Tibetan
་བར་ངེས་པ་འདྲོངས་པ་དུས་གཅིག་ལ་ཡོང་བ་ཡིན། གོ་ཡུལ་གྱི་ལྟ་བ་འདིའི་གོང་ན་བོགས་དབྱུང་རྒྱུ་ཡོད་པར་མི་སེམས། འདི་མ་རྟོགས་བར་ལ་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ།། །། བརྩམ་ཆོས་མཛད་པའི་ཚུལ་ནི། འཛམ་གླིང་མཁས་པའི་རྒྱན་མཆོག་བཀའ་ཆེན་བཞི། །རྩ་འཇུག་བཞི་གསུམ་ཐེག་ཆེན་རྒྱུད་བླ་དང་། །ཆོས་མངོན་མཛོད་དང་དཔལ་ལྡན་འདུས་པ་སོགས། །རྣམ་བཤད་བྱས་པའི་གཞུང་ལུགས་བཅུ་ཕྲག་གཅིག །གཞན་ཡང་བོད་ཡུལ་འགྱུར་བའི་བསྟན་བཅོས་དང་། །མདོ་དང་རྒྱུད་སྡེ་ཕལ་ཆེར་ལེགས་པར་བལྟས། །རང་གཞན་གྲུབ་མཐའི་དེ་ཉིད་འབྱེད་པ་ལ། །མཁས་པའི་འདུན་སར་འཇིགས་མེད་སྤོབས་པ་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་སོ།། །། སློབ་མ་སྤེལ་བའི་ཚུལ་ནི། ཀུན་མཁྱེན་ཤེར་འོད་བློ་བཟང་གྲགས་པ་སོགས། །གཞུང་ལུགས་རབ་འབྱམས་ཤེས་པའི་བཤེས་གཉེན་བདུན།༈་་་་་བདུན་ལ་ལྔ་ནི། ཆོས་རྗེ་དཔལ་འབྱོར་བ། གོ་འཇོ་ཉི་མ། བཀའ་བཅུ་པ་ཀུན་དགའ་དཔལ། དར་མ། བསོད་ཤེ། །བཀའ་བཞི་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་བཅུ་ཕྲག་གཉིས། །ཕར་ཚད་ཤེས་པའི་སློབ་མ་བརྒྱ་ཕྲག་རྒལ། །ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཐུགས་དམ་མཐིལ་གང་ལ་མཛད་པ་ནི། མང་དུ་ཐོས་ཤིང་ལེགས་པར་བསམ་པའི་དོན། །དབེན་པའི་གནས་སུ་རྩེ་གཅིག་ལེགས་སྒོམ་སྟེ། །རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཚུལ་བཞིན་སྐྱོང་འདོད་ཀྱང་། །སྔོན་ཆད་རྣམ་གཡེང་ལེ་ལོའི་དབང་དུ་གྱུར། །མཁའ་མཉམ་འགྲོ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་། །སྲིད་ཞི་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་གཉིས། །རེས་འགའ་རེས་འཇོག་རེས་འགའ་ཟུང་འབྲེལ་སྒོམ། །འོན་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་སྙོམས་ལས་དབང་དུ་ཐལ། །ཅེས་དང་། ཡང་གསུངས་པ། རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པའི་ཡིད་ཆེས་དང་། །རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་གཉིས། །འབྲལ་མེད་ཟུང་དུ་ཆུད་པར་ནམ་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་ལམ་ལ་ཞུགས། །ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་གྲགས་པའི་དངོས་འདི་ལ། །རང་གཞན་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པའི་ཀུན་བཏགས་དང་། །ལྷན་སྐྱེས་ཡིད་ཀྱི་དངོས་འཛིན་མུན་པ་རྣམས། །རྣམ་དག་ལུང་རིགས་ཟེར་གྱིས་རྣམས་བསལ་ཏེ། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་དང་། །སྟོང་པ་རྟོགས་ཚེ་སྣང་བ་མི་འགོག་པའི། །ཟུང་འཇུག་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་ནམ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཚེ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན། །ཐོས་བསམ་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཚེ། །སྣང་བ་བཀག་ནས་སྟོང་པ་སྒྲུབ་པ་དང་། །སྟོང་པ་རྟོགས་ཚེ་སྣང་བ་ནུབ་པ་དང་། །ཀུན་རྫོབ་བསལ་ནས་དོན་དམ་སྒྲུབ་པ་རྣམས། །རྟག་ཆད་མཐར་ལྟའི་གཡང་ལ་ལྷུང་བའི
Chinese
在同一时间获得确定的理解。我不认为这种果派的观点之上还有任何可以去除的东西。他说，如果不能理解这一点，就不是最终的观点。 关于著作的方式：如同装饰世界的大学者，四大论藏，根本四句、三句、大乘经庄严论，俱舍论和吉祥密集等，写了十一部释论。此外，还阅读了许多翻译成藏文的论典，以及几乎所有的经部和续部。为了辨别自他宗派的真相，在智者集会中获得了无畏的辩才。如是说。 关于培养弟子的方式：全知喜饶沃色、洛桑扎巴等，七位通晓各种论典的善知识。༈……七位中的五位是：法主贝久瓦、果觉尼玛、噶举巴·贡噶贝、达玛、索西。二十位善于讲述四法的，数百位精通因明的学生。如是说。 关于修行的重点：虽然想要在寂静的地方一心一意地修习广闻博思的意义，如理地护持佛陀的意旨，但以前却一直受到散乱和懒惰的支配。有时修习缘及虚空般众生的慈悲心，有时修习了知轮涅皆空的智慧。有时交替修习，有时结合修习。然而，大多数时候都被懈怠所控制。如是说。又说：何时对因果不虚的信念，与了知缘起性空的智慧，二者融为一体，那时就进入了离边的中道。对于所显现和所称说的一切事物，以自他宗派所安立的遍计所执，以及俱生意识的实执黑暗，都能以清净的教理之光彻底遣除，显现之时即能了知是空性，了知空性之时显现并不遮止，何时对这种双运之理生起定解，那时就是证悟了佛陀的意旨。在以闻思理智进行辨析之时，如果遮止显现而成立空性，了知空性之时显现消失，或者去除世俗而成立胜义，这些都会堕入常断二边的深渊。
English
At the same time, one gains a definite understanding. I do not think that there is anything above this Go-yul view that can be removed. He said that if one does not understand this, it is not the ultimate view. Regarding the way of composing works: Like the supreme ornament of the scholars of the world, the four great commentaries, the root four verses, the three verses, the Mahāyāna-sūtrālaṃkāra, the Abhidharmakośa, and the glorious Guhyasamāja, etc., he wrote eleven commentaries. Furthermore, he studied well many treatises translated into Tibetan, and almost all the sutras and tantras. In order to distinguish the truth of one's own and others' tenets, he gained fearless eloquence in the assembly of scholars. Thus he said. Regarding the way of cultivating disciples: Omniscient Sher O, Lobsang Drakpa, etc., seven spiritual friends who knew the vast range of doctrines. ༈... Five of the seven are: Dharma Lord Peljorwa, Gojo Nyima, Kachuwa Kunga Pal, Darma, Söshe. Twenty who speak well on the four teachings, and hundreds of students who knew Pramana. Thus he said. Regarding what he focused on in his practice: Although he wanted to practice single-pointedly in a secluded place the meaning of extensive hearing and contemplation, and to uphold the Buddha's intention properly, he was previously dominated by distraction and laziness. Sometimes he meditated on compassion focused on beings equal to space, and sometimes he meditated on the wisdom that realizes the emptiness of samsara and nirvana. Sometimes he meditated alternately, and sometimes he meditated in combination. However, most of the time he was controlled by laziness. Thus he said. And again he said: When the belief in the infallibility of cause and effect, and the wisdom that realizes the emptiness of dependent origination, become inseparable and united, then one enters the Middle Way free from extremes. For all phenomena that appear and are spoken of, the imputed constructs established by one's own and others' tenets, and the darkness of the innate mind's grasping at reality, can be completely dispelled by the light of pure scripture and reasoning, so that at the time of appearance one realizes emptiness, and at the time of realizing emptiness appearance is not obstructed. When one gains certainty in this way of union, then one has realized the Buddha's intention. When discriminating with hearing, thought, and reason, if one negates appearance and establishes emptiness, and when one realizes emptiness appearance vanishes, or if one removes the conventional and establishes the ultimate, these all fall into the abyss of the extreme views of permanence and annihilation.
Tibetan
་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་དགེས་པའི་ལམ་ལས་རིང་དུ་གོལ། །སྒོམ་བྱུང་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤར་བ་ན། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་ལ། །མཁའ་ལ་འཇའ་མཚོན་དེངས་ལྟར་མི་སྣང་ཞིང་། །ཆུ་ལ་ཆུ་དང་མར་ལ་མར་བཞག་བཞིན། །དབྱིངས་དང་རིག་པ་དབྱེར་མེད་འདྲེས་པ་ན། །མཐོང་མེད་ཚུལ་གྱིས་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་དང་། །གནས་མེད་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་སྐུ་ལ་གནས་དང་། །མྱ་ངན་འདས་དང་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སངས་རྒྱས་སྲས་པོ་བློ་བཟང་ཀླུ་སྒྲུབ་བཞེད། །འོན་ཀྱང་རབ་འབྲིང་བར་མའི་གདུལ་བྱ་ལ། །སྔོན་བསགས་དགེ་དང་སྨོན་ལམ་གྲུབ་པའི་མཐུས། །རང་རང་བློ་དང་འཚམས་པའི་སྤྲུལ་སྐུ་ཡིས། །འཁོར་བ་སྲིད་དུ་ཕྲིན་ལས་ངང་གིས་འཇུག །ཅེས་དང་། བླ་མ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་འཇམ་དབྱངས་ལ་ཟླ་བ་བདུན་བསྙེན་པ་མཛད་ན་དངོས་སུ་ཆོས་གསུང་བར་འགྱུར་ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་ལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པར་ཞུས་པས་འཇམ་དབྱངས་ས་བཅུའི་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་དངོས་སུ་མཇལ་ནས་ཕན་ཡོན་དཔག་ཏུ་ཡོད་མོད། འོན་ཀྱང་ཟླ་བ་བདུན་སྔགས་སྒྲོང་བ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་ཁྱད་ཆེ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །ཡང་ཁོ་བོས་སྔར་ཞི་གནས་ལ་ཆེད་ཆེར་མ་བྱས། གཙོ་ཆེར་ལྷག་མཐོང་ཁོ་ན་ཉམས་སུ་བླངས། དེ་ཡང་མཉམ་བཞག་ཏུ་བདག་གིས་བདག་མེད་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དང་། ཁམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ཉམས་སུ་བླངས། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡུལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་ལ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ཅི་རིགས་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་དཔྱད་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ། སྔར་ཆེར་མ་སྒོམ་ཀྱང་ལྟ་བའི་བོགས་འབྱིན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཕན་པར་བྱུང་། ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་ཉམས་སུ་ལེན་མ་ཤེས་ན་བོགས་མི་འབྱིན་ལ། མྱོང་བ་འཐོན་ན་གོ་ཡུལ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་གི་དབལ་མི་ཆོག་པར་སྣང་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དམ་བཅའ་ཕུལ་བའི་ཚུལ་ནི། མདོར་ན་ལྟ་བའི་ཕུ་ཐག་ཆོད། ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་ཤེས། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་ཐར་པའི་ས་བོན་ལ་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་འདྲོངས། སྟོན་པ་དང་བསྟན་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ཐོབ་བཞིན་དུ། སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་མི་བྱེད་པར་ཚེ་འདིའི་སྣང་ཤས་ལྷུར་ལེན་ན་ཁོ་བོའི་སྙིང་རུལ་བ་ལས་གཞན་དུ་བརྟག་ཏུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་བས་ན་ཚེ་ལྷག་གང་ཡོད་བས་མཐའི་གནས་མི་སྐྱེལ་ཞིང་། ཚེ་དང་སྒྲུབ་པ་མི་སྙོམས་པར། གཞན་དོན་བྱེད་པ་ལྟར་བཅོས་པའི་ཐབས་ཀྱིས་འཁོར་བསྡུས་ནས་སྣང་ཤས་ལྷུར་བྱེད་དམ། སྐྱིད་ཆོས་དང་སྙོམས་ལས་ལྷུར་བྱེད་ན་བསྟན་བསྲུང་རྣམས་ཀྱིས་ཁོ
Chinese
因此，远离了令佛欢喜的道路。当修生圣妙智慧生起时，对于能知和所知的各种相状，如彩虹显现于空中般不显现，如水入水、油入油般，界与智慧无别融合时，以不见之方式而见彼性，以无住之方式而安住于法身，涅槃与光明法身，为佛子龙树菩萨所许。然而对于上中下三种根器的所化众生，以先前积累的善根和愿力成就的力量，以各自与根器相应的化身，于轮回存在中自然而然地行持事业。如是说。上师金刚手曾被预言，如果向文殊菩萨念诵七个月，他将亲自说法，当弟子们请求他这样做时，他说，文殊菩萨是十地的大菩萨，亲自见到他有不可估量的利益。然而，与念诵七个月的咒语相比，修菩提心更为殊胜。此外，我以前没有特别专注于止观，主要修习胜观。也就是在入定时，我以忆念我无我，以及从界分别的角度修习。在后得时，我通过分析各种显现的境，无论是一般还是特殊，都是无自性的来修习。虽然以前没有过多地修习，但它对提高见解非常有帮助。即使只有见解的理解，如果不知道如何修习，也不会有任何提高。如果体验产生，即使只有理解，似乎也无法阻止烦恼和妄念的蔓延。如此说道。献上誓言的方式是：简而言之，要确定见解的究竟，了解修行的要点，对轮回的过患和解脱的种子不仅仅是口头上的，而是要产生坚定的信念。在对导师和教法的功德生起确信的信心的同时，如果不以修行作为核心，而是专注于今生的现象，那我除了心腐烂之外还能有什么想法呢？因此，不要把剩余的生命浪费在边地，不要让生命和修行不平衡，而是以假装利他的方式来聚集眷属，专注于现象吗？如果专注于安逸的佛法和懒惰，那么护法们会怎么样呢？
English
Therefore, one strays far from the path that pleases the Buddhas. When the wisdom of the noble one born from meditation arises, the various characteristics of the knower and the known do not appear like a rainbow in the sky. Just as water merges with water and oil merges with oil, when the realm and wisdom merge without distinction, one sees that very nature in a way that is unseen, and abides in the Dharmakaya in a way that is without abiding. Nirvana and the radiant Dharmakaya are asserted by the Buddha's son, the bodhisattva Nagarjuna. However, for the sentient beings to be tamed, who are of superior, middling, and inferior capacities, through the power of previously accumulated merit and accomplished prayers, the incarnate bodies that suit their individual minds spontaneously engage in activities in the cycle of existence. Thus it is said. Lama Vajrapani was prophesied that if he recited to Manjushri for seven months, he would directly teach the Dharma. When the disciples requested him to do so, he said that since Manjushri is a great bodhisattva of the tenth bhumi, there would be immeasurable benefits from meeting him directly. However, he said that cultivating the mind of enlightenment is far superior to reciting mantras for seven months. Furthermore, I did not previously focus much on calm abiding, but mainly practiced insight. That is, in meditative equipoise, I practiced by recollecting selflessness of self, and from the perspective of discriminating the elements. In post-meditation, I practiced by analyzing various appearances of objects, both general and specific, as being without inherent existence. Although I had not meditated much before, it was very helpful in enhancing the view. Even if one only has an understanding of the view, if one does not know how to practice, it will not be enhanced. If experience arises, it seems that even with just an understanding, one cannot stop the proliferation of afflictions and thoughts. Thus he said. The way to offer vows is: In short, one must ascertain the ultimate nature of the view, understand the key points of practice, and have a firm conviction, not just in words, about the faults of samsara and the seeds of liberation. While having unwavering faith in the qualities of the teacher and the teachings, if one does not make practice the essence and instead focuses on the appearances of this life, what else can I think but that my heart is rotting? Therefore, do not waste the remaining life in remote places, and do not let life and practice be unbalanced. Instead, do you gather retinues with contrived methods that pretend to benefit others, and focus on appearances? If you focus on comfortable Dharma and laziness, what will the Dharma protectors do?