Tibetan
ས་རྣམ་བརྫུན་དྲི་མེད་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་གདམས་ངག་གི་ཡུལ་སྣང་ནུབ་ཅིང་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་འབའ་ཞིག་ལ་གནས་པས། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱའི་ཞེན་ངོ་དང་མཐུན་པར་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འཇོག་པར་བཞེད། ཕྱོགས་དེ་ལ་སློབ་དཔོན་དེ་དག་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པ་སོགས་དབུ་མ་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཕལ་ཆེ་བ་མཐུན་པར་གདའ། ཀུན་གཞིའི་རྣམས་ཤེས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ཏིག་པ་གང་ལ་བྱེད་ཅེས་པ་དང་། ཀུན་གཞི་ཡོད་མེད་དུ་བཞེད་པ་གཉིས་དོན་ལ་གང་གནས་ཅེས་པ། ཟླ་གྲགས་སོགས་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀུན་གཞི་དྲང་དོན་དུ་བཞེད། དགོངས་གཞི་སྟོང་ཉིད་དམ་ཤེས་པའི་གསལ་རིག་ཙམ་ལ་དགོངས་སོ། །དགོས་པ་མུ་སྟེགས་བདག་ལྟ་དྲང་བའི་ཕྱིར་གསུང་། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་རྟེན་དུ་གྱུར་བའི་ཀུན་གཞི་ཡོད་ན། དབང་ཕྱུག་འགྲོ་བའི་བྱེད་པོར་འདོད་པ་དང་ཁྱད་མེད་ཅེས་གསུངས། ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཀུན་རྫོབ་རུ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་འཇོག་པ་འགལ་བ་མེད་པར་བཞེད་དེ། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལུང་རིགས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཀུན་གཞི་ངེས་དོན་དུ་སྒྲུབ། དེ་དག་གི་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་གཞིའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པར་འདོད་ན་ངེད་ཀྱི་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་ཊི་ཀ་ན་ཞིབ་རྒྱས་སུ་ཡོད་པས་དེ་ལ་གཟིགས་མཛོད། འདིར་ཆ་ཙམ་སྨོས་པས་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་རྟོགས་པའི་ཆོས་སྐད་དེ་འདི་མ་ལགས། རྣམ་ཤེས་རིག་རིག་པོ་འདི་ཀ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཞེས་གང་ཤར་པོ་མའི་འཆར་སྒོ་གཤིས་ལུགས་སུ་ངོ་སྤྲོད་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེས་པ་གང་འཐད་ཅེས་པ། ལུགས་སྔ་མ་དེ་རྣམ་རིག་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་ཆ་མཐུན་ཙམ་དུ་གདའ། རྒྱ་བོད་ཀྱི་གྲུབ་ཐོབ་དུ་གྲགས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ཅིག་དེ་ལྟར་བཞེད་པར་སྣང་སྟེ། དབང་པོ་རྣོ་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཙམ། འབྲིང་སེམས་ཙམ། ཐ་མ་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ངོས་ཟིན་པས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་གྲངས་ཅན་གྱི་ལུགས་སུ་གོལ་བའི་ཉེན་ཡོད། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་ནམ་མིན། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་སེམས་ཡིན་པར་དབུ་མ་པ་ཁས་ལེན་ནམ་མི་ལེན་ཞེས་པ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དུ་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་འདོད། མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པ་དང་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ཐ་སྙད་དུ་སྒོ་ལྔའི་སེམས་སྣང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན། རིག་ཤེས་ཀྱིས་དཔྱད་ན་སེམས་འཁྲུལ་པའི
Chinese
清净无垢的诸地，在佛地时，诀窍的境相消失，安住于无二的智慧，自明自显的法身。一切身与智慧的分类，都顺应所化众生的执着，认为只是世俗假立。大多数应成派的导师们和月称等中观派的大车都赞同这个观点。什么是阿赖耶识的真正定义？认为阿赖耶识存在与不存在，这二者实际上意味着什么？月称等中观派认为阿赖耶识是方便说。他们的意图在于空性或仅仅是智慧的明觉。这样说的必要性是为了纠正外道的我见。如果按照字面意思，存在作为一切烦恼的根本的阿赖耶识，那实际上和主张自在天是创造者没有区别。即使没有阿赖耶识，业果的分类也如世俗显现那样安立，这并没有矛盾。无著兄弟通过多种经文和理证，确立了阿赖耶识是究竟的。如果想了解他们宗派的阿赖耶识的真正定义，请参考我的《摄大乘论》的注释，其中有详细的解释。这里只是简单地提一下，这并不是完全理解的佛法术语。将明觉的觉性直接介绍为法身的自生智慧，以及认为觉性与法身不相容，这两种观点哪个更合理？前一种观点与唯识宗的观点更为一致。似乎大多数汉藏成就者都这样认为。如果根器敏锐，则成为瑜伽行中观派；中等则成为唯识宗；下等则有陷入数论的危险，因为他们认为认识到自我的觉性就能解脱。一切显现都是心吗？中观派是否承认心的显现是心？瑜伽行中观派认为，在胜义世俗中，显现是心的本质。经量部和应成派认为，在名言上，五根的心的显现是外境。如果用理智来分析，心是虚假的
English
The pure and stainless grounds, in the Buddha-ground, the appearances of the realm of pith instructions vanish, and they abide solely in the Dharmakaya, the self-aware and self-illuminating wisdom of non-duality. All classifications of body and wisdom are considered merely conventional designations, in accordance with the clinging of those to be tamed. Most of the great chariots of the Madhyamaka school, such as those teachers and Chandrakirti, agree with this view. What exactly is the definition of the alaya-vijnana? And what do the two views, that the alaya exists or does not exist, actually mean? Chandrakirti and other Madhyamikas consider the alaya to be provisional. Their intention is emptiness or merely the clarity and awareness of wisdom. The necessity for this is to correct the heretical view of self. If, according to the literal meaning, there exists the alaya, which is the basis of all afflictions, then it is no different from believing that Ishvara is the creator. Even without the alaya, the classification of karma and its results is established as it appears in conventional reality, and there is no contradiction. The brothers Asanga, through many scriptures and reasonings, establish that the alaya is ultimate. If you want to understand the true definition of the alaya according to their system, please refer to my commentary on the Abhidharmasamuccaya, where there is a detailed explanation. Here, I have only mentioned it briefly, and this is not the complete Buddhist terminology for understanding. Which is more reasonable: to directly introduce the clear awareness as the self-born wisdom of the Dharmakaya, or to consider awareness incompatible with the Dharmakaya? The former view is more in line with the Vijnanavada school. It seems that most of the accomplished masters of both China and Tibet hold this view. If one has sharp faculties, one becomes a Yogachara-Madhyamika; if one is of middling capacity, one becomes a Vijnanavadin; and if one is inferior, there is a danger of falling into the Samkhya system, because they believe that liberation is achieved by recognizing the awareness of the self. Are all appearances mind? Do Madhyamikas accept that the appearances of mind are mind? The Yogachara-Madhyamikas believe that, in ultimate conventional reality, appearances are the essence of mind. The Sautrantikas and Prasangikas believe that, conventionally, the appearances of the five senses are external objects. If analyzed with intelligence, the mind is illusory.
Tibetan
་སྣང་བ་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱང་མིན། སེམས་ལས་གཞན་པ་ཡང་མིན་པར་བཞེད། འཁོར་བ་མཐའ་མེད་སེམས་ཙམ་པ་དང་མཐུན། མཐའ་ཡོད་དབུ་མ་པ་དང་མཐུན་ཟེར་བ་གང་འཐད་ཅེས་པ། འཁོར་བ་སྤྱི་ཙམ་ལ་མཐའ་ཡོད་པར་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀ་མི་འདོད། ལམ་ཞུགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་པ་ལ་མཐའ་ཡོད་པར་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀ་བཞེད་དོ། ། དགོངས་འགྲེལ་དུ་བཀའ་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པ་དང་། བར་པ་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པ་ལ་དགོངས་གཞི་སོགས་གང་ཞེས་པ་དིང་སང་བཀའ་ཐ་མའི་ངོས་འཛིན་མྱང་འདས་སོགས་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལ་བྱེད་པར་སྣང་སྟེ། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་དེ་མིན། བཀའ་ཐ་མ་དགོངས་འགྲེལ་ཉིད་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། དགོངས་འགྲེལ་ལ་ཆེ་བ་ལ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ཅིག་ཡོད་པར་རྒྱ་གར་ན་གྲགས་ཏེ། དེ་ནུབ། རྒྱ་ནག་ཏུ་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ། བརྒྱད་པ་གཅིག ལྔ་པ་གཅིག གསུམ་པ་གཅིག་སྟེ། དགོངས་འགྲེལ་བཞི་འགྱུར་བར་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པར་བཤད། བོད་ན་རྒྱ་གར་ནས་འགྱུར་བ་དང་། རྒྱ་ནག་ནས་འགྱུར་བའི་ལེའུ་གསུམ་པ་གཉིས་ཡོད། དེས་ན་དགོངས་འགྲེལ་ནས་ངེས་དོན་དུ་བཤད་པའི་བཀའ་ཐ་མ་ནི་དགོངས་འགྲེལ་ཉིད་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་ངེས་དོན་དུ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་བཞེད་ཅིང་དེ་དག་གི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱང་། དགོངས་འགྲེལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཆད་པས་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་དང་། གཞན་དབང་རྣམ་རིག་ཙམ་བདེན་པར་སྒྲུབ་ཅིང་། བཀའ་བར་པ་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་འཆད་པ་ཡིན། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་དགོངས་འགྲེལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་ངེས་དོན་ཡིན་ན། གཞན་དབང་རྣམ་རིག་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དང་། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་དགོས་ན། དེ་དག་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སོགས་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དག་གིས་གནོད་པས་དྲང་དོན་དུ་འཆད། གཞན་དབང་རྣམ་རིག་ཙམ་ཡོད་པའི་དགོངས་གཞི་ཐ་སྙད་དུ་སེམས་ཉིད་ཕྱི་ནང་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་དགོངས། དགོས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྲག་པའི་གདུལ་བྱ་འགའ་ཞིག་རིམ་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་གཞུག་པའི་ཆེད་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པར། ཀུན་གཞི་ཡོད་ཅིང་གང་ཟག་ཉིད་ཡོད་ལ། །ཕུང་པོ་འདི་དག་འབའ་ཞིག་ཉིད་ཡོད་ཅེས། །གསུངས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཆེས་ཟབ་དོན། །རིགས་པར་མི་འགྱུར་གང་ཡིན་དེ་ལ་འདོད། །ཞེས་གསུངས། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། ཀུན་གཞིའི་སོགས་གཞན་དབང་བདེན་པ་གྲུབ་པ་ལ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་སོགས་བདེན་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེར་ཉན་རང་ལ་མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་ཡོད་པའི་
Chinese
因此，它不是心，也不是心之外的其他。认为轮回无边与唯识宗相符，有边与中观宗相符，哪种说法更合理？对于轮回的总体，中观和唯识都不认为有边。对于进入道途的特殊情况，中观和唯识都认为有边。在《解深密经》中，说最后之教是了义，中间之教是不了义，有什么依据等？现在看来，最后之教被认为是《涅槃经》等经典。但《解深密经》的观点并非如此，最后之教指的是《解深密经》本身。《解深密经》的广大本在印度被称为有十万颂，但已失传。在中国有十二章，八品一篇，五品一篇，三品一篇，据说《解深密经》有四种译本在《解深密经》的注释中被提到。在西藏，有从印度翻译的和从中国翻译的两个三品。因此，从《解深密经》中了义地宣说的最后之教指的是《解深密经》本身。无著兄弟认为这是了义，并且他们的论著也如实地解释《解深密经》，最终确立了三乘，并证实了依他起唯识的真实性，而中间之教则被解释为不了义、具有密意的教法。如果龙树父子认为《解深密经》是如实了义的，那么就必须成立依他起唯识的真实性，并且最终会变成三乘。但由于《般若波罗蜜多经》等了义经典对这些观点有所损害，所以他们将其解释为不了义。认为存在依他起唯识的依据是，在名言中，心是内外诸法的作者。其必要性是为了让一些被空性吓坏的众生逐渐进入正确的意义，如《入中论》所说： "阿赖耶识存在，并且有补特伽罗，这些蕴仅仅存在。" 这样说是因为对于那些不符合最甚深意义的道理的人，才这样说。对于实有的损害是：对于成立阿赖耶识等依他起为真实的观点，用一与多分离等论证来证明其无自性，因此会造成损害。在那里，声闻和缘觉有最终的涅槃
English
Therefore, it is neither mind nor other than mind. It is held that the endless cycle of existence is in accordance with the Mind-Only school, and the finite is in accordance with the Madhyamaka school. Which statement is more reasonable? Both Madhyamaka and Mind-Only do not accept that the general cycle of existence has an end. Both Madhyamaka and Mind-Only accept that there is an end for those who have entered the path. In the *Saṃdhinirmocana Sūtra*, it is said that the final teaching is definitive and the intermediate teaching is provisional. What is the basis for this? Nowadays, it seems that the final teaching is identified with sūtras such as the *Nirvana Sūtra*. However, this is not the view of the *Saṃdhinirmocana Sūtra*. The final teaching refers to the *Saṃdhinirmocana Sūtra* itself. It is said in India that there was a large version of the *Saṃdhinirmocana Sūtra* with one hundred thousand verses, but it has been lost. In China, there are twelve chapters, one chapter with eight sections, one with five sections, and one with three sections. It is said in the commentary on the *Saṃdhinirmocana Sūtra* that there are four translations of the *Saṃdhinirmocana Sūtra*. In Tibet, there are two three-section chapters translated from India and China. Therefore, the final teaching that is definitively taught in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* refers to the *Saṃdhinirmocana Sūtra* itself. The brothers Asaṅga consider this to be definitive, and their treatises also explain the *Saṃdhinirmocana Sūtra* literally, ultimately establishing the Three Vehicles and proving the reality of other-powered consciousness (paratantra-vijñāna-mātra), while the intermediate teachings are explained as provisional teachings with hidden meanings. If Nāgārjuna and his son consider the *Saṃdhinirmocana Sūtra* to be literally definitive, then the reality of other-powered consciousness must be established, and it would ultimately become the Three Vehicles. However, since these views are harmed by definitive sūtras such as the *Prajñāpāramitā Sūtra*, they explain it as provisional. The basis for believing in the existence of other-powered consciousness is that, conventionally, the mind is considered the agent of inner and outer phenomena. The necessity is to gradually lead some beings who are frightened by emptiness into the correct meaning, as stated in the *Madhyamakāvatāra*: "The ālaya-vijñāna exists, and there is a person, and these aggregates alone exist." This is said because it is for those who do not accord with the most profound meaning. The harm to reality is that, for the view that the ālaya-vijñāna and other other-powered phenomena are established as real, the reasoning that proves their lack of inherent existence, such as separation from one and many, causes harm. There, the Śrāvakas and Pratyekabuddhas have ultimate nirvāṇa.