Tibetan
བྱིས་པ་རྣམས་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་པོ་གནོད་པ་ཅན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྒྱུ་མ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའོ། །འཇུག་པ་ལས། གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་འགའ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་གཉིས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཞེས་བྱའོ། །བདེན་པ་གཉིས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་སྒྲ་བློ་ཐ་དད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་ཐ་དད་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་དེ་ཉིད་དང་གཞན་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་དེ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དེ་བཞིན་དོན་མཚན་ཉིད། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །བདེན་གཉིས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་གཉིས་ལ་རྣམ་གཞག་སོ་སོར་བྱར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མི་འཐད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་པ་ལ་དབྱེ་ན་དུ་ཞེས་པ། བསྡུ་ན་རྟག་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཆད་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་སུ་འདུས་ལ། རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་ཚད་མེད་ཅིང་། ཅུང་ཟད་ཕྱེ་ན་རྟོག་གེ་སྡེ་ལྔ་སྟེ། གྲངས་ཅན་པ། རིག་བྱེད་པ། ཟད་བྱེད་པ། རྒྱལ་བ་པ། ཚུལ་རོལ་མཛེས་པ་རྣམས་སོ། །དང་པོ་བཞི་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཆད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་གསེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མཐའ་ཡས་ཤིང་། རྟག་པར་སྨྲ་བ་དང་ཆད་པར་སྨྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། ཀུན་ཀྱང་བདག་འདོད་པར་མཚུངས་ཀྱང་རྟག་པའི་བདག་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་དུ་མར་བརྒྱུད་དེ་ལས་མྱོང་བར་འདོད་པས་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། འབྱུང་བ་ལས་གློ་བུར་དུ་བདག་སྐྱེས་ཤིང་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བདག་རྟག་ལ། ཤི་བའི་ཚེ་རྒྱུན་ཆད་ནས་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་འདོད་པས་ཆད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་གང་གིས་འབྱེད་ཅེས་པ། ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་གསུམ་སྟེ་ལྟ་སྤྱོད་གཉིས་ཀས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་ནང་། ལྟ་བ་ཁོ་ནས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་ནང་། ཐབས་ལམ་གྱི་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་ནང་ངོ་། །དང་པོ་ལ་ཡང་གང་ཟག་ཕྱི་ནང་དང་གྲུབ་མཐའ་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཡིན་ལ། གང་ཟག་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ནི་ནང་པ་
Chinese
诸如不欺骗孩童的色声等。第二是，由根受损所生的识之行境，如幻术和影像等，在名言中也不成立。入行论中说：‘无损六根所取境，世间即许为真实，余者即由世间说，是为世间之颠倒。’如是说。对于这二者，次第称为真实的世俗和虚假的世俗。此二谛在名言中也是声音和意识各自的行境，因此是不同的。但在胜义中，无法说为彼或异。如《解深密经》中说：‘行界及如是，义相之自性，离一与异性，谁于一异性，起分别思惟，彼即不如实，入邪分别中。’如是说。认为二谛在名言中也不应有差别是不合理的，因为对于这二者不能分别安立，并且二谛之名言也成了不合理。如果从外道来区分有多少种，总的来说可以归纳为常断论者两种，如果详细区分则有无数种，稍微区分则有五种论师，即数论派、吠陀派、尽灭派、胜论派、顺世派。前四种是常论者，后一种是断论者。这些派别内部的差别是无边无际的。常论者和断论者的差别是：虽然都主张有我，但常论者认为此我经历多次前后世而感受业果，因此是常论者。断论者则认为我从诸法中突然产生，在有生之年我是常恒的，死后则断灭不再受生，因此是断论者。所谓以内外之差别来区分，以内外之差别有三种，即以见行二者区分的内外，仅以见区分的内外，以方便道区分的内外。第一种又分为补特伽罗内外和宗义内外两种。补特伽罗内外的差别是，皈依三宝的补特伽罗是内道。
English
Such as sights and sounds that do not deceive children. The second is illusions and reflections, etc., which arise from damaged faculties and become the objects of consciousness, and are not even established as true in conventional terms. The Engaging in the Bodhisattva Deeds says: 'The six senses without impairment, perceive some objects, which the world acknowledges as real; the rest, the world itself says, are considered to be the opposite of the world.' Thus it is said. These two are called, in order, the true conventional and the false conventional. These two truths are also different in conventional terms because they are the respective objects of sound and consciousness. But in ultimate truth, they cannot be spoken of as either the same or different. As it is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra: 'The realm of actions and likewise, the nature of meaning and characteristics, are of a nature that is free from one and different. Whoever thinks of them as one and different, enters into false discriminations, not in accordance with reality.' Thus it is said. It is unreasonable to think that the two truths should not be different even in conventional terms, because it is not permissible to separately establish these two, and the conventional terms of the two truths would also become unreasonable. If we differentiate the outsiders, how many are there? In summary, they can be grouped into two: those who assert permanence and those who assert annihilation. If we differentiate in detail, there are countless, and if we differentiate slightly, there are five schools of logicians: the Samkhya, the Vedas, the Ucchedavada, the Vaisheshika, and the Lokayata. The first four are those who assert permanence, and the last is the one who asserts annihilation. The internal differences of these schools are endless. The difference between those who assert permanence and those who assert annihilation is that although all assert the existence of a self, those who assert permanence believe that this self experiences the results of karma by passing through many previous and subsequent lives, and therefore they are those who assert permanence. Those who assert annihilation believe that the self suddenly arises from the elements, and that the self is permanent as long as it lives, but that when it dies, the continuum is cut off and it does not take rebirth, and therefore they are those who assert annihilation. What distinguishes the internal from the external? There are three distinctions between internal and external: internal and external distinguished by both view and conduct, internal and external distinguished only by view, and internal and external distinguished by the path of means. The first is further divided into internal and external individuals and internal and external tenets. The difference between internal and external individuals is that an individual who takes refuge in the Three Jewels is an internal Buddhist.
Tibetan
ཞེས་བྱ་ལ། ཁྱབ་འཇུག་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ནི་ཕྱི་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི་སྐྱབས་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པས་འབྱེད་ཀྱི། ལྟ་བས་འབྱེད་པ་ནི་མིན་ཏེ། ལྟ་བ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་གང་ཟག་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་མཐའ་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི་གཙོ་ཆེར་ལྟ་བས་འབྱེད་དེ། གཞུང་གང་ལས་རྟག་པའམ་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་གང་རུང་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཉིད་ལས་སྐྱོན་དུ་མ་ལྡན་པ་ནི་ཕྱི་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ཏེ། དེ་པའི་དགོངས་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་གང་ལས་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་ཤིང་དབུ་མའི་ལམ་སྟོན་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་ཀུན་ཡང་རང་རང་གི་གྲུབ་མཐར་རློམ་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྟག་ཆད་དགག་པ་དབུ་མའི་ལམ་བསྟན་ཅིང་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རེ་རེ་ལའང་། རྟག་ཆད་སྤོང་ལུགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེ་ཡོད་དེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དག་འདུས་བྱས་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས། རྟག་པའི་མཐའ་སྤོང་ལ། རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འཇུག་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ་། །མདོ་སྡེ་པ་དག་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་འགག་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཞེས་སྨྲའོ། །སེམས་ཙམ་པ་དག་ཀུན་བཏགས་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤང་ལ། གཞན་དབང་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་ངོ་། །ཞེས་སྨྲའོ། །དབུ་མ་པ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་ལ་སྐུར་བ་མི་འདེབས་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། དེ་ཉིད་ཡིན་ལུགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ཉིད་གཞི་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མཚན་མར་མི་འཛིན་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་དུ་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསོག་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ནི་ལམ་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆོས་སྐུ་བརྙེས་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་མཆོག་དམན་གྱི་དོན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་མཛད་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་གསུམ་ནི་དབུ་མ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་དབུ་མ་མཚན་ཉི
Chinese
如是说，皈依遍入天和梵天等外道诸神的补特伽罗是外道。因此，补特伽罗内外的差别是通过行持皈依等来区分的，而不是通过见解来区分的，因为有许多不了解见解的内外补特伽罗。宗派内外的差别主要是通过见解来区分的，即任何经典宣说与常边或断边二者之一相合，并且其中存在诸多过失，那就是外道的宗派，因为他们的观点已经背离了远离常断的中观之道。任何经典宣说远离常边和断边，并且想要宣说中观之道，那就是内道的宗派。因此，四宗派的论者都自认为是自己的宗派，因为他们都想要追随佛陀所开示的遮破常断的中观之道。其中，每个宗派的论者，都有各自不同的舍弃常断的方式。比如，有部宗认为有为法刹那生灭，因此舍弃常边，又因为相续不断，所以舍弃断边。经部宗认为，因自身灭亡，所以从常边中解脱，又因为产生与自身相似的果，所以从断边中解脱。唯识宗认为，遍计所执性无有自性，所以舍弃常边，又因为依他起真实成立，所以舍弃断边。中观宗认为，对于世俗显现如是安立，不加以否定，因此从断边中解脱，又因为实相远离一切戏论边，所以从常边中解脱，这就是基中观。以智慧对任何法都不执著为实有自性，因此从常边中解脱，以大悲为了利益他众而积累广大的资粮，因此从断边中解脱，这就是道中观。证得一切戏论相寂灭的法身，因此从常边中解脱，以二色身为了调伏上下根器的所化众生，直到轮回未空之间都在行持利益，因此从断边中解脱，这就是果中观。这样看来，前三者是相似中观，后者是中观自性。
English
Thus it is said that a person who takes refuge in non-Buddhist gods such as Vishnu and Brahma is a non-Buddhist. Therefore, the difference between internal and external persons is distinguished by practicing refuge and so on, but not by view, because there are many internal and external persons who do not understand the view. The difference between internal and external tenets is mainly distinguished by view, that is, any scripture that teaches that it is in accordance with either the extreme of permanence or the extreme of annihilation, and that has many faults, is a non-Buddhist tenet, because their intention has become external to the Middle Way that abandons permanence and annihilation. Any scripture that teaches the abandonment of the extremes of permanence and annihilation and wants to teach the Middle Way is a Buddhist tenet. Therefore, all four proponents of tenets consider themselves to be their own tenets, because they all want to follow the Middle Way taught by the Buddha, which refutes permanence and annihilation. Among them, each proponent of tenets has a different way of abandoning permanence and annihilation. For example, the Vaibhashikas abandon the extreme of permanence because conditioned things are destroyed in an instant, and they abandon the extreme of annihilation because they continue without interruption. The Sautrantikas say that they are liberated from the extreme of permanence because the causes themselves cease, and they are liberated from the extreme of annihilation because they produce results that are similar to themselves. The Mind-Only proponents say that they abandon the extreme of permanence because the imputed nature is without self-nature, and they abandon the extreme of annihilation because the dependent nature is truly established. The Madhyamikas say that they are liberated from the extreme of annihilation because they do not deny the way things appear in conventional truth, and they are liberated from the extreme of permanence because the suchness of things is free from all extremes of elaboration, which is the Ground Madhyamika. They are liberated from the extreme of permanence because wisdom does not grasp any dharma as a sign, and they are liberated from the extreme of annihilation because compassion accumulates vast collections for the benefit of others, which is the Path Madhyamika. They are liberated from the extreme of permanence because they have attained the Dharmakaya, which is the complete pacification of all signs of elaboration, and they are liberated from the extreme of annihilation because the two Form Kayas perform benefits for sentient beings of superior and inferior capacity until samsara is not empty, which is the Result Madhyamika. Thus, the first three are similar to the Middle Way, and the latter is the nature of the Middle Way.