Tibetan
པར་གྱུར་པའི་དམིགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཡོད་པའོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེས་ན་གཞན་དབང་ནི་རིགས་པས་དཔྱོད་ན་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ཡིན་པས་རྣམ་རིག་པའི་གཞུང་གི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ཞེས་བཤད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། སུམ་ཅུ་པར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་གང་གིས། །དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་བཏགས་པ། །དེ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་ཡི། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་མེད་དོ། །ཅེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་གཞན་དབང་ནི་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་གྲངས་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པས་དཔྱད་ན། བདེན་པར་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་བསྡུས་སུ། རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་རྫོབ་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་བཏགས་ནི་ཀུན་རྫོབ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཏེ། རྫས་སུ་མེད་ཅིང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་དུ། ཅིའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། རྫས་སུ་མེད་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པས། དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི་སྣང་གྲགས་ཀྱི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མི་སླུ་བར་གཟིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། དེ་དག་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་འདོད་དེ། དབུ་མ་འཇུག་པར། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་བརྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འདོད། །ཅེས་བཤད་དོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་སླུ་བར་གཟིགས་པའི་དོན་དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་གཞན་ལ་འདིའོ་ཞེས་ངག་གི་ལམ་གྱིས་བསྟན་དུ་མེད་པ་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་སོ་སོ་རང་གིས་རིགས་པར་བྱ་བ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །དེ་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཅེས་དང་། འཕགས་པ་ལྷས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་མིན་པའང་མིན། །མཐའ་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་བ། །དེ་ཉིད་དབུ་མ་པ་ཡིས་རིག །ཞེས་བཤད་དོ། །སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དུ་འདོ
Chinese
已经成为概念的目标是世俗谛。如是说。因此，如果用理智分析，他性是实有的，因此遮蔽了对胜义谛和真如的证见，所以也是世俗谛，因此在唯识宗的某些部分中被称为世俗谛。第二是，如前所述的遍计所执的自性。在《三十颂》中说：由何等分别，于何等事物而施设，彼即是遍计所执，彼自性即是无。如是说。其中，他性是胜义谛的体性，是世俗谛的异名，因为如果用理智分析，它是真实存在的，并且在《摄大乘论》中，它被说成是异名的世俗谛。遍计所执是世俗谛的体性，因为它是非实有，仅仅是名言安立的。在《中边分别论释》中说：为什么称为自性呢？因为它是非实有，存在于名言中，因此称为自性。如是说。中观派认为，显现和声音的这些事物，圣者在等持中以不欺骗的智慧所见到的实相，是胜义谛，而凡夫对它们的显现所执著的，是世俗谛。在《入中论》中说：见诸法皆是真实假立性，则能执取事物之二性，真实所见即是胜义谛，虚假所见即是世俗谛。如是说。圣者们不欺骗地见到的意义又是怎样的呢？那就是远离一切戏论边，无法用语言之道向他人指示，唯有通过修习的力量各自才能理解。如经中所说：不可说、不可思、不可言说的般若波罗蜜多。等等。龙树说：非从他生知，寂静，不被戏论所戏弄，无分别，意义非异，彼即是真如之体性。圣天说：非有非无，非有非无，亦非二者之自体，解脱四边之系缚，此即中观者所知。如是说。无生、无灭、空性等等，也被认为是异名的胜义谛。
English
The object that has become the concept is the conventional truth. It is said so. Therefore, other-dependence, when analyzed by reason, is established as substantial, and therefore obscures the vision of the ultimate truth and suchness, so it is also conventional truth. Therefore, in some parts of the Vijnanavada scriptures, it is called conventional truth. The second is the nature of the completely imputed, as previously explained. In the Thirty Verses, it says: By whatever discriminations, on whatever things are imputed, that itself is the completely imputed, its nature is non-existent. It is said so. Among them, other-dependence is the nature of the ultimate truth and the synonym of the conventional truth, because when analyzed by reason, it is truly established as substantial, and in the Compendium of Vehicles, it is said to be the conventional truth of synonym. The completely imputed is the nature of the conventional truth, because it is non-substantial and established only as a designation. In the commentary on the Discrimination of the Middle and the Extremes, it says: Why is it called nature? Because it is non-substantial and exists in designation, therefore it is called nature. It is said so. The Madhyamikas believe that the way these phenomena of appearance and sound are seen without deception by the wisdom of the noble ones in meditative equipoise is the ultimate truth, and that the attachment of ordinary people to their appearances is the conventional truth. In the Introduction to the Middle Way, it says: By seeing all things as truly false, one will grasp the two natures of things. What is seen as true is the ultimate truth, and what is seen as false is considered the conventional truth. It is said so. What is the meaning of what the noble ones see without deception? It is that which is free from all extremes of elaboration, and cannot be shown to others by the path of speech, but must be understood by each individual through the power of meditation. As the sutra says: Inexpressible, unthinkable, unspeakable Prajnaparamita. And so on. Nagarjuna says: Not known from others, peaceful, not elaborated by elaborations, without discrimination, meaning not different, that is the nature of suchness. Aryadeva says: Not existent, not non-existent, not both existent and non-existent, also not the self-nature of both, liberated from the four extremes, this is what the Madhyamika knows. It is said so. Non-arising, non-ceasing, emptiness, etc., are also considered synonyms of the ultimate truth.
Tibetan
ད་དོ། ། ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པ་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་ནི་གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་དྲུག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བར་བྱིས་པ་རྣམས་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་པོ་གནོད་པ་ཅན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྒྱུ་མ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའོ། །འཇུག་པ་ལས། གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་འགའ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་གཉིས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཞེས་བྱའོ། །བདེན་པ་གཉིས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་སྒྲ་བློ་ཐ་དད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་ཐ་དད་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་དེ་ཉིད་དང་གཞན་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་དེ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དེ་བཞིན་དོན་མཚན་ཉིད། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །བདེན་གཉིས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་གཉིས་ལ་རྣམ་གཞག་སོ་སོར་བྱར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་འཐད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་པ་ལ་དབྱེ་ན་དུ་ཞེས་པ། བསྡུ་ན་རྟག་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཆད་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་སུ་འདུས་ལ། རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་ཚད་མེད་ཅིང་། ཅུང་ཟད་ཕྱེ་ན་རྟོག་གེ་སྡེ་ལྔ་སྟེ། གྲངས་ཅན་པ། རིག་བྱེད་པ། ཟད་བྱེད་པ། རྒྱལ་བ་པ། ཚུལ་རོལ་མཛེས་པ་རྣམས་སོ། །དང་པོ་བཞི་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཆད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་གསེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མཐའ་ཡས་ཤིང་། རྟག་པར་སྨྲ་བ་དང་ཆད་པར་སྨྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། ཀུན་ཀྱང་བདག་འདོད་པར་མཚུངས་ཀྱང་རྟག་པའི་བདག་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་དུ་མར་བརྒྱུད་དེ་ལས་མྱོང་བར་འདོད་པས་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། འབྱུང་བ་ལས་གློ་བུར་དུ་བདག་སྐྱེས་ཤིང་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བདག་རྟག་ལ། ཤི་བའི་ཚེ་རྒྱུན་ཆད་ནས་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་འདོད་པས་ཆད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་གང་གིས་འབྱེད་ཅེས་པ། ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་གསུམ་སྟེ་ལྟ་སྤྱོད་གཉིས་ཀས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་ནང་། ལྟ་བ་ཁོ་ནས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་ནང་། ཐབ
Chinese
又。世俗谛又分，世俗真谛和世俗假谛两种。第一种是无损的六根所生的识的行境，即在未见彼性之前，不欺骗幼儿的色声等。第二种是，从有损的根所生的识的行境，如幻术和影像等，在名言中也不成立为真实。入行论中说：‘无损六根识，世间所取境，于世即是真，余即世间倒。’如是宣说。对于这二者，依次称为，真实世俗和虚假世俗。这两个谛，在名言中也是声音和意识各自不同的行境，所以是不同的。但在胜义中，既不能说是那个，也不能说是其他的。解深密经中说：‘行蕴界以及，如是义之相，一异离相性，谁于一异性，如是起分别，彼即非如理，安住于正性。’如是宣说。认为二谛在名言中也没有差别是不合理的，因为对二者不能作各自的区分，并且会导致二谛的名言也不合理的过失。如果从外道来区分有多少种，总的来说可以归纳为常断论者两种，如果详细划分则有无数种，稍微划分则有五大学派，即数论派、吠陀派、胜乐派、自在派、顺世派。前四种是常论者，后一种是断论者。这些派别内部的差别是无边无际的。常论者和断论者的差别是：虽然都主张有我，但常论者认为常我的本身经历多次前后世而感受业果，所以是常论者。断论者认为我是从五大种突然产生的，只要活着我就常恒存在，死的时候相续断灭，不再受生，所以是断论者。所谓用什么来区分内外呢？内外的差别有三种，即以见行二者来区分的内外，仅仅以见来区分的内外，方
English
Furthermore, conventional truth is divided into two: true conventional truth and mere conventional truth. The first is the object of consciousness arising from the six unimpaired sense faculties, such as forms and sounds that do not deceive children before they have seen reality as it is. The second is the object of consciousness arising from impaired sense faculties, such as illusions and reflections, which are not established as true even conventionally. As it says in the *Entering the Middle Way*: 'Whatever is apprehended by the six unimpaired sense faculties, the world understands as true; the rest, the world considers false.' These two are called, respectively, true conventional truth and false conventional truth. These two truths are also different because they are the objects of different sounds and thoughts in conventional terms. However, in ultimate terms, they cannot be said to be either that or other. As it says in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: 'The nature of the aggregates and likewise the characteristics of meaning are the nature of being free from one and different. Whoever thinks of them as one or different is not properly abiding in the true nature.' It is unreasonable to think that the two truths are not different even conventionally, because it is not permissible to make separate distinctions for the two, and it would also lead to the fault that the terms for the two truths are unreasonable. If we divide the non-Buddhists, they can be summarized into two: those who speak of permanence and those who speak of annihilation. If we divide them in detail, there are countless, but if we divide them slightly, there are five schools of philosophy: the Samkhya, the Vedas, the Nirgrantha, the Vaisheshika, and the Lokayata. The first four are those who speak of permanence, and the last is those who speak of annihilation. The differences within these schools are endless. The difference between those who speak of permanence and those who speak of annihilation is that, although all claim to have a self, those who speak of permanence believe that the same permanent self experiences the results of karma through many past and future lives, so they are those who speak of permanence. Those who speak of annihilation believe that the self suddenly arises from the elements, and as long as it lives, the self is permanent, but when it dies, the continuum is cut off and it no longer takes rebirth, so they are those who speak of annihilation. What distinguishes the internal from the external? There are three differences between internal and external: internal and external distinguished by both view and conduct, internal and external distinguished only by view, the meth