Tibetan
རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་རང་གིས་བརྟགས་པའི་རིགས་པའི་འཐད་པ་བཅུག་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་ཀྱང་ཉམས་ལ། དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལྟར་དོན་ལམ་གྲུབ་པས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་ཀྱང་ཉམས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇུག་པ་ལས། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ལམ་ལས་ནི། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་ལ་ཞི་བའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་བདེན་ལས་ཉམས། །བདེན་གཉིས་ཉམས་ལས་ཐར་པ་འགྲུབ་ཡོད་མིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ཕྱིར། རང་རྒྱུད་པ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་མི་མཁས་པས། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། སློབ་དཔོན་དེ་དག་ནི་གྲུབ་མཐའ་ལ་མ་ཞུགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་དང་མཐུན་པར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་བཞག་ལ། འཕགས་པའི་གཟིགས་པ་དང་མཐུན་པར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་དེ་དག་ལ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྟེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་མཁས་པ་ཀུན་ལ་གྲགས་སོ། །དབུ་མ་པ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཁས་ལེན་མེད་པར་མཚུངས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་གིས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམས་རང་ལུགས་ལ་གྲུབ་པར་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བ་དག་འཇིག་རྟེན་གཞན་ངོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་འཇོག་གི་རང་ལུགས་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་པ་ལ་མཐར་ལྷུང་གི་དམ་བཅའ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། འཇུག་པར། ཇི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱི་གཞན་དབང་དངོས་འདོད་ལྟར། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས། །འབྲས་ཕྱིར་འདི་དག་མེད་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་བདག་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་གང་ཏུ་གནས་དཔྱད་པ་ནི། །རང་རྒྱུད་པ་དག་གི་འདོད་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་བ་དག་གིས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དག་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་སྐྱོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འགྲེལ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་པས། དེའི་ལུགས་ལ་སུས་ཀྱང་ཆོས་དང་མཐུན་པར་རྒ
Chinese
将如幻的缘起，纳入自己考察的理智依据而安立，则会丧失世俗谛。由于他们如是安立，认为可以由此成就意义之路，也会丧失胜义谛。因此，他们会丧失二谛。如《入行论》中所说：“追随龙树尊者道，外道永无寂灭法。彼等世俗亦失坏，失坏二谛何能脱？”因此，自续派不善于安立世俗谛，心想他们没有如实地追随圣者龙树的宗规。他们认为，那些论师是追随未入宗派的世间人的言辞来安立世俗谛的。他们认为，如来是随顺世间人的心意来安立世俗谛，随顺圣者的观点来安立胜义谛，从而通过二谛之门来宣说佛法的。因此，所有智者都称那些论师为随顺世间习俗的中观派。虽然这两类中观派在胜义上都不做任何承认，这一点上是相同的，但自续派认为，自己如是安立的世俗谛在自己的宗派中是成立的。而应成派仅仅是为了他人的缘故而安立世俗谛，而不是为了自己的宗派，因为中观派没有最终的承诺。如《入行论》中所说：“如汝欲许他自在，世俗我亦不应理，为 ফল 故虽无亦云有，于世间说我亦尔。”考察论师的观点在于何处：由于应成派所说的过失会落入自续派的观点中，因此龙树的宗规并非没有过失。但龙树被如来授记为如实解释如来意者，因此，任何人都无法以符合佛法的方式驳斥他的宗规。
English
By incorporating self-examined logical justifications into the illusory-like dependent origination and establishing it, one loses even the conventional truth. Because they establish it in such a way, thinking that the path of meaning can be accomplished thereby, they also lose the ultimate truth. Therefore, they lose both truths. As it is said in the "Entering the Middle Way": "Those who deviate from the path of the master Nāgārjuna have no means of pacification. They lose even the conventional truth itself. Having lost the two truths, there is no possibility of achieving liberation." Therefore, since the Svātantrikas are not skilled in establishing the conventional truth, they think that they are not following the system of the noble Nāgārjuna without error. They think that those teachers establish the conventional truth by following the terminology of worldly people who have not entered a philosophical system. They think that the Tathāgata established the conventional truth in accordance with the minds of worldly people and established the ultimate truth in accordance with the vision of the noble ones, and thus taught the Dharma through the gateway of the two truths. Therefore, all the wise ones call those teachers Madhyamikas who act according to worldly conventions. Although both of these Madhyamikas are similar in that they do not make any assertions in the ultimate sense, the Svātantrikas believe that the conventional truths that they themselves establish in this way are established in their own system. However, the Prāsaṅgikas establish the conventional only for the sake of others, not for their own system, because the Madhyamikas have no final commitment. As it is said in the "Entering the Middle Way": "Just as you wish to assert inherent existence by way of another, I also do not accept the conventional. Although these do not exist, they are said to exist for the sake of results. I also speak in this way to the world." Examining where the teacher's intention lies: Since the faults that the Prāsaṅgikas state fall into the views of the Svātantrikas, the system of Nāgārjuna is not without fault. But since Nāgārjuna was prophesied by the Tathāgata to explain the Tathāgata's intention without error, no one can refute his system in a way that is in accordance with the Dharma.
Tibetan
ལ་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ནི་གཞན་ངོར་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་བླང་དོར་གྱི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ཅིང་བླང་དོར་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་མཁས་ཤིང་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་། མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་རྟག་ཆད་དང་བླང་དོར་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་གང་དུ་ཡང་མི་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་མི་ཞེན་པས། དོན་དམ་གྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ལ་མཁས་ཤིང་རྟག་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཇོག་པ་འདི་ནི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་རྨ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ལུགས་འདི་ནི་ཕྱོགས་གང་ལས་ཀྱང་འཇིགས་པ་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་དང་འདྲ་སྟེ། འདི་ལ་ཕྱོགས་སུས་ཀྱང་རྒལ་དུ་མེད་ཅིང་། འདིས་མཐར་འཛིན་གྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་གཞིག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མ་རྩ་བར། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཅད་བྱས་ཚེ། །གང་ཞིག་ལན་འདེབས་སྨྲ་བྱེད་པ། །དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་ལན་བཏབ་མིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་བྱས་ཚེ། །གང་ཞིག་སྐྱོན་འདོགས་སྨྲ་བྱེད་པ། །དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་སྐྱོན་བཏབ་མིན། །བསྒྲུབ་པ་བྱ་དང་མཚུངས་པ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་ལུགས་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་བཅུ་པ་ལས། རྩོད་མེད་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མེད། །གང་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པ། །དེ་ལ་གཞན་ཕྱོགས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། ཡོད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོས་ཀྱང་། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས། འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡང་། ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཁས་ལེན་ཅི་ཡང་མི་རྟོག་པའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུགས་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ཉིད་ལ་སྦྱངས་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་མ་རྟོགས་ན། དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཞགས་པས་བཅིངས་པ་དག་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཡང་ལུག
Chinese
因为没有局限的缘故。应成派对于世间如何流传的取舍之名相，都予以承认，并且进行取舍。因此，他们善于安立世俗谛，并且不堕入断灭边。在入定和出定的一切时候，对于轮涅的任何法，都不执著常断和取舍等的任何相状，也不执著实有。因此，他们善于安立胜义谛，并且不堕入常边。这样一来，如实安立二谛，这就是圣者龙树的无垢宗派。此外，这个宗派如同金刚宝一样，不会被任何一方所摧毁。没有任何一方能够胜过它，并且它能够摧毁一切执边的宗派。正如《中观根本慧论》中所说：“若以空性作破斥，谁有答辩能言说？彼即不能答一切，彼亦等同于应成。若以空性而宣说，谁有责难能言说？彼即不能难一切，彼亦等同于应成。”因此，这个宗派的观点非常合理。此外，《回诤论》中说：“若我有少许宗，则我有彼过失，我既无有宗，故我唯无过。”以及《六十正理论》中说：“无诤最大之体性，彼等则无有宗派，何者彼等无宗派，彼复何有他宗派？”以及《四百论》中也说：“有与非有等，于谁无有宗，是故以长时，亦不能说难。”等等。圣父子（龙树父子）的论典的观点也明显是，对于任何随意的承诺都不作分别的应成中观派。即便如此，这个宗派因为非常深奥难以衡量，所以即使是一些精通圣者龙树论典的大德也没有证悟，更何况是被执著实有的论典的绳索所束缚的人们呢？因此，在圣地印度也……
English
Because there is no limitation. The Prasangikas acknowledge the terminology of what is to be accepted and rejected as it is known in the world, and they engage in acceptance and rejection. Therefore, they are skilled in establishing conventional truth and do not fall into the extreme of nihilism. At all times, both in meditative equipoise and subsequent attainment, they do not grasp onto any characteristics of permanence, annihilation, acceptance, rejection, etc., in relation to any phenomena of samsara and nirvana, nor do they cling to them as being truly existent. Therefore, they are skilled in establishing ultimate truth and do not fall into the extreme of eternalism. Thus, this way of establishing the two truths without error is the flawless system of the noble Nagarjuna. Furthermore, this system is like a vajra jewel, which cannot be destroyed by any side. No side can overcome it, and it can destroy all factions of clinging to extremes. As it is said in the Root Verses on the Middle Way: "If emptiness is used to refute, who has an answer to speak? He does not answer everything, he becomes equal to what is to be proven. If emptiness is explained, who has a fault to speak? He does not fault everything, he becomes equal to what is to be proven." Therefore, the intention of this is very appropriate for this system. Furthermore, in the Refutation of Arguments, it says: "If I had any thesis, then I would have that fault. Since I have no thesis, therefore I am only without fault." And in the Sixty Stanzas on Reasoning, it says: "Those who have the nature of being greatest in non-contention, they have no পক্ষ (pakṣa, पक्ष, पक्ष, side/thesis/own tenet). Those who have no पक्ष (pakṣa, पक्ष, पक्ष, side/thesis/own tenet), how can they have another पक्ष (pakṣa, पक्ष, पक्ष, side/thesis/own tenet)?" And in the Four Hundred Stanzas, it also says: "To whom there is no पक्ष (pakṣa, पक्ष, पक्ष, side/thesis/own tenet) regarding existence and non-existence, even with a long time, one cannot speak of criticism." And so on. The intention of the treatises of the noble father and sons (Nagarjuna and Aryadeva) is also clearly this Prasangika Madhyamaka system, which does not conceptualize any arbitrary commitments. Even so, because this system is very profound and difficult to fathom, even some great beings who have studied the treatises of the noble Nagarjuna himself have not realized it, let alone those who are bound by the ropes of treatises clinging to inherent existence? Therefore, even in the noble land of India...