no action that does not depend on the agent, or an agent that does not depend on the action. Therefore, if anything is neither one nor different, how can those two be established? If walking and the walker are neither one nor different, how can those two be established by their own nature? Therefore, walking and the walker also do not exist. Fifth, revealing another way of refutation: Here, because the saying "Devadatta the walker walks" is well known, the walker himself is the walking. Even so, it will not fall into the fault of two walkings, because the Devadatta walker who is manifested by the activity of walking is also considered Devadatta walking. If someone thinks like this, it is also unreasonable. By what walking does the walker appear? That walking is not that walking. The walking that manifests and establishes Devadatta as the walker is not the walking that establishes Devadatta as walking, because there is no (walker) before the walking. Who will go where? If Devadatta is seen going to a different village or city, because there is no walker before the activity of walking that establishes Devadatta as the walker. If the walker is established before Devadatta's walking, then the activity of walking, which is the sign of the walker, will also indicate Devadatta as walking, because there is no walking before walking, so the walker is not established. If it is thought that the walking that manifests the walker does not walk, but another walking, that is also unreasonable. By what walking does the walker appear? That walking different from this is not walking. Because for the unique walker, it is impossible to have
Chinese
不合理。任何行走的动作，如果能明显地表示出天授是行走者，那么除了这个动作之外，其他的行走动作就不能表示天授在行走。如果那样的话，就会出现表示行走者和表示行走的动作这两个，因为对于唯一的行走者天授来说，有两个行走的动作是不合理的，因为那样行走者也会变成两个。第二，简略地显示推理：行走者如果是行走者，就不会以三种方式行走。如果不是行走者，也不会以三种方式行走。如果是又不是行走者，也不会以三种方式行走。行走者如果是行走者，即具有行走动作，就不会以具有行走动作、不具有行走动作以及既具有又不具有这三种方式行走。不是行走者，即不具有行走动作，也不会以是、不是以及既是又不是这三种方式行走。行走者如果是又不是行走者，也不会以是、不是以及既是又不是这三种方式行走。这些的论证是：“如果是，则没有动作，没有作者也会有业”等等将会阐述。因为那样分析，行走者、行走和所行都不是存在的。因此，行走、行走者和所行都不是存在的。这是总结。即使胜义中远离来去，如《圣无尽慧经》中所说：“尊者舍利弗之子，‘来’这个词是聚集的词。尊者舍利弗之子，‘去’这个词是清晰的词。对于没有聚集的词和没有清晰的词，就没有来，也没有去。没有来和去是圣者的行走。”《中观根本慧论》中观察来去品的解释完毕。第三品的解释。第三品是观察根的品，分为提出前方的观点和驳斥它两部分。第一部分是，如果行走、行走者和所行是……
English
It is unreasonable. Any act of walking that clearly indicates and represents that Devadatta is the walker, then other acts of walking besides that one do not represent that Devadatta is walking. If it were so, there would be two acts, one representing the walker and one representing the walking. Because for the sole walker, Devadatta, it is unreasonable to have two acts of walking, as that would imply there are two walkers. Secondly, the reasoning is shown in brief: The walker, if he is a walker, does not walk in three ways. If he is not a walker, he also does not walk in three ways. If he is both and not a walker, he also does not walk in three ways. The walker, if he is a walker, that is, possessing the act of walking, does not walk in three ways: possessing the act of walking, not possessing it, and being both. The non-walker, that is, not possessing the act of walking, also does not walk in three ways: being, not being, and being both. The walker, if he is both and not a walker, also does not walk in three ways: being, not being, and being both. The proof of these is: "If it is, there is no action; without a doer, there would also be action," and so on, will be explained. Because when analyzed in that way, the walker, the walking, and the gone are not existent. Therefore, the going, the walker, and the object to be gone to are also not existent. This is the conclusion. Even though dependent origination is free from coming and going, as it is said in the "Teaching of the Holy Inexhaustible Intellect": "Venerable Sharadvatiputra, the word 'coming' is a word of gathering. Venerable Sharadvatiputra, the word 'going' is a word of clarifying. For that which has no word of gathering and no word of clarifying, there is no coming and no going. The absence of coming and going is the going of the noble ones." The commentary on the chapter on examining coming and going from the Root Wisdom of the Middle Way is completed. Explanation of the Third Chapter. The third chapter is the chapter on examining the senses, which has two parts: stating the prior position and refuting it. The first part is: If the going, the goer, and the object to be gone to are...
Tibetan
་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་། གསུང་རབ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟ་བ་མིག་དང་བལྟ་བྱ་གཟུགས་དང་ལྟ་བ་པོ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་དགོས་ཏེ། ཆོས་མངོན་པ་ལས། ལྟ་དང་ཉན་དང་སྣོམ་པ་དང་། །མྱང་བར་བྱེད་དང་རེག་བྱེད་ཡིད། །དབང་པོ་དྲུག་སྟེ་དེ་དག་གི །སྤྱོད་ཡུལ་ལྟ་བར་བྱ་ལ་སོགས། །ལྟ་བ་མིག་དང་། ཉན་པ་རྣ་བ་དང་། སྣོམ་པ་སྣ་དང་། མྱང་བར་བྱེད་པ་ལྕེ་དང་། རེག་བྱེད་ལུས་དང་ཡིད་དེ། དབང་པོ་དབང་པོ་དྲུག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཡུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་འབྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དབང་བྱེད་པས་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དྲུག་པོ་དེ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་བལྟ་བྱ་གཟུགས་དང་སོགས་པས་མཉན་བྱ་སྒྲ་དང་སྣོམ་བྱ་དྲི་དང་མྱང་བྱ་རོ་དང་རེག་བྱ་རེག་པ་དང་ཤེས་བྱ་ཆོས་རྣམས་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་ཞེས་རང་གི་སྡེ་པ་དག་འདོད་དོ། ། གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། ལྟ་བ་དགག་པ་དང་། ཚུལ་དེ་དབང་པོ་གཞན་ལ་ཡང་བསྒྲེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་ལྟ་བྱེད་དགག་པ་དང་། ལྟ་བ་པོ་དགག་པ། བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་དགག་པ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ལ་བཞིའི་དང་པོ་དགག་པ་དངོས་ནི། ལྟ་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ནི། །དེ་ལ་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ཉིད། །གང་ཞིག་བདག་ལ་མི་ལྟ་བ། །དེ་གཞན་དག་ལ་ཇི་ལྟར་ལྟ། །གལ་ཏེ་མིག་ལྟ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་ན་རང་ལ་ཡང་ལྟ་དགོས་ཏེ། རང་གཞན་ཀུན་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་མིག་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་མི་ལྟ་བ་དེ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ལ་ཇི་ལྟར་ལྟ་བར་བྱེད་དེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མིག་དེ་ལ་ལྟ་བའི་མཐུ་ཡོད་ན། གཉིད་ལོག་པ་དང་མྱོས་པ་དང་ཤི་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་དག་དང་མུན་ཁུང་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་མཐོང་ན་ནི་དེ་ལ་ལྟ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མར་རྣམ་པར་བཞག་གོ། གཉིས་པ་སྐྱོན་སྤོང་དགག་པ་ནི། དཔེར་ན་མེ་ནི་གཞན་ཁོ་ན་བསྲེག་གི རང་གི་བདག་ཉིད་མི་བསྲེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལྟ་བས་ཀྱང་གཞན་ཁོ་ན་ལ་བལྟའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྟ་བ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །མེ་ཡི་དཔེ་ནི་ནུས་མ་ཡིན། ཁྱོད་ཀྱིས་ལྟ་བ་གཞན་ཁོ་ན་ལ་ལྟ་བ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བཀོད་པའི་མེའི་དཔེ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་དངོས་
Chinese
即使没有作用，也必须承认经论中产生的观点，即眼睛和所见之物（色）以及能见者（识）等都是自性存在的。如《俱舍论》中说：“见与闻及嗅，尝触及于意，是六根，彼等之，行境谓所见等。” 见是眼睛，闻是耳朵，嗅是鼻子，尝是舌头，触是身体和意。所谓的六根，是指各自通过区分自境的方式来行使权力的，所以称为根。这六者的行境，所见是色，以及所闻是声，所嗅是香，所尝是味，所触是触，所知是法。因此，他们自己的宗派认为，见等是自性存在的。第二，驳斥它。驳斥见，并将此理推广到其他根。第一部分包括驳斥能见者，驳斥见者，以及驳斥所见和能见的果。第一部分包括四个部分，第一个是直接驳斥：见若为其自性，则不对其见，何者不观己，彼如何观他？如果认为眼睛是见的自性，那么也应该见自己，因为对自和他者都是一样的。认为见是自性的眼睛，它本身是不见的，因为对自己的作用是相违的，并且没有承认。如果它不看自己，那么它如何看蓝色等其他事物呢？就像瓶子等一样。此外，如果眼睛有见的能力，那么在睡眠、醉酒、死亡等状态下，以及在黑暗中和任何时候，都应该看到一切。如果看不到，那么它就没有见的能力，这是经过量论证成的。第二，驳斥对过失的辩解：例如，火只燃烧其他事物，而不燃烧自己，同样，见也只看其他事物，而不看自己。为了极力证明见，火的例子是不成立的。你为了极力证明见只看其他事物而举的火的例子，实际上
English
Even if there is no function, it must be admitted that the views arising from the scriptures, such as the eye and the object of sight (form), and the seer (consciousness), etc., are inherently existent. As it is said in the Abhidharma: "Seeing, hearing, and smelling, tasting, touching, and mind, are the six senses; their objects are seeing, etc." Seeing is the eye, hearing is the ear, smelling is the nose, tasting is the tongue, touching is the body and mind. The so-called six senses are called senses because they exercise power by distinguishing their own objects. The objects of these six are seeing is form, and so on, hearing is sound, smelling is smell, tasting is taste, touching is touch, and knowing is phenomena. Therefore, their own school believes that seeing, etc., are inherently existent. Second, refute it. Refute seeing, and extend this reasoning to other senses as well. The first part includes refuting the seer, refuting the seer, and refuting the result of the seen and the seer. The first part includes four parts, the first of which is direct refutation: If seeing is its own nature, then it does not see itself; that which does not see itself, how does it see others? If it is thought that the eye is the nature of seeing, then it should also see itself, because it is the same for self and others. The eye that is thought to be the nature of seeing does not see itself, because acting on oneself is contradictory and not admitted. If it does not see itself, then how does it see other things such as blue? Just like a pot, etc. Furthermore, if the eye has the power of seeing, then in states such as sleep, drunkenness, death, etc., and in darkness and at all times, it should see everything. If it cannot see, then it does not have the power of seeing, which has been proven by valid cognition. Second, refuting the defense against faults: For example, fire only burns other things, and does not burn itself; similarly, seeing only sees other things, and not itself. In order to strongly prove seeing, the example of fire is not valid. The example of fire that you used to strongly prove that seeing only sees other things actually