Tibetan
་ཡན་ལག་བར་དོར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་བཞེངས་ཏེ། སྤྲུལ་སྐུར་བསྒྱུར་ནས། སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་མཚན་ཉིད་གསུམ་ལྡན་ལ་བསླབས་པས། བར་དོ་དེ་ཉིད་དུ་མི་སློབ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་བླ་མ་སྔ་རབས་པ་དག་འཆད་དོ། །ཡན་ལག་དྲུག་པོ་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་དྲུག་ཡོད་པའི། ཡན་ལག་དང་པོ་སོར་སྡུད་པ་བཤད་པ་ནི། དབང་པོ་བཅུ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་། །རང་གི་འཇུག་གནས་ཐམས་ཅད་དུ། །འདོད་པ་སོ་སོར་སྡུད་པས་ན། །སོ་སོར་སྡུད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་ཏེ། དེ་ལ། འོད་གསལ་མཐར་ཕྱིན་ཏེ་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་གནས་སྐབས་སུ། སྤྱོད་པ་གསུམ་ལ་སློབ་པ་ན། འདོད་ཡོན་ལྔ་ལ་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཅི་དགར་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དབང་པོ་བཅུ་ནི་དབང་པོ་ལྔ་དང་ཡུལ་ལྔའོ། །དེ་དག་གི་རང་གི་འཇུག་གནས་ནི། མིག་གི་དབང་པོ་རང་གི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་སྟེ་དམན་པ་དང་། འབྲིང་དང་། མཆོག་གི་དབྱེ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ། རང་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབང་པོ་རྣམས། ཡང་དང་ཡང་དུ་སོར་སོར་སྡུད་ཅིང་ལེན་པས་ན། སོ་སོར་སྡུད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་དོན། ཡན་ལག་གཉིས་པ་བསམ་གཏན་སྟོན་པ་ནི། འདོད་པ་ལྔ་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས། །སངས་རྒྱས་ལྔ་རུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། །བརྟག་པ་བསམ་གཏན་ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་ཏེ། འདིས་ནི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལྔ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པའི་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྒོམ་བསམ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པ་ལྔ་ནི། རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྔའི་རང་བཞིན་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། མདོར་བསྡུས་པས་ཏེ། གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་བརྟག་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ནི་བསམ་གཏན་ཞེས་བཤད་དོ། །བསམ་གཏན་དེའི་དབྱེ་བ་ནི་རྣམ་པ་ལྔར་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་དང་དཔྱོད་དང་དགའ་བ་དང་། །དེ་བཞིན་བདེ་བ་ཉིད་དང་ཡང་། །སེམས་ཅན་རྩེ་གཅིག་ཉིད་དག་སྟེ། །ལྔ་པོ་དེར་ནི་བསམ་གཏན་བསྡུ། །ཞེས་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས། བསམ་གཏན་དང་པོ་རྟོག་དཔྱོད་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་བཤད་པས། དེ་དང་ཐ་སྙད་སྒོ་བསྟུན་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡང་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་བཤད་ཀྱི། དོན་མཐུན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་དེ་དག་རེ་རེ་ནས་བཤད་པ་ནི། གསང་བའི་རྒྱུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། །རྣམ་པ་དུ་མ་ཡོངས་བཤད་པ། །གསང་བ་གསུམ་བྱུང་རྟོག་པ་སྟེ། །དེ་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་དཔྱོད་པའོ། །ཞེས་ཏེ། གསང་བ་གསུམ་ནི། ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དབང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་དེ་དག དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གང་རྟོག་པ་དེ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ལོངས་སྤྱོད་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡུམ་བཞིའམ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་དཔྱོད་པའོ། །ཡུལ་ལྔ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་དང་ལྷ་མོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པ་དེའང་། འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་གསང་བའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ། ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་དུ་མར་ཡོངས་སུ་བཤད་དེ། སྔར་ལེའུ་བདུན་པར་ཡང་། གཟུགས་ལ་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། །དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་སྣ་ཚོགས་པ། །སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཞི། །ཞེས་སོགས་དང་། གཟུགས་སྒྲ་རོ་སོགས་སྔགས་པ་ཡི། །ལྷ་ཉིད་དུ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས། སྤྱོད་པའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པ་ནི། དགའ་ལ་རེག་པ་གསུམ་པ་སྟེ། །བདེ་བས་བསྡུས་པ་བཞི་པའོ། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་འབྱུང་ཟད་པའི། །རང་སེམས་ལྔ་པར་ཤེས་པར་བྱ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་དངོས་ཞི་བ་ནི། །འདོད་པ་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །ཞེས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་འདོད་ཡོན་ལྔའི་ངོ་བོ་དང་། ཁྱད་པར་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་བསྒོམས་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་གང་ཡིད་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ནི་དགའ་བ་ལ་རེག་པ་སྟེ་ཡན་ལག་གསུམ་པའོ། །འོད་གསལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞུགས་པས། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བདེ་བ་གང་ཐོབ་པ་དེ་ནི། བདེ་བས་བསྡུས་པ་སྟེ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་བཞི་པའོ། །དེ་དག་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ནོ། །མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་ལ་སྦྱངས་པ་ལས། རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་སོན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་དྲུག་གི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་བྱ་དང་། དེ་གཉིས་འབྱུང་བ་ཟད་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་དབེན་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཞེས་པ་ཡན་ལག་ལྔ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་
Chinese
在中有阶段升华为圆满报身，然后转化为化身，修学三身无别、具足三相，如此一来，便能在中有阶段获得无需修学的金刚持大成就，这是前代上师们的说法。现在详细讲解这六个支分，共有六个部分。首先是讲解第一个支分——收摄支。十种根识的，所有各自的行境中，由于各自收摄欲望，故称为各自收摄。对此，在光明圆满，修学的双运位，修学三种行的时候，是指通过了知五种欲妙的自性，而随心所欲地享用。对此，十种根识是五根和五境。这些根识各自的行境是，眼根进入自己的对境——色等。在一切，即下等、中等和上等的分类中，对于色等五种欲望的功德，各自的对境的根识们，再三地收摄和摄取，因此称为各自收摄。为了将此如实结合，第二个支分是开示禅定：五种欲望简而言之，通过与五佛结合，观察即是禅定。这指的是观修五境和五根为五部如来的自性，这是有相的修法。对此，色等五种欲望是毗卢遮那佛等五佛的自性，与眼等五根简而言之，结合为一的完全清净的观察，那瑜伽就是禅定。禅定的分类有五种：觉、观、喜、以及乐，还有有情一心专注，这五者即是禅定。对此，在《法蕴经》中，说初禅具有觉、观等五支。为了与此术语相符，这里也说禅定具有五支，但意义并不相同。分别讲解这些支分：所有秘密续部中，都已详细开示了多种形态，身语意三密
English
Having arisen in the intermediate state as the Sambhogakaya, and then transformed into the Nirmanakaya, by training in the three characteristics of the indivisibility of the three kayas, in that very intermediate state, one will attain the great accomplishment of Vajradhara without needing to train. This is what the early lamas taught. Now, to explain these six branches in detail, there are six parts. First, the explanation of the first branch, the withdrawal: Of the ten faculties, in all their respective spheres of activity, because of individually withdrawing desires, it is called individual withdrawal. Regarding this, in the state of perfect luminosity, in the stage of training in union, when training in the three conducts, it means to show how to enjoy the five desirable qualities as desired, through knowing their nature. Regarding this, the ten faculties are the five faculties and the five objects. The respective spheres of activity of these are, for example, the eye faculty entering its own object, form. In all, that is, in the classification of inferior, intermediate, and superior, for the merits of the five desirable qualities such as form, the faculties that have their respective objects, repeatedly withdrawing and taking them, therefore it is called individual withdrawal. In order to properly combine this, the second branch is the teaching of meditation: The five desires, in brief, through combining with the five Buddhas, contemplation is called meditation. This refers to contemplating the five objects and five faculties as the nature of the five Tathagatas, this is meditation with characteristics. Regarding this, the five desires such as form are the nature of the five Buddhas such as Vairochana, and the five faculties such as the eye, in brief, the completely pure contemplation of combining into one, that yoga is called meditation. The divisions of that meditation are fivefold: conception, discernment, joy, and also bliss, and also the single-pointedness of sentient beings, these five are the collection of meditation. Regarding this, in the Dharma Abhidhamma Sutra, it is said that the first dhyana has five branches such as conception and discernment. In order to conform to this terminology, here also it is said that meditation has five branches, but the meaning is not the same. Explaining these branches individually: In all the secret tantras, various forms have been fully explained, the three secrets of body, speech, and mind
Chinese
说：‘是为分别，彼之受用为观察。’如是。三秘密即是：境、根、与识。根与识之境，色等五者，是五如来之自性。如是，所分别者即是分别，色等彼等，是五如来之受用，所触金刚母等四母，或是色金刚母等五明妃之自性，如是分别即是观察。观想五境为五如来与五明妃等之自性，于《集经》等一切秘密续中，非仅一次，而是多次宣说。如前第七品中亦云：‘色有三种所知，应供养诸天，彼即薄伽梵种种，为佛毗卢遮那之基。’等等，又云：‘色声香味等，观想为咒之天。’等等，故。以余下之禅支，显示行之利益：‘乐触为第三，以乐所摄为第四，知与所知生灭尽，自心应知为第五，一切佛实寂静者，善住一切欲之中。’如是。如是于行之时候，于五欲之体性与差别作分别而修习，彼即趋向于彼性双运之智慧生起，凡具足悦意之体性者，是为乐触，是为第三支。光明之彼性中现前进入，凡获得身极轻安等之体性之乐者，是以乐所摄，是为禅支第四支。彼等是为暂时之利益。究竟之利益是，如是于行修习之力，达到极究竟之故，六识之自性之知，与色等六境之自性之所知，彼二者生灭尽者，即是空离能取所取二者，是远离能取所取二者之无二智慧之体性，所谓一心，应知是第五支。如是空离能取所取二者之
English
It says, 'It is discrimination, its enjoyment is observation.' Thus. The three secrets are: object, sense faculty, and consciousness. The objects of sense faculty and consciousness, the five such as form, are the nature of the five Tathagatas. Thus, what is discriminated is discrimination, and those such as form are the enjoyment of the five Tathagatas, the four mothers such as Vajra-matri that is Touch, or the nature of the five goddesses such as Rupa-vajra-matri, such discrimination is observation. Meditating on the five objects as the nature of the five Tathagatas and the five goddesses, etc., in all the secret tantras such as the Compendium, it is explained not just once, but in many ways. As in the previous seventh chapter, it also says: 'Form has three knowables, one should offer to the gods, that very Bhagavan is various, the basis of Buddha Vairochana.' etc., and also says: 'Form, sound, taste, etc., meditate as the deity of mantra.' etc., therefore. With the remaining limbs of meditation, showing the benefit of practice: 'Joyful touch is the third, gathered by bliss is the fourth, the arising and ceasing of knower and known, one should know one's own mind as the fifth, all Buddhas are truly peaceful, abiding well in all desires.' Thus. Thus, at the time of practice, by discriminating and meditating on the nature and differences of the five desirable qualities, it is manifestly directed towards the arising of the wisdom of that very union, whatever has the characteristic of mental ease is joyful touch, which is the third limb. By manifestly entering into the suchness of luminosity, whatever bliss is obtained that has the characteristic of extreme pliancy of the body, etc., is gathered by bliss, which is the fourth limb of meditation. These are temporary benefits. The ultimate benefit is that, from the power of practicing in this way, because of reaching the ultimate limit, the knowledge of the nature of the six consciousnesses, and the knowable of the nature of the six objects such as form, the arising and ceasing of those two is emptiness of the two graspings of subject and object, which is the nature of non-dual wisdom that is separated from the two graspings of subject and object, what is called one-pointed mind, one should know as the fifth limb. Such emptiness of the two graspings of subject and object