Tibetan
ད་པ་ཤོར། །ནམ་ཙམ་ཡེངས་སོང་སྙམ་ནས་རྗེས་ར་དེད། །དེ་ནས་བློ་སེམས་མི་བདེ་སྐྱོང་མི་འདོད། །དེ་ཡི་བོགས་འདོན་དྲན་པའི་སྐབས་དེ་ནས། །དེ་སྔ་ཡེངས་ཚད་རྣམ་རྟོག་དུ་སོང་ཀུན། །ཡིད་ལ་བཀོད་ལ་ཕྱི་བལྟས་བྱེད་པ་ལྟར། །ངོ་བོ་བལྟས་པས་སྟོང་པར་སངས་ཀྱིས་འགྲོ། །དེ་ཡིས་བློ་ཁ་ཚིམ་ཤིང་གོ་ཆོད་གསུངས། །དེ་དོན་མཉམ་མེད་དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེ་ཡིས། །ངོ་བོ་རྟོགས་ན་ཅུང་ཟད་ཡེངས་སྐབས་ཀྱི། །རྣམ་རྟོག་དེ་ཡིས་སྒྲིབ་པར་མི་ནུས་གསུངས། །གཏན་ནས་ཡེངས་སྐབས་མེད་པ་དེ་འདྲ་ནི། །སྒོམ་མེད་མ་རྟོགས་བར་དུ་མི་འོང་བར། །མར་པའི་རླུང་སེམས་གཉིས་མེད་ཁྲིད་ཡིག་གསལ། །དེང་སང་ཡེངས་མེད་ཡོད་ཟེར་ཕལ་ཆེར་ནི། །བདེ་ཉམས་སྐབས་ཀྱི་ཡེངས་མོད་ཡིན་པར་སྣང་། །དེ་ལྟར་ཡེངས་མེད་དངོས་དེ་ (༥༣༠)མི་འབྱུང་དོན། །ཐུགས་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་མི་མདའ་བར། །སངས་རྒྱས་མ་འདྲེས་ཆོས་སུ་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་དྲན་དང་མ་དྲན་དང་། །གཉིད་དང་མ་གཉིད་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་དེ། །ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ཆོས་སྐུ་རྗེན་པ་ཉིད། །མ་དྲན་ཡེངས་པས་ངན་དུ་མི་འགྲོ་ལ། །དྲན་ཞིང་སྒོམ་ཡང་བཟང་དུ་མི་འགྲོ་བར། །འགྱུར་མེད་ས་ལེ་སྦྲམ་གྱི་གསེར་བཞིན་དུ། །རྟོགས་པ་འདི་ནི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་སྟེ། །དེ་ཡི་གོ་བ་ཙམ་ལ་གདེང་བཅས་ནས། །དགེ་སྦྱོར་སྤངས་ན་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་འགྱུར། །ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་ཁྱད་མེད་གདེང་རྙེད་ཀྱང་། །ཡང་ཡང་དྲན་པས་གསལ་འདེབས་ཟབ་པར་གསུངས། །འདི་དོན་དྭགས་པོས་མི་ལ་མ་མཇལ་བར། །མ་དགོངས་སྒོམ་ལ་འོ་རྒྱལ་བྱུང་ཞེས་གསུངས། །འདི་དོན་ཕག་གྲུས་ཞུས་ལན་སྐབས་སུ་གསལ། །ཁྲིད་ཡིག་རྣམས་དང་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །རང་གི་ཉམས་མྱོང་བསྟུན་པས་བློ་བདེ་རྙེད། །མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པའི་བོགས་ཆེན་དེ་དུས་བྱུང་། ། (༥༣༡)འགའ་ཞིག་བདེ་ཉམས་ལུས་སེམ་བདེ་བས་རྒྱས། །སེམས་ལ་ངེས་ཤེས་དགའ་བ་ཆེན་པོ་ཡོད། །དེ་བཞིན་སེམས་ནི་གསལ་སྟོང་རྗེན་པར་བུད། །ལྷང་ངེ་རྗེན་ནེ་ངེས་ཤེས་གདེང་དང་ལྡན། །གཉིད་དུས་ཕལ་ཆེར་དེ་ཡི་ངང་དུ་འགྲོ། །རྟོགས་པ་འདི་འདྲ་གཞན་ལ་མེད་ཉམས་ནས། །རང་རྩིས་ཆེ་ཞིང་རྟོགས་ལྡན་མཆོག་ཏུ་རློམ། །དེ་གཉིས་ཉམས་ཡིན་བཤིགས་ནས་མ་བསྒོམ་ན། །གསེར་དུ་རློམ་ནས་ར་གན་འཆང་དང་མཚུངས། །དེ་གཉིས་བཤིག་རྒྱུ་བཤིག་ལུགས་གང་ཡིན་ན། །ངེས་ཤེས་བརྟན་པོ་དེ་ཉིད་བཤིག་དགོས་སོ། །ངེས་ཤེས་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་རིག་འཁོར་བའི་རྒྱུ། །ཕྱག་རྒྱ་
Chinese
哒巴肖！心想不知何时走神了，于是追寻其踪迹。 之后，不愿忍受不适的心绪。 从忆起那份力量之时起， 先前所有走神时产生的分别念， 都像在心中描绘并向外审视一般， 审视其自性，便会消散于空性之中。 据说，这能使心满意足，并且有效用。 对此，无等达波拉杰说： “若能证悟自性，即使稍微走神时， 那分别念也无法遮蔽。” 像这样完全没有走神的时候， 在未修习、未证悟之前是不会出现的。 玛尔巴的“气心无二”引导文中阐明了这一点。 如今，大多数声称没有走神的人， 似乎只是处于安乐体验中的短暂失神。 像这样，真正的不走神（530）不会出现的原因是： 因为心没有安住于平等之中， 所以说这是未与佛法相融的法。 走神与不走神，忆念与不忆念， 睡眠与不睡眠，实际上没有差别， 因为自性即是空性，赤裸的法身。 不忆念和走神不会变得更糟， 忆念和禅修也不会变得更好， 如同不变的萨勒布拉姆金子一般。 这种证悟就是证悟自性， 仅仅对它有一点理解就自以为是， 如果放弃善行，就会变成魔业。 即使获得了走神与不走神没有差别的确信， 也要反复以忆念来深刻地提醒自己。 达波未见到米拉日巴之前， 就曾错误地认为禅修是徒劳的。 帕竹在回答提问时也阐明了这一点。 引导文和上师们都这样说过。 通过结合自己的体验，获得了内心的平静。 那时，生起了止观双运的巨大力量。（531） 有些人体验到安乐，身心因安乐而增长， 心中有定解，有巨大的喜悦。 同样，心也显现出明空赤裸的状态， 清晰、赤裸，充满定解和自信。 大多数时候，睡眠时也处于这种状态。 体验到这种证悟，便认为别人没有， 变得自负，自诩为最殊胜的证悟者。 这两种都是体验，如果不加以破斥就去修习， 就像把黄铜当成黄金一样。 要破斥这两种体验，破斥的方法是什么呢？ 就是要破斥那坚固的定解。 那定解就是分别念， 分别念是无明轮回的因。 手印（ཕྱག་རྒྱ་，Devanagari：मुद्रा，mudrā，汉语字面意思：手印/印）
English
Dapa Shor! Thinking, "I wonder when I became distracted," I then traced back its path. After that, I didn't want to endure the discomfort of my mind. From the moment I recalled that power, All the discursive thoughts that arose during the previous distractions, Were like drawing them in my mind and looking outward, By looking at their essence, they would dissolve into emptiness. It is said that this satisfies the mind and is effective. Regarding this, the unequaled Dagpo Lhaje said: "If you realize the essence, even when slightly distracted, Those discursive thoughts cannot obscure it." Such a state of having no distraction at all, Will not come until you have practiced and realized it. This is clearly explained in Marpa's instruction on the inseparability of wind and mind. Nowadays, most of those who claim to be without distraction, Seem to be merely in a state of slight distraction within a blissful experience. Thus, the reason why genuine non-distraction (530) does not arise is: Because the mind is not resting in equanimity, Therefore, it is said to be a dharma not mixed with Buddhahood. Distraction and non-distraction, mindfulness and non-mindfulness, Sleep and non-sleep, are essentially no different, Because the essence is emptiness, the naked Dharmakaya. Non-mindfulness and distraction do not become worse, Mindfulness and meditation do not become better, Like the unchanging gold of Salepram. This realization is the realization of essence, Merely having some understanding of it and becoming self-assured, If you abandon virtuous actions, it will turn into the work of demons. Even if you gain the confidence that there is no difference between distraction and non-distraction, You should repeatedly and deeply remind yourself with mindfulness. Before Dagpo met Milarepa, He mistakenly thought that meditation was futile. This is also clarified in Pagdru's answer to a question. The instructions and lamas have said this. By aligning it with my own experience, I found peace of mind. At that time, the great power of the union of Shamatha and Vipassana arose. (531) Some people experience bliss, and their body and mind increase with pleasure, There is certainty in their mind, and great joy. Similarly, the mind arises in a clear and empty, naked state, Clear, naked, filled with certainty and confidence. Most of the time, they go into that state during sleep. Experiencing such realization, they think that others do not have it, Becoming arrogant, they boast themselves as the most supreme realized ones. Both of these are experiences, and if you do not refute them and practice, It is like mistaking brass for gold. What is the method to refute these two experiences? It is to refute that firm certainty. That certainty is discursive thought, Discursive thought is the cause of ignorance and samsara. Seal (ཕྱག་རྒྱ་，Devanagari：मुद्रा，mudrā，Literal meaning: hand seal/mark)
Tibetan
ཆེན་པོ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་བཀའ་བརྒྱུད་གོང་མའི་གསུང་རྣམས་ལ། །སྒོམ་འདེབས་ཤེས་པ་མངས་ཏེ་བཤིག་ཤེས་དཀོན། །ཞེས་གསུངས་དོན་ཡང་དེ་ཡི་དགོངས་པ་ཡིན། །འོ་ན་སྒོམ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། །ཚེ་རབས་སྔོན་གྱི་ལས་ (༥༣༢)འཕྲོ་སད་པའམ། །ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་སྦྱངས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་འམ། །མོས་གུས་སྟོབས་ཀྱིས་བྱིན་རླབས་ཞུགས་པའམ། །ཡི་དམ་བརྙེན་སྒྲུབ་ཐིམས་པའི་དངོས་གྲུབ་ལས། །ཅི་ཡིན་ཆ་མེད་རང་ཡང་རྒོད་བྲོ་བ། །སྔོན་གྱི་ཉམས་རྟོགས་བཟང་དགུ་ཤུན་པར་བུད། །ངེས་ཤེས་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་གཏིང་ནས་གཏོར། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་འཛིན་པ་ཅི་ཡང་མེད། །ཐ་མལ་ཆོས་མ་ཐོས་དུས་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ལྷན་གྱིས་རྟོགས་གྱུར་པས། །ཨ་ཨ་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་འདུག་པ་ལ། །བླ་མས་མ་གསུངས་ང་ལ་མགོ་བསྐོར་བཏང་། །རང་གིས་མ་རྟོགས་ཧ་རེ་ལོང་དུ་སོང་། །ད་ནི་བསྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མི་འདུག་པས། །ཁ་རོག་བསྡད་པ་འདི་ཀས་ཆོག་པར་འདུག །སྙམ་ནས་སེམས་ཉིད་ངལ་སོས་ལྟ་བུ་འགྱུར། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་རྗེན་པ་ཞེས་བྱ་དང་། །ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་བློ་ཡི་མ་རེག་དང་། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། །མ་ཡེངས་ (༥༣༣)དྲན་རྫིའི་ཡང་ཡང་གསལ་འདེབས་ལས། །བྱ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཉམས་ལེན་ཡིན། །ཐོས་པ་ཆུང་ན་དེ་ཡིས་ཡིད་མི་ཚིམ། །གསལ་སྟོང་རྗེན་པ་བདེ་ཉམས་ཡོད་པ་འདོད། །སྔོན་བཞིན་ཨེ་འོང་ཚད་ཀྱང་མི་བྱུང་བས། །ཉམས་ལེན་གཞན་དུ་སོང་སྙམས་སེམས་མི་དགའ། །དེ་ནི་རྟོགས་པ་ཉམས་ལ་ཤོར་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་བོགས་འདོན་དེ་ཉིད་སྐྱོང་བ་ལས། །ཉམས་རྟོགས་བཟང་པོའི་འདོད་པ་སྤང་བར་བྱ། །དེ་ནས་གོལ་ས་ཤོར་ས་ཡོལ་བ་ཡིན། །གསལ་དངས་ཐོན་དང་མ་ཐོན་ཙམ་ཞིག་ལས། །ངོ་བོ་དེ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ཤིང་སྦྲུལ་མགོ་ཡི་ཟླ་བ་ཡི། །བཅུ་གཅིག་དང་ནི་བཅུ་གཉིས་དགོངས་ཐུན་མཚམས། །བླ་མ་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱ་མཚོས་བསྐུལ་བྱས་ནས། །རཱ་ག་ཨ་སྱས་བསམ་བློ་མ་བཏང་བར། །འཕྲལ་དུ་གང་དྲན་སྨྲས་ཕྱིར་གོ་རིམ་འཆོལ། །དེ་ཡི་ནོངས་པ་མཁྱེན་ལྡན་རྣམས་ལ་བཤགས། །འདི་རུ་གོ་རིམ་འཆོལ་བར་གྱུར་ན་ཡང་། །ཁྲིད་ཡིག་རྣམས་སུ་གོ་རིམ་གསལ་མོད་ཀྱི། ། (༥༣༤)དེ་ནི་རིམ་གྱིས་པ་ཡི་དབང་དུ་མཛད། །ཐོད་རྒལ་བ་ལ་གོ་རིམ་མ་ངེས་ཕྱིར། །གོ་རིམ་འཆོལ་ཡང་ཧ་ཅང་འགལ་བ་མེད། །འདི་ཉིད་བཤད་པའི་ཆོས་ནི་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ས་བཅད་གོ་རིམ་ལུང་འདྲེན་སྤྲོས་པ་བསྐྱུངས།
Chinese
是伟大的无分别智慧。因此，对于噶举上师的教言，修习的人多而能破析的人少。这样说也是那个意思。那么，那个修习是怎样的呢？是前世的业(532)力苏醒，还是积资净障的果报，还是因虔诚的力量而进入加持，还是本尊修持融入的成就，无论是什么，都无法确定，自然而然地狂喜。过去的良好证悟如脱壳般涌现。将所有确信之识从根摧毁。没有所修、能修的执着。如未闻法时的平常心性，于大手印中同时证悟，啊啊，原来就是这个。上师没有说，欺骗了我。自己没有证悟，徒劳无功。现在没有什么可修的，所以沉默地坐着就足够了。这样想着，心性就像休息一样。这被称为平常的赤裸觉知，以及三大（超越）的意识所不及，不可言说、不可思议、离戏论等，都是它的名称。不散乱(533)，从忆念守护者的反复提醒中，无所作为就是修行。如果听闻不多，就不会满足于此。想要明空赤裸和安乐的体验。因为不能像以前一样达到那种程度，所以认为修行已经偏离，心中不悦。那是证悟落入了体验。为了提升它，应该守护它本身，舍弃对良好体验和证悟的贪求。那样就能避免误入歧途。只是在明晰显现与否之间，其自性并没有改变。这是在木蛇年（藏历）头月的十一和十二，禅定休息时，应喇嘛策珠嘉措的请求，Ra Ga A Sya 未经思考，立即随口所说，因此次第混乱。为此向智者们忏悔。即使此处次第混乱，在引导文中次第也很清晰，(534)那是按照渐次修行的角度而作。对于顿超者来说，次第并不确定，所以即使次第混乱，也没有太大的过失。因为这并非讲经说法，所以省略了章节次第和引用论据的展开。
English
It is the great non-conceptual wisdom. Therefore, regarding the words of the Kagyu forefathers, there are many who practice but few who can analyze. Saying this is also that intention. So, what is that practice like? Is it the awakening of karmic residues from previous lives (532), or the result of accumulating merit and purifying obscurations, or the blessing entering through the power of devotion, or the accomplishment from the deity practice dissolving, whatever it is, it is uncertain, and naturally ecstatic. Past good realizations emerge like shedding a shell. All certainties are destroyed from the root. There is no clinging to what is to be meditated upon or the meditator. Like the ordinary mind before hearing the Dharma, one simultaneously realizes the Mahamudra, and thinks, "Ah, ah, it is this." The lama didn't say it, he deceived me. I didn't realize it myself, it was all in vain. Now there is nothing to meditate on, so sitting silently is enough. Thinking like this, the mind becomes like resting. This is called ordinary naked awareness, and that which is untouched by the minds of the three great ones, unspeakable, unthinkable, free from elaboration, all are names for it. Without distraction (533), from the repeated reminders of the mindfulness guardian, non-action is the practice. If one has little learning, one will not be satisfied with this. One wants clear, empty, naked, and blissful experiences. Because one cannot reach that level as before, one thinks that the practice has gone astray and becomes unhappy. That is realization falling into experience. To enhance it, one should guard it itself, and abandon the desire for good experiences and realizations. Then one can avoid going astray. There is no change in its essence, only in whether clarity arises or not. This was said on the eleventh and twelfth of the first month of the Wood Snake year (Tibetan calendar), during a meditation break, at the request of Lama Tsondu Gyatso, Ra Ga A Sya spoke whatever came to mind immediately without thinking, therefore the order is confused. I confess this fault to the knowledgeable ones. Even if the order is confused here, the order is clear in the instruction manuals, (534) that is done according to the gradual path. For those who practice Tögal, the order is not fixed, so even if the order is confused, there is not much fault. Because this is not a Dharma discourse, the chapter order, quotations, and elaborations are omitted.