Tibetan
གཞན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བྱེད་དྲིས་ལན་གྱི་སྐོར། གཞན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བྱེད་དྲིས་ལན་གྱི་སྐོར། གཞན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བྱེད་དྲིས་ལན་གྱི་སྐོར་བཞུགས་སོ། ། ལོ་ཙཱ་བ་དོན་བཟང་གི་དྲིས་ལན། ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་ནི། གང་ལས་གྱེས་པའི་གཞི། ཇི་ལྟར་གྱེས་པའི་ཚུལ། གྱེས་པ་སོ་སོའི་འདོད་པ། སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་གང་དུ་གནས་དཔྱད་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་དང་བཞི་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ལ་རྗེས་འཇུག་གི་སློབ་མ་རྣམས་ཐལ་རང་སོ་སོར་གྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་གྱེས་པའི་ཚུལ་ནི། འཕགས་པའི་དངོས་སློབ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བའི་དམ་བཅའ་གང་ཡང་མེད་པས། རང་ལུགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཅི་ཡང་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ཤིང་། གཞས་ལུགས་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་གི་དམ་བཅའ་རྣམས་རྒོལ་བ་རང་གྲགས་གྱི་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་གྱི་ཐལ་བ་འབའ་ཞིག་གིས་འགོག་པར་རྟོགས་ཏེ། དབུ་མ་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་མཛད་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཐལ་འགྱུར་ཏུ་འགྲེལ་པར་མཛད་དོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་དངོས་སློབ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་དབུ་མ་པ་ལ་དོན་དམ་པར་དམ་བཅའ་མེད་པས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མི་བཞེད་ཀྱང་། ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་མེད་དང་། སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་རང་ལུགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཁས་མི་ལེན་ན། གཞན་དག་སྐྱེ་བ་བདེན་པ་དངོས་སུ་འདོད་པ་ཡང་དགག་མི་ནུས་པས། ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་མེད་སོགས་སྒྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་བླང་དགོས་ཤིང་། གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཐལ་བ་ཙམ་གྱི་རང་ལུགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་པར་ཡང་མི་རིགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་དེ། དབུ་མ་རྩ་བའི་ཚིག་གི་འགྲེལ་པ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མེ་དང་། དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་མཛད་ནས། སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་དུ་འགྲེལ་བར་མཛད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་བྱོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པར་གཟིགས་ནས། དབུ་མའི་ཚིག་དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་ཚིག་འཇུག་ལ་སོགས་པ་མཛད་ཏེ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཤིང་། དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁས་ལེན་པར་རིགས་པ་མིན་ཏེ། ཕྱོག
Chinese
遣除他疑答问篇。 遣除他疑答问篇。 遣除他疑答问篇 完毕。 译师顿桑的答问。 他宗和自宗的差别是：从何而分的基础，如何而分的道理，所分各自的观点，导师的意趣位于何处，有此四者。 第一是：中观理聚和四百论等圣父子（指龙树菩萨父子）的论典等，因为彼等的意趣，后学的学徒们分为他宗和自宗的缘故。 如何而分的道理是：圣者的亲教师，导师佛护认为圣者的意趣没有任何落入自宗极端的誓言，因此对于成立自宗誓言的自续因，什么也不承诺，并且了知以仅仅驳斥他宗极端的誓言，以反驳者自许的相违承许之他宗来遮破，造了《中观根本颂释》而将导师的意趣解释为他宗。 在那之后，导师的亲教师清辨认为中观派在胜义中没有誓言，因此不承认自续因，但在世俗中，如果不承认无生和空性等自宗的誓言，则也无法遮破其他宗派真实实有地承认生，因此必须承诺在世俗中成立无生等的自续因，并且以安立他宗的承许为宗的仅仅他宗，也不应成立自宗的誓言等等，以这些方式驳斥了前一派，造了《中观根本颂释》的释词《般若灯论》和释义《中观心要论》等，而将导师的意趣解释为自续。 在那之后，吉祥月称出现，看到佛护没有颠倒地理解导师的意趣，造了中观的释词和释义《入中论》等，断除了清辨对佛护所说的所有过失，如果中观派承认自续的比量是不合理的，因为。
English
The section on answering questions to dispel the doubts of others. The section on answering questions to dispel the doubts of others. The section on answering questions to dispel the doubts of others is complete. Answers by the translator Dondrub Sang. The difference between Prasangika and Svatantrika is: the basis from which they diverge, the manner in which they diverge, the views of each of the divergent schools, and where the teacher's intention lies, these four. The first is: the treatises of the noble father and sons (Nagarjuna and his spiritual sons) such as the Collection of Middle Way Reasonings and the Four Hundred Verses, because the disciples who followed their intentions diverged into Prasangika and Svatantrika. The manner in which they diverged is: the direct disciple of the Noble One, the teacher Buddhapalita, considered that the Noble One's intention had no commitment to falling into any extreme of his own system, so he did not accept any svatantrika reason to establish his own system's commitment, and he realized that he only refuted the commitments of the extremes of other systems by refuting the contradictions in the opponent's own admissions. He composed a commentary on the Root Verses on the Middle Way and explained the teacher's intention as Prasangika. After that, the teacher's direct disciple Bhavaviveka also thought that since Madhyamikas have no commitment in ultimate truth, they do not accept svatantrika reasons, but if they do not accept the commitments of their own system such as non-origination and emptiness in conventional truth, then they cannot refute others who truly and substantially accept origination, so they must accept svatantrika reasons to establish non-origination etc. in conventional truth, and it is not reasonable to establish one's own system's commitment by merely using the consequence (thal 'gyur) that establishes the opponent's admission as the sign. In this way, he criticized the former side, and composed the commentary on the words of the Root Verses on the Middle Way, the Lamp of Wisdom, and the commentary on the meaning, the Heart of the Middle Way, and explained the teacher's intention as Svatantrika. After that, the glorious Chandrakirti appeared and saw that Buddhapalita had understood the teacher's intention without error, and composed the commentary on the words and meaning of the Middle Way, the Entering the Middle Way, and refuted all the faults that Bhavaviveka had attributed to Buddhapalita, and if a Madhyamika accepts svatantrika inference, it is not reasonable, because.
Tibetan
ས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་པས་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རང་རྒྱུད་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་ནས། ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་། ལེགས་པར་འཛུགས་པར་མཛད་དོ། ། གྱེས་པ་སོ་སོའི་བཞེད་པ་ནི། ཕྱོགས་དེ་གཉིས་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། བདེན་པ་གཉིས་སྒོ་ནས་རྣམ་གཞག་བྱེད་པར་མཚུངས་ལ། དེའི་ནང་ནས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་གཞག་ལ་ནི་མི་མཐུན་པ་མེད་དེ། གཞན་དུ་ན་གནས་ལུགས་དུ་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག དབུ་མ་པ་མིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་ནི་མི་མཐུན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་མི་འཇོག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་རིགས་པས་རྣམ་པར་མི་དཔྱོད་པར་ཐ་སྙད་ལ་རང་དགར་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་བསམ་པ་ནས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམས་པར་འཇོག་གོ །དེ་ལ་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་ལེན་ཅིང་། དེའི་ངོ་བོ་དང་དེ་ཤེས་པས་རྟོགས་ཚུལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཞག་རྣམས་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པར་རྣམ་པར་འཇོག་ཏེ། དེ་ལ་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱི། ཤེས་པ་ཉིད་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་གཟུང་འཛིན་དུ་ཀུན་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་སོགས་རྣམ་རིག་དུ་སྨྲ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཇོག་སྟེ། དེ་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཞི་བ་འཚོ་དཔོན་སློབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྡེས་གསུང་ངོ་། །ཡང་ན་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ན་རེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལ་གཞན་ངོར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་རགས་པ་ཕྱིའི་དབུ་མ་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་མི་ལེན་པ་ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་པ་གཉིས་ཡོད་པས། གཞན་དང་རྩོད་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་དང་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ལ། རྣལ་འབྱོར་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ་ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་དག་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དེ་དག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མི་སྨྲ་སྟེ། དེ་དག་ནི་
Chinese
由于没有承认其他的根据，因此没有对自续派的观点进行驳斥，从而完善地建立了应成派的宗义。各个分支的观点是，这两派都如经中所说：诸佛说法皆依于二谛。等经文一样，都遵循二谛的分类方式。其中，对于胜义谛的分类没有分歧，否则，如果不是唯一的实相，就会成为非中观派。然而，对于世俗谛的分类则存在分歧，否则就会失去其特殊性。自续派不遵循世俗的说法，因为他们认为世俗之人不运用理性进行分析，随意使用名称，因此可能会产生错误。因此，他们与唯识宗等宗派一样，对世俗谛进行分类。其中，有些人承认世俗中存在外境，并且对外境的本质以及通过知识来理解外境的方式等进行分类，这与经部宗的观点一致，因此被称为随经行中观派。另一些人则认为，即使在世俗中，外境也不是真实存在的，只是由于习气的影响，意识才被虚构为能取和所取，这与唯识宗的观点一致，因此被称为瑜伽行中观派。其中，前者是莲花戒论师，后者是寂护师徒，这是大译师益西德所说的。或者，莲花戒论师说：龙树菩萨的著作有两种观点，一种是粗略地承认外境存在的外中观派，另一种是精细地不承认外境存在的内中观派。在与他人辩论时，应遵循前者的观点，而在进行瑜伽修行时，应遵循后者的观点。应成派不遵循这些宗派的观点，因为他们认为
English
Since there is no admission of other bases, without refuting the views of the Svātantrikas, they excellently establish the tenets of the Prāsaṅgikas. The views of the individual branches are that both of these sides, just as it is said in the scriptures, "The Buddhas teach the Dharma based on the two truths," etc., follow the system of classifying according to the two truths. Among these, there is no disagreement regarding the classification of the ultimate truth, for otherwise, if it were not the single reality, it would follow that they are not Madhyamikas. However, there is disagreement regarding the classification of the conventional truth, for otherwise, they would lose their distinctiveness. The Svātantrikas do not follow the worldly conventions in classifying the conventional, because they think that worldly people do not analyze with reason and arbitrarily use names, so errors may arise. Therefore, they classify the conventional truths in accordance with the tenet-proclaiming schools such as the Vijñānavāda. Among these, some admit external objects in the conventional, and classify the nature of those objects and the way they are understood by knowledge, etc., in accordance with the Sautrāntikas, and are therefore known as the Madhyamikas who follow the Sutras. Others hold that even in the conventional, external objects are not established as substantial entities, but are merely imputed as grasper and grasped due to the power of habit, in accordance with those who speak of Vijñānavāda, and are therefore known as the Yogācāra Madhyamikas. Among these, the former is the teacher Kamalaśīla, and the latter is the teacher Śāntarakṣita and his disciples, as stated by the great translator Yeshe De. Alternatively, the teacher Kamalaśīla said, "The works of Nāgārjuna have two views: the outer Madhyamikas, who coarsely admit the existence of external objects, and the inner Madhyamikas, who subtly do not admit the existence of external objects. When debating with others, one should follow the former view, and when practicing yoga, one should follow the latter view." The Prāsaṅgikas do not speak in accordance with those tenet-proclaiming schools, because they think that