Tibetan
ས་ལམ་གྱི་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་ནང་ངོ་། །དང་པོ་ལ་ཡང་གང་ཟག་ཕྱི་ནང་དང་གྲུབ་མཐའ་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཡིན་ལ། གང་ཟག་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ནི་ནང་པ་ཞེས་བྱ་ལ། ཁྱབ་འཇུག་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ནི་ཕྱི་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི་སྐྱབས་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པས་འབྱེད་ཀྱི། ལྟ་བས་འབྱེད་པ་ནི་མིན་ཏེ། ལྟ་བ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་གང་ཟག་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་མཐའ་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི་གཙོ་ཆེར་ལྟ་བས་འབྱེད་དེ། གཞུང་གང་ལས་རྟག་པའམ་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་གང་རུང་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཉིད་ལས་སྐྱོན་དུ་མ་ལྡན་པ་ནི་ཕྱི་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ཏེ། དེ་པའི་དགོངས་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་གང་ལས་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་ཤིང་དབུ་མའི་ལམ་སྟོན་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་ཀུན་ཡང་རང་རང་གི་གྲུབ་མཐར་རློམ་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྟག་ཆད་དགག་པ་དབུ་མའི་ལམ་བསྟན་ཅིང་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རེ་རེ་ལའང་། རྟག་ཆད་སྤོང་ལུགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེ་ཡོད་དེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དག་འདུས་བྱས་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས། རྟག་པའི་མཐའ་སྤོང་ལ། རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འཇུག་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ་། །མདོ་སྡེ་པ་དག་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་འགག་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཞེས་སྨྲའོ། །སེམས་ཙམ་པ་དག་ཀུན་བཏགས་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤང་ལ། གཞན་དབང་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ་། །ཞེས་སྨྲའོ། །དབུ་མ་པ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་ལ་སྐུར་བ་མི་འདེབས་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། དེ་ཉིད་ཡིན་ལུགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ཉིད་གཞི་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མཚན་མར་མི་འཛིན་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་དུ་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསོག་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ནི་ལམ་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆོས་སྐུ་བརྙེས་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་མཆོག་དམན་གྱི་
Chinese
这是关于道地的内外划分。首先，有补特伽罗的内外和宗义的内外两种。补特伽罗内外的差别是：皈依三宝的补特伽罗称为内道，而皈依遍入天和梵天等外道诸神的补特伽罗是外道。因此，补特伽罗内外的差别是通过皈依等行为来区分的，而不是通过见解来区分，因为有许多不了解见解的内外补特伽罗。宗义内外的差别主要是通过见解来区分：任何经典，如果宣说具有常或断的两种边中的任何一种，并且其中存在许多过失，那就是外道的宗义，因为他们的观点已经背离了远离常断的中观之道。任何经典，如果宣说远离常断之边并想阐述中观之道，那就是内道的宗义。因此，所有四种宗义论者都自认为是自己的宗义，因为他们都想追随佛陀所宣说的远离常断的中观之道。其中，每一种宗义论者，都有各自不同的远离常断的方式。例如，毗婆沙师认为有为法是刹那生灭的，因此远离常边，又因为相续不断，所以远离断边。经部师认为，诸因通过使其自身体性灭亡而从常边解脱，又因为产生与其自身相符的果，所以从断边解脱。唯识师认为，遍计所执无自性，因此远离常边，而依他起真实存在，因此远离断边。中观师认为，不否定如幻显现的世俗，因此从断边解脱，而实相远离一切戏论之边，因此从常边解脱，这就是根本中观。以智慧不执著任何法的相状，因此从常边解脱，以慈悲为利他而积累广大的资粮，因此从断边解脱，这就是道中观。证得一切戏论相状寂灭的法身，因此从常边解脱，以两种色身来
English
This is about the inner and outer divisions of the paths and grounds. Firstly, there are two types: inner and outer individuals, and inner and outer tenets. The difference between inner and outer individuals is: an individual who takes refuge in the Three Jewels is called an inner person, while an individual who takes refuge in outer deities such as Vishnu and Brahma is an outer person. Therefore, the difference between inner and outer individuals is distinguished by actions such as taking refuge, not by views, because there are many inner and outer individuals who do not understand the view. The difference between inner and outer tenets is mainly distinguished by views: any scripture that teaches either of the two extremes of permanence or annihilation, and which contains many faults, is an outer tenet, because their view has deviated from the Middle Way that avoids permanence and annihilation. Any scripture that teaches the avoidance of the extremes of permanence and annihilation and intends to explain the Middle Way is an inner tenet. Therefore, all four tenet proponents consider themselves to hold the correct tenet, because they all want to follow the Middle Way that avoids permanence and annihilation, as taught by the Buddha. Among them, each tenet proponent has its own different way of avoiding permanence and annihilation. For example, the Vaibhashikas believe that conditioned phenomena are destroyed in an instant, thus avoiding the extreme of permanence, and because they continue without interruption, they avoid the extreme of annihilation. The Sautrantikas say that causes are liberated from the extreme of permanence by ceasing their own nature, and they are liberated from the extreme of annihilation by producing a result that is in accordance with themselves. The Cittamatrins believe that the completely imputed has no inherent existence, thus avoiding the extreme of permanence, while the dependent is truly established, thus avoiding the extreme of annihilation. The Madhyamikas believe that they do not deny the conventional as it appears like an illusion, thus liberating from the extreme of annihilation, while the reality itself is free from all extremes of elaboration, thus liberating from the extreme of permanence, which is the fundamental Middle Way. With wisdom, one does not grasp any phenomena as signs, thus liberating from the extreme of permanence, and with compassion, one accumulates vast accumulations for the benefit of others, thus liberating from the extreme of annihilation, which is the path Middle Way. Attaining the Dharmakaya, in which all elaborative signs are pacified, thus liberating from the extreme of permanence, with the two form bodies to
Tibetan
དོན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་མཛད་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་གསུམ་ནི་དབུ་མ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྟ་བ་ཁོ་ནས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་པ་ནི། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་དང་སེམས་ཙམ་པ་ཡིན་དེ། དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་བདེན་པ་ཁས་ལེན་པས་ཡིན་ལུགས་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བར་འགྱུར་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལ་ཆད་སོགས་འཇིགས་པ་འབྱུང་། །ཅེས་དང་། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་བརྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟ་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་པ་ཞེས་བྱའོ། །དབུ་མ་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མ་པའི་ལམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བས་ཕྱེ་བའི་ནང་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཐབས་ལམ་གྱིས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་པ་ཀུན་ཡིན་ལ། །ནང་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་པ་རྣམས་སོ། །སྙིང་རྗེ་དང་། ཐུགས་རྗེ་དང་། བརྩེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཞེས་པ། སྙིང་རྗེ་དང་། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་ཁྱད་པར་བརྒྱད་མཛོད་ལས་བཤད་དོ། ། དེའི་ལུགས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་མངའ་བ་ཡིན། སྙིང་རྗེ་ནི་ཉན་རང་སོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའོ། །ཡང་སྙིང་རྗེ་ནི་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དུཿཁ་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་དུ་མར་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་དུཿཁ་གསུམ་ཅི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་དམིགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འབྱུང་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེ་གོམས་ལས་ཏེ། །ཅེས་པའི་དགོངས་པའོ། །བརྩེ་བ་ནི། རྣམ་འཚེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་གཞན་ལ་སྦྱོར་བ་དངོས་སུ་ཕན་པར་འདོད་པ་སྙིང་རྗེའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་དང་། ཆོས་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའི་ཁྱད་པར་གང་ཞེས་པ་འདི་དག་ནི་དམིགས་པ་དང་། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དང་། རྒྱུ་དང་། བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཞིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སྡུག་བསྔལ་སེམས་ཅན་རྫས་ཡོད་དང་། སེམས་ཅན་བཏགས་ཡོད་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འདི་གསུམ་གྱི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་རང་འཕགས་པ་
Chinese
因此，只要轮回未空，就一直行持，从而从断灭的边解脱，那本身就是中观的果。 这样一来，最初的三者是相似于中观，而后者是具有中观自性的。 仅仅以见解来区分的外道是，声闻二部和唯识宗，因为他们承认事物是真实的，所以在存在方式上会堕入常断二边。 圣者龙树说：如果承认事物存在，那么就会有断等怖畏产生。 以及，如果自性存在，那么就不能被认为是不存在的。 先前存在现在不存在，因此会陷入断灭的过失。 这样说。 因此，他们也没有如实领会佛陀的密意，所以被称为以见解来区分的外道。 中观派则如实领会了如来远离常断的中观道，因此也被称为以见解来区分的内道。 以方便道来区分的外道是，所有波罗蜜多乘的行者。 内道则是金刚乘的行者们。 慈悲、大悲和悲悯的差别是什么？慈悲和大悲的差别在《八差别藏》中有阐述。 按照那个体系，大悲是佛陀的心续中所具有的。 慈悲则是声闻、缘觉等的心续中所具有的。 此外，慈悲是缘于具有痛苦的众生。 通过在多次转世中对此进行串习，就会生起缘于具有各种三苦的一切有情的的大悲。 《释量论》中说：成就之因在于串习大悲。 这就是那个密意。 悲悯是，成为遣除损害的对治，直接利益他者，是想要利益的慈悲的差别。 众生、法和无缘慈悲的差别是什么？这些需要通过所缘、所依补特伽罗、因和作用的四种差别来了解。 所缘的差别是，痛苦的实有众生、假立众生和如幻众生，依次是这三者的所缘。 所依的差别是，凡夫和声缘阿罗汉
English
Therefore, as long as samsara is not empty, one continues to act, thereby being liberated from the extreme of annihilation. That itself is the fruit of the Middle Way. Thus, the first three are similar to the Middle Way, while the latter is characterized by the nature of the Middle Way. Those who are distinguished as outsiders solely by their view are the two schools of Shravakas and the Mind-Only school. Because they accept things as truly existent, they will fall into the extremes of permanence and annihilation regarding the way things exist. As the noble Nagarjuna said: If existence is accepted, then there will be fears such as annihilation. And, if it exists by its own nature, then it cannot be considered non-existent. Saying that it existed before but does not exist now, therefore, it would entail the fault of annihilation. Thus it was said. Therefore, they also did not understand the Buddha's intention as it is, so they are called outsiders distinguished by their view. The Madhyamikas, on the other hand, understand the Tathagata's intention, the Middle Way that abandons permanence and annihilation, as it is, so they are also called insiders distinguished by their view. Those who are distinguished as outsiders by the path of means are all the practitioners of the Paramita Vehicle. The insiders are the practitioners of the Vajrayana. What is the difference between loving-kindness, great compassion, and compassion? The differences between loving-kindness and great compassion are explained in the 'Treasury of Eight Differences.' According to that system, great compassion is what is possessed in the mind-stream of the Buddhas. Loving-kindness is what is possessed in the mind-streams of Shravakas, Pratyekabuddhas, and so on. Furthermore, loving-kindness is focused on sentient beings who have suffering. By familiarizing oneself with this in many lifetimes, great compassion arises, which is focused on all beings who possess all three kinds of suffering. As it says in the 'Pramanavarttika': The cause of accomplishment is from familiarizing oneself with compassion. That is the intention. Compassion is the antidote to harm, directly benefiting others, and is a distinction of loving-kindness that desires to benefit. What is the difference between loving-kindness for sentient beings, for the Dharma, and without a focal point? These need to be understood through the four differences of object, the individual who is the basis, cause, and function. The difference in object is that suffering sentient beings who are substantially existent, sentient beings who are nominally existent, and sentient beings who are like illusions are, in order, the objects of these three. The difference in basis is that ordinary beings and Shravaka-Pratyekabuddha noble ones