Tibetan
ན་པར་བྱེད་པས་རིམ་པར་ཕྱེ་བའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ནི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལ་ཡང་འབྱུང་བས། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། བརྗོད་བྱ་ཡོངས་སུ་བརྗོད་ཅིང་སྟོན་པ་ནི། དུམ་བུ་ཞེས་ཏེ། དུམ་བུ་ནི་པ་རི་ཚེ་ད་སྟེ། བརྗོད་བྱའི་དོན་རྗོད་བྱེད་གཞུང་འདིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཅིང་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན་དུམ་བུའོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་གསུམ་ནི། འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་ནུས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི། བརྗོད་བྱ་བརྗོད་པའི་ནུས་པའོ། །གཞན་ཡང་། གཞུང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གྲངས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་ཀྱང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་བསྟན་ཏེ། ཆོ་ག་བཅུ་བདུན་ལེའུ་བཅུ་བདུན་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་བཅུ་བདུན། དུམ་བུ་བཅུ་བདུན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དགོས་པའི་དགོས་པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དགོས་པ་ཡང་ནི་བཤད་བྱ་སྟེ། །ཞི་སོགས་བྱ་བའི་ཆོ་ག་དང་། །དེ་བཞིན་གྲུབ་པ་བརྒྱད་དང་ནི། །མཆོག་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཏེ། ཉིང་དགོས་ནི་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། དམན་པ་ཞི་སོགས་ཕྲིན་ལས་བཞི་དང་། མཆོག་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་མཆོག་གི་སངས་རྒྱས་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ནི་འདིའི་ཉིང་དགོས་ཡིན་ནོ། ། རྒྱན་གཉིས་པ་ཚུལ་བཞི་ལ་གཉིས་ཏེ། མཚམས་སྦྱར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གླེང་སླང་བ་ནི་འདས་ཟིན་ཏེ། །གཉིས་པ་ཡང་ནི་བཤད་པར་བྱ། །རྒྱུད་དག་དང་ནི་གླེང་གཞི་དང་། །ངེས་པའི་ཚིག་དང་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཚུལ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སངས་རྒྱས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་གཙོ་བོ་ནི་ལྷ་དང་མི་གཉིས་ཡིན་ལ། ལྷའི་རྟེན་ལ་སངས་རྒྱས་པས་མིའི་དོན་མི་ནུས་ཏེ། མིས་ལྷ་ཡུལ་དུ་བགྲོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ཡི་རྟེན་ལ་སངས་རྒྱས་པས་ལྷ་ཡི་དོན་བྱེད་ནུས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཡི་ཡུལ་དུ་བགྲོད་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན། སངས་རྒྱ་བ་ལ་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་མི་ཡི་སྐྱེ་བར་འཁྲུངས་པ་ཞིག་དགོས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། མི་ཡི་སྐྱེ་བར་འཁྲུངས་པ་ནི། །རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །མིའི་རྒྱུད་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་ཁྱིམ་ན་གནས་པས་སངས་རྒྱ་མི་ནུས་ཏེ
Chinese
因此，通过区分来进行划分。无二智慧之最胜成就，也产生于修持道之次第，为了使之有所区别，完整地陈述和揭示所要表达的内容，这被称为“段”。“段”是“巴日策达”，因为这个表达意义的论典完整地断定并揭示了所要表达的意义，所以是“段”。其中，前三个是产生果实的能力，后一个是陈述所要表达内容的能力。此外，“论本身就是数量”，这也显示了续部的数量。因此，要知道，十七个仪轨、十七个章节、十七个次第划分，就是十七个“段”。如果问及需求的必要性是什么？“需求也是所要讲述的内容，寂等事业的仪轨，以及八种成就，还有最胜的佛陀”，也就是说，根本的需求有两个：世间和出世间。世间又分为两种：下等的寂等四种事业，以及殊胜的八大成就。出世间是最胜的佛陀，也就是无二智慧大金刚持，这些就是这里的根本需求。第二个庄严是四种方式，分为两种：通过连接前行而简要地陈述，以及分别详细地阐述各自的自性。第一种是，“已经讨论了开端，第二种也将要讲述，续部等以及讨论的基础，决定的词语和原因”。第二种是分别详细地阐述各自的自性，分为两种：远离贪欲的成佛方式，以及具有贪欲的成佛方式。第一种是，一般来说，佛陀所要调伏的主要对象是天和人，如果依于天的所依而成佛，就不能利益人，因为人不能前往天界。如果依于人的所依而成佛，就能利益天，因为天能够前往人间。因此，为了显示成佛需要一个特殊的因，即出生于人的转生，所以说：“出生于人的转生，被称为续部”。即使生于人的血统，如果住在家里也不能成佛
English
Therefore, it is divided by distinguishing. The supreme accomplishment of non-dual wisdom also arises from practicing the stages of the path. In order to differentiate it from that, to fully state and reveal what is to be expressed is called a 'section'. 'Section' is 'Pariccheda', because this treatise that expresses meaning completely determines and reveals the meaning to be expressed, it is therefore a 'section'. Among these, the first three are the power to produce fruit, and the latter is the power to express what is to be expressed. Furthermore, 'the treatise itself is the number,' which also shows the measure of the tantra. Therefore, it should be known that the seventeen rituals, seventeen chapters, and seventeen sequential divisions are seventeen 'sections.' If asked what is the necessity of the need? 'The need is also what is to be explained, the rituals of pacifying and other activities, as well as the eight accomplishments, and also the supreme Buddha.' That is to say, there are two fundamental needs: mundane and supramundane. The mundane is also divided into two: the inferior four activities of pacifying and so on, and the supreme eight great accomplishments. The supramundane is the supreme Buddha, which is the great Vajradhara of non-dual wisdom, and these are the fundamental needs here. The second ornament, the four modes, is divided into two: briefly stating through a connecting preliminary, and separately explaining the respective natures in detail. The first is, 'The beginning has already been discussed, and the second will also be explained, the tantras and the basis of discussion, the definitive words and the cause.' The second is to separately explain the respective natures in detail, divided into two: the way of attaining Buddhahood without attachment, and the way of attaining Buddhahood with attachment. The first is, in general, the main beings to be tamed by the Buddha are gods and humans. If one attains Buddhahood relying on the basis of a god, one cannot benefit humans, because humans cannot go to the realm of the gods. If one attains Buddhahood relying on the basis of a human, one can benefit the gods, because the gods can go to the human realm. Therefore, to show that attaining Buddhahood requires a special cause, that is, being born in a human rebirth, it is said: 'Being born in a human rebirth is said to be a tantra.' Even if born in a human lineage, one cannot attain Buddhahood if one remains in a household