Tibetan
ན་པར་བཞེད་པར་གདའ། དེ་ལྟར་ན་དབུ་མའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་བར་པ་ངེས་དོན། ཐ་མ་དྲང་དོན་དུ་བྱས་ནས་གཉིས་ཀའི་དགོངས་པ་དབུ་མར་བཞེད་ཀྱི། ཐ་མའི་དགོངས་པ་སེམས་ཙམ་སྟོན་པར་མི་བཞེད། སེམས་ཙམ་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་བར་པ་དྲང་དོན་དང་། ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་བྱས་ནས། བར་པའི་དགོངས་པ་ཡང་སེམས་ཙམ་དུ་བཞེད་ཅིང་དབུ་མར་མི་བཞེད་དོ། །བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་རྣམས་སེམས་ཙམ་དུ་དབུ་མ་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རྣམས་བཞེད་པ་ལགས། དབུ་སེམས་ཀྱི་མདོ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་གསུངས་པ་མེད་ཀྱི། གང་ཟག་གི་བློ་ཡི་རྟོགས་ཚུལ་གྱིས་དབུ་སེམས་ཐད་དད་དུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ཞེས་པ། དེ་ལྟར་ལགས། བོད་སྔ་རབས་པ་དག་བཀའ་དང་པོ་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་དང་། བར་པས་དབུ་མ། ཐ་མས་སེམས་ཙམ་སྟོན་ཞེས་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ཀ་བཀའི་དགོངས་པར་འཆད་ནའང་། གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་གསུམ་ཕྱིས་འཇུག་གི་གདུལ་བྱ་བློ་དམན་དག་གིས་བཀའི་དགོངས་པ་རང་རང་གི་མོས་པ་དང་མཐུན་པར་བཀྲལ་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་བཀའི་དགོངས་པ་ལ་མི་གནས་ཤིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིགས་ཅན་གསུམ་གྱི་གང་ཟག་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གསུངས་ཀྱི། དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་གང་དུ་ཡང་མ་གསུངས་ཤིང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་ཚུལ་དུ་གནས་ཤིང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གྱི་ཁྱད་པར་ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་འབྱེད་ཀྱི། སེམས་བསྐྱེད་དང་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པར་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་བཞེད། དབུ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་འབྱེད་ཅེས་པ་སྤྱིར་དབུ་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་མཐའ་ཡས་པ་གཅིག་ཡོད་ཀྱང་། གཙོ་ཆེར་རྣམ་ཤེས་དོན་དམ་དུ་བདེན་པར་འདོད་མི་འདོད་ཀྱིས་འབྱེད་པ་ལགས། འོན་ཀྱང་དུས་ཕྱིས་དབུ་མ་པར་རློམ་པ་ཁ་ཅིག་རྣམས་རྣམ་ཤེས་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པ་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ངན་པར་བྱས་ནས་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པར་སྣང་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་མུ་སྟེགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཡང་རྩེ་འདོད་པ་བོང་བུ་གཟིག་ལྤགས་གྱོན་པ་དང་འདྲ་བར་སེམས་སོ། །རིགས་ཆད་གནས་གྱུར་སོགས་འདོད་མི་འདོད་ཀྱིས་དབུ་སེམས་སུ་འབྱེད་པ་མི་འཐད་དམ་ཅེས་པ་དེ་ལྟར་ལགས། མཐར་ཐུག་རིགས་ཆད་པ་སེམས་ཙམ་པ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །གནས་གྱུར་དང་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་དབུ་མ་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བྱེད། འོན་ཀྱང་སེམས་ཙམ་པ་དང་བློ་རྩེ་གཏད་ཕྱོགས་མི་འདྲ། དབུ་མ་རྟོགས་པའི་ས་མཚམས་གང་ལ་བྱེད་ཅེས་པ། དབུ་མའི་དོན་བསྒོམས་བྱུང་གིས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མཐོང་ལམ་མ་ཐོབ་བར་ལ་མི་སྲིད། ཐོས་བསམ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་རིགས་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ཁ་གཅིག་ལ་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ནས་ཀྱང་སྲིད། ས་ཐོབ་ནས་དབུ་མའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་ནའང་མཉམ་གཞག་གི་ངེས་པ་རྗེས་ཐོབ་དུ་མི་དྲན་པར་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་འཕགས་པ་ཡོད་ཟེར་བ་དང་། གཞན་དག་སེམས་ཙམ་པའི་འཕགས་པ་མི་སྲིད་ཅེས་པ་དོན་ལ་གང་གནས་ཅེས་པ། མཉམ་གཞག་ཏུ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ནས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་དེ་མི་དྲན་པར་རྣམ་ཤེས་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པའི་འཕགས་པ་ག་ལ་སྲིད། རྣམ་ཤེས་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་འཕགས་པའི་དྲི་ཙམ་ཡང་མི་བྲོ། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་སོགས་རྒྱལ་བས་ལུང་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་ཞེ་ནས་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱི་བཞེས་སམ་མི་བཞེས་ཞེས་པ། དེ་རྣམས་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པར་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་སོགས་བཞེད་དེ། སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་འགོག་པ་ན། སློབ་དཔོན་དེ་དག་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་ནས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་དེ་དག་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ན། སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་ལེན་པའི་གཞུང་དང་། སློབ་དཔོན་གང་ཡིན་དྲིས་ན་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་སུ་ལ་ཡང་འདི་ཡིན་བཤད་རྒྱུ་མི་རྙེད། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་རྒྱལ་བ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འདོད་གསུང་བ་དང་། ལ་ལ་དེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མིན་གསུང་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་པ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ལ་ཀླུ་སྒྲུབ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཅིང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་ཟླ་བ་གྲགས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད། ཀླུ་སྒྲུབ་ཟླ་གྲགས་སོགས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་གོང་དུ་ཆ་ཙམ་བསྟན་པ་དེ་ལགས་པས་རང་རེའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱོད་མཛོད། འོན་ཀྱང་ཕྱོགས་འདི་ཤིན་ཏུ་གཏིང་དཔག་དཀའ་བས་མང་པོའི་བློ་ཡུལ་དུ། འཐད་པ་དཀའ་བར་གདའ། རྒྱལ་བའི་སར་མ་དག་པ་མི་སྣང་ཡང་། དག་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དཔག་མེད་ཡོད་པར་སེམས་ཙམ་པ་དང་མཐུན་སྙམ་ཡང་དབུ་མ་པ་དང་མཐུན་མི་མཐུན་ཇི་ལྟར་ཞེས་པ། སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་དང་རྣམ་བརྫུན་དྲི་བཅས་པ་རྣམས་དེ་ལྟར་འདོད་པར་སྣང་ཞིང་། འཕགས་སེང་སོགས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པར་འདོད་པར་གདའ། རྒྱན་མཁན་པོ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་སོག
Chinese
是这样认为的。 这样一来，中观的伟大车乘们，将中间（的教法）作为了义，将最后（的教法）作为不了义，认为二者的密意都是中观，但不认为最后（的教法）宣说唯识。 唯识宗的伟大车乘们，将中间（的教法）作为不了义，将最后（的教法）作为了义，认为中间（的教法）的密意也是唯识，不认为是中观。 慈氏五论后面的几部论著，中观派的大学者们认为是唯识。 显宗和唯识的经典没有分开宣说，而是因为人们的智慧领悟方式，才将显宗和唯识区分开来，是这样想的。 是这样的。 藏地的前辈们，将最初的教法解释为声闻二部的宗义，中间的教法解释为中观，最后的教法解释为唯识，虽然将四种宗义都解释为佛陀教法的密意，但除了后来的根机低劣的所化众生，将后三种宗义按照各自的意愿来解释佛陀的教法密意之外，并没有安住于佛陀教法的密意。 世尊为三种根性的人宣说了三种乘，但并没有宣说任何实事有宗的宗义。 一切大乘经的密意都安住于离边中观之理，大小乘的差别不是以见解是否证悟空性来区分，而是以发心和愿等方便来区分，龙树父子是这样认为的。 如何区分中观和唯识呢？ 总的来说，中观和唯识有无数的差别，但主要是以是否承认阿赖耶识在胜义中为真实来区分。 然而，后来有些自诩为中观派的人，认为阿赖耶识在胜义中成立是唯识宗的恶劣观点，而认为智慧在胜义中成立，这种情况似乎是有的。 这样的人就像是接受了外道宗义，却想成为佛教的顶峰，如同驴子披着豹皮一样。 以是否承认种姓断绝、转依等来区分中观和唯识是不合理的吗？ 是这样的。 究竟的种姓断绝，唯识宗也不承认。 有些中观派也讲转依、八识聚和三自性的分类。 然而，与唯识宗专注的方向不同。 中观...
English
That is how it is considered. In that case, the great chariots of Madhyamaka consider the intermediate (teachings) as definitive and the final (teachings) as provisional, believing that the intention of both is Madhyamaka, but they do not consider the final (teachings) to teach only consciousness. The great chariots of the Mind-Only school consider the intermediate (teachings) as provisional and the final (teachings) as definitive. They believe that the intention of the intermediate (teachings) is also Mind-Only, and they do not consider it to be Madhyamaka. The later treatises of Maitreya are considered by the great Madhyamaka masters to be Mind-Only. There is no separate explanation of the Sutras of Madhyamaka and Mind-Only, but it is thought that Madhyamaka and Mind-Only are separated by the way people's minds realize them. That is so. The early Tibetans explained the first teachings as the tenets of the two Hinayana schools, the intermediate teachings as Madhyamaka, and the final teachings as Mind-Only. Although they explained all four tenets as the intention of the Buddha's teachings, the latter three tenets were only explained by later disciples of inferior intelligence in accordance with their own inclinations, and they did not abide by the intention of the Buddha's teachings. The Blessed One taught three vehicles to people of three different capacities, but he did not teach any tenet of substantialism. The intention of all the Mahayana sutras abides in the way of non-extremist Madhyamaka, and the difference between the Greater and Lesser Vehicles is not distinguished by whether or not one realizes emptiness, but by means of skillful means such as bodhicitta and aspiration. Nagarjuna and his son believe this. How are Madhyamaka and Mind-Only distinguished? In general, there are countless differences between Madhyamaka and Mind-Only, but the main difference is whether or not one believes that alaya-vijnana is truly real in the ultimate sense. However, some later people who claim to be Madhyamikas consider the establishment of alaya-vijnana as ultimately real to be a bad view of the Mind-Only school, and they seem to believe that jnana is established as ultimately real. Such people are like those who accept the tenets of non-Buddhists but want to be the pinnacle of Buddhism, like a donkey wearing a leopard skin. Is it unreasonable to distinguish between Madhyamaka and Mind-Only by whether or not one accepts the extinction of lineage, transformation of the basis, etc.? That is so. Even the Mind-Only school does not accept the ultimate extinction of lineage. Some Madhyamikas also make classifications of the transformation of the basis, the eight consciousnesses, and the three natures. However, the focus of attention is different from that of the Mind-Only school. Madhyamaka...
Chinese
所谓的证悟的界限是什么呢？如果通过修习中观的意义而显现，那么在没有获得见道之前是不可能的。通过听闻和思考，断除对空性意义的增益，对于具有智慧的少数人来说，从资粮道的小部分开始也是可能的。获得圣位之后，不证悟中观的意义是不可能的，但是有人说，存在着安住时的定解在后得位时不忆念，而承认唯识的圣者。还有人说，不存在唯识宗的圣者，这在意义上是如何成立的呢？如果在安住时证悟了空性，那么在后得位时不忆念它，而承认识为真实的圣者怎么可能存在呢？承认识为真实的人，连圣者的气息都闻不到。无著、世亲、陈那、法称等受到佛陀授记的那些人，到底承不承认唯识呢？导师善逝认为，他们是承认唯识的。圣者月称等也是这样认为的。在遮破唯识宗的观点时，导师们首先把自己放在唯识宗的立场上，然后毫无犹豫地进行遮破。如果导师们不承认唯识，那么如果有人问，承认唯识宗的论典和导师是谁，那么在西藏的学者中，谁也找不到可以指认的。有人说，导师月称认为佛陀没有以自性成立的智慧，也有人说，那不是导师的本意，这又是怎么回事呢？在佛陀的意旨中，龙树没有错误，在龙树的意旨中，月称没有错误。龙树、月称等圣者父子的意旨，以上已经稍微展示了一点，请用自己的智慧进行辨别。然而，这个方面非常深奥，难以衡量，因此很难被大多数人所接受。虽然在佛陀的境界中，不净显现是不存在的，但是与唯识宗相同，存在着清净的色身和智慧的无量显现，那么这与中观宗是相同还是不同呢？似乎唯识宗，包括真唯识和假唯识，都是这样认为的。像圣狮等瑜伽行中观派的人，似乎也认为与此相同。论师静命隐藏了智藏，导师法上等等。
English
What is the boundary of realization? If it is manifested through meditating on the meaning of Madhyamaka, it is impossible until the path of seeing is attained. For a few intelligent individuals, cutting off the superimposition on the meaning of emptiness through hearing and thinking is possible even from a small part of the accumulation path. It is impossible not to realize the meaning of Madhyamaka after attaining the bhumi, but some say that there are noble ones who, while abiding in samadhi, do not remember it in the subsequent attainment and accept the mind-only. Others say that there are no noble ones of the mind-only school. How does this stand in terms of meaning? If one realizes emptiness while abiding in samadhi, how can there be a noble one who does not remember it in the subsequent attainment and accepts consciousness as truly existent? One who accepts consciousness as truly existent cannot even smell the scent of a noble one. Do those prophesied by the Buddha, such as the brothers Asanga and Vasubandhu, Dignāga, Dharmakīrti, etc., truly accept the mind-only or not? The teacher Śāntarakṣita says that they accept the mind-only. The glorious Candrakīrti and others also think so. When refuting the tenets of the mind-only school, the teachers first put themselves in the position of the mind-only school and then refute it without hesitation. If the teachers do not accept the mind-only, then if one asks, "Who are the texts and teachers who accept the mind-only school?" no Tibetan scholar can be found who can point them out. Some say that the teacher Candrakīrti believes that the Buddha does not have wisdom established by its own nature, and others say that that is not the teacher's intention. How is this? In the intention of the Buddha, Nāgārjuna is without error, and in the intention of Nāgārjuna, Candrakīrti is without error. The intention of the noble fathers and sons, such as Nāgārjuna and Candrakīrti, has been shown a little above, so please discern with your own intelligence. However, this aspect is very profound and difficult to fathom, so it is difficult to be accepted by most people. Although impure appearances do not exist in the realm of the Buddha, it seems that there are immeasurable appearances of pure form bodies and wisdom, which is similar to the mind-only school. Is this the same as or different from the Madhyamaka school? It seems that the mind-only school, including both true and false aspects, believes this to be the case. It also seems that the Yogācāra-Madhyamikas, such as Siṃhabhadra, also believe it to be the same. The abbot Śāntarakṣita hid Jñānagarbha, and the teacher Dharmottara, etc.