Tibetan
རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ཏེ། མེད་པ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན། འབྲས་བུ་ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་སྐྱེ་བ་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་ཟིན་པའི་མྱུ་གུ་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་དགག་པ་ལ་བཞིའི། དང་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དགག་པ་ནི། ཆོས་མངོན་པ་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུའོ་ཞེས་གང་ཞིག་གང་གིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དེ། མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ལས་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། གང་ཚེ་ཆོས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་དང་ཡོད་མེད་མི་འགྲུབ་པ། །ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱུ་ཞེས་བྱ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་འགའ་ཞིག་རྒྱུ་ལས་འགྲུབ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་རིགས་ན་ཡང་། འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཡོད་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་འགའ་ཡང་མི་འགྲུབ་ན་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ཡོད་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་མི་རིགས་སོ། ། གཉིས་པ་དམིགས་རྐྱེན་དགག་པ་ནི། འདིར་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་གང་དག་ཅེ་ན། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །ཞེས་པའི་ལུང་ལས་ན། རྒན་པོ་འཁར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྡང་བ་ལྟར་སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་བཞིན་པ་རྣམས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་རྣམས་དེའི་དམིགས་རྐྱེན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའི་ཆོས་འདི་དམིགས་པ་ནི། །མེད་པ་ཁོ་ན་ཉེ་བར་བསྟན། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ནི་དམིགས་མེད་ན། །དམིགས་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །དམིགས་རྐྱེན་འདི་ཡང་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཞིག་ལ་རྟོག་གྲང་ན། དམིགས་པའི་སྔར་ཡོད་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་ལ་དམིགས་རྐྱེན་རྟོག་པ་དོན་མེད་དེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དམིགས་པ་མེད་བཞིན་དུ་དེའི་སྔར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་ནས་ཡོད་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་ཆོས་འདི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་རང་འདོད་ཀྱིས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་
Chinese
成为缘，因为无无法由缘产生，如兔角。如果果已存在，缘又有何用？因为已经获得生，如已生的苗芽。第二，对四种各自的体性进行破斥。第一，破斥因缘的体性。在《阿毗达磨》中说：“能成办者是因”，即以何者由何者所生，安住于种子自性，这被称作因缘的体性。如果说因为体性存在，所以因缘也存在，那么，这个体性也是世俗谛，而非胜义谛，即如下所说：何时法已存在，无与有无皆不成，如何能说是成办之因？如果这样说，是不合理的。如果有些法从因产生，成办者可以被认为是因缘，但实际上并不能成办。因为，当法已经存在时，它不能被成办，因为它已经成就了。无不能被成办，因为它无法被制造。有无二者也不能被成办，因为它们相互矛盾，并且会陷入对两个方面都进行陈述的过失。这样，如果没有任何法可以被成办，那么如何能说成办果的即是因缘呢？因此，如果说因为体性存在，所以因缘也存在，这样说是没有道理的。第二，破斥所缘缘。这里，哪些是有所缘的法呢？即心和心所的一切法。如经中所说：如同老人依靠拐杖站立一样，正在生起的心和心所，依靠着色等所缘而生起，这些就是它的所缘缘。如果这样说，这也是不正确的。此有之法为所缘，唯示彼无。若法无所缘，如何能有所缘？如果对这个所缘缘进行思考，是存在还是不存在呢？对于所缘之前已经存在的心和心所，思考所缘缘是没有意义的，因为在它自身无所缘的情况下，它已经先于所缘而成立了。因此，对于先前存在的心和心所之法，明明是无所缘的，你们却自以为是地认为它是有所缘的。
English
It becomes a condition, because non-existence cannot be produced by a condition, like a rabbit's horn. If the result already exists, what is the use of a condition? Because it has already obtained birth, like a sprout that has already grown. Second, refuting the characteristics individually, there are four. First, refuting the characteristic of the cause condition: In the Abhidharma it is said, "That which accomplishes is the cause," that which is produced by what, abiding in the nature of a seed, that is said to be the characteristic of the cause condition. If you say that because the characteristic exists, the cause condition also exists, then that characteristic is also conventional, not ultimately true, like this: When a dharma exists, non-existence and existence-non-existence are not accomplished. How can it be called an accomplishing cause? If that is so, it is not reasonable. If some dharmas are accomplished from a cause, even if the accomplishing one can be considered a cause condition, it is not accomplished. Because when a dharma exists, it is not accomplished, because it is already accomplished. Non-existence is not accomplished, because it cannot be produced. Both existence and non-existence are not accomplished, because they are mutually contradictory and because it becomes a fault of stating both sides. Thus, if no dharma can be accomplished, how can it be said that the cause condition is what accomplishes the result? Therefore, if you say that because the characteristic exists, the cause condition exists, it is not reasonable. Second, refuting the objective condition: Here, what are the dharmas that have an object? All the dharmas of mind and mental factors. As it says in the scripture: Like an old man rising by leaning on a cane, the mind and mental factors that are arising rely on forms and other objects to arise, those are its objective conditions. If you say that, that is also not correct. This existing dharma is the object, only showing that it is non-existent. If a dharma has no object, how can there be an object? If you contemplate whether this objective condition exists or does not exist, contemplating an objective condition for the mind and mental factors that existed before the object is meaningless, because it has already been established before that, even though its own nature has no object. Therefore, for the dharmas of mind and mental factors that existed previously, which are clearly without an object, you arbitrarily show that they have an object.
Tibetan
པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། འདི་ལ་དམིགས་པ་འབྲེལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པར་རྟོག་ན། ཅི་སྟེ་ཆོས་མེད་པ་ལ་ནི་དམིགས་པ་བྱེད་པ་མེད་ན་དེའི་དམིགས་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་མིན་ནོ། ། གསུམ་པ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དགག་པ་ནི། ཡང་རྒྱུ་འགགས་མ་ཐག་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་འདི་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ན། །འགག་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་མ་ཐག་མི་རིགས། །འགགས་ན་རྐྱེན་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན། །སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་དབང་གིས་དེ་སྐད་གསུངས་པར་ཟད་ཀྱི། འཆད་པ་ནི། འགགས་ན་རྐྱེན་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་མ་ཐག་མི་རིགས། །ཞེས་འདོན་པ་བསྒྱུར་ཏེ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ན། རྒྱུ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་འགག་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འགག་པའི་རྐྱེན་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་འབྲས་བུ་མ་སྐྱེས་པར་ས་བོན་འགགས་ནས་མེད་པར་འདོད་ན། མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན། ས་བོན་འགག་པའི་རྐྱེན་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་མེད་པའི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་རིགས་ལ། མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པའི་ས་བོན་འགག་པ་ཡང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ན་རྐྱེན་གྱིས་བྱ་བ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འགགས་མ་ཐག་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་པ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །ཡང་ན་བདག་ལས་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་སུ་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་ཆོས་རྣམས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ན་འགག་པ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འགགས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འགགས་མ་ཐག་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དུ་མི་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་འགགས་ན་རྐྱེན་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། བྱ་རོག་ཤི་ཟིན་པས་སྐད་མི་འབྱིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་བཤད་པ་སྔ་མ་ཉིད་སྦྱར་རོ། ། བཞི་པ་བདག་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དགག་པ་ནི། འདིར་གང་ཞིག་ཡོད་པས་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེའི་བདག་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བདག་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ན། འདི་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་རྣམས་ཀྱི། །ཡོད་པ་གང་ཕྱིར་ཡོད་མིན་ན། །འདི་ཡོ
Chinese
仅仅如此而已。对此没有任何目标关联。如果认为不存在的事物是目标，那么如果对不存在的法没有目标，那它的目标怎么会存在呢？因此，目标缘的定义也是世俗的，而不是真实的。第三，破斥等无间缘的定义：如果说因灭尽之后立即成为果产生的缘，那么，这种认为相似的等无间缘的定义也是不合理的。如果诸法没有产生，那么，灭尽也是不合理的。因此，等无间是不合理的。如果灭尽，那缘又是什么呢？这只是因为组合的缘故而这样说。解释是：如果灭尽，那缘又是什么呢？因此，等无间是不合理的。这是颠倒了经文的顺序来解释的。对此，如果说苗芽等果的诸法没有产生，那么，因，如种子等，灭尽也是不合理的，因为因灭尽的缘就是果的产生。如果认为果没有产生，种子就灭尽消失了，那么，苗芽产生的缘又是什么呢？种子灭尽的缘又是什么呢？因为没有种子的苗芽产生是不合理的，没有苗芽产生的种子灭尽也是不合理的。如果果已经产生，那么缘就没有作用了。因此，因灭尽之后立即成为果产生的缘，这种等无间缘的定义是不合理的。或者，因为在“非从自生”等中遮止了产生，如果诸法没有产生，那么灭尽也是不合理的，因为灭尽依赖于先前的产生。因此，因灭尽之后立即成为果产生的等无间缘是不合理的。另外，如果灭尽，那缘又是什么呢？就像乌鸦死后不再发出声音一样。或者，可以套用之前的解释。第四，破斥增上缘的定义：这里，如果认为“因为有这个，所以产生这个，这个就是它的增上缘”，这就是增上缘的定义。这也是世俗的，而不是真实的。事物自性本空，存在的又怎么会是不存在呢？这个存
English
It is only that. There is no object connection to this at all. If one thinks of the non-existent as an object, then if there is no object for a non-existent dharma, how can its object exist? Therefore, the definition of the objective condition is also conventional, not real. Third, the refutation of the definition of immediate condition: Furthermore, if the cause ceases immediately and becomes the condition for the production of the effect, then this assumption that the similar is the definition of the immediate condition is also unreasonable. If the dharmas are not produced, then cessation is not reasonable. Therefore, the immediate is not reasonable. If it ceases, then what is the condition? This is only said because of the combination. The explanation is: If it ceases, then what is the condition? Therefore, the immediate is not reasonable. This is explained by reversing the order of the text. In this regard, if the dharmas of the effect, such as sprouts, are not produced, then the cessation of the cause, such as seeds, is not reasonable, because the condition for the cessation of the cause is the production of the effect. If it is assumed that the seed ceases and disappears without the effect being produced, then what is the condition for the production of the sprout? What is the condition for the cessation of the seed? Because the production of a sprout without a seed is unreasonable, and the cessation of a seed without the production of a sprout is also unreasonable. If the effect has already been produced, then the condition has no function. Therefore, the definition of the immediate condition that the cause ceases immediately and becomes the condition for the production of the effect is unreasonable. Alternatively, because production is prohibited in "not from oneself," etc., if the dharmas are not produced, then cessation is not reasonable, because cessation depends on prior production. Therefore, the immediate condition that the cause ceases immediately and becomes the condition for the production of the effect is unreasonable. Furthermore, if it ceases, then what is the condition? It is like a crow that does not make a sound after it has died. Alternatively, the previous explanation can be applied. Fourth, the refutation of the definition of the dominant condition: Here, if it is assumed that "because this exists, this arises, this is its dominant condition," this is the definition of the dominant condition. This is also conventional, not real. For things that are empty of inherent existence, how can existence be non-existence? This exis-