Tibetan
་ཡིན་པ་སྟེ། །འཛིན་པའི་སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་རྟོག ། (༢༠༡)བཟུང་བའི་ཡུལ་ལ་འཕྲིགས་མ་ཚུད། །དེ་ནས་བློ་བཟོ་མ་ཡིན་པར། །གང་ཤར་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག །སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཀུན། །ཆུ་ནང་ཟླ་བའི་ཟླ་གཟུགས་ལྟར། །རྣམ་པ་སོ་སོར་གསལ་ན་ཡང་། །ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྣང་། །རྣམ་རྟོག་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། །གནས་འགུ་ངོ་བོ་ཁྱད་མེད་པས། །རང་གྲོལ་ཆུ་དང་ཆུ་རླབས་བཞིན། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་ཟེར། །སྟོང་ཉིད་ཡོང་རྫོགས་རྟོགས་མོད་ཀྱང་། །ད་དུང་ཡེངས་སྐབས་བརྗེད་སྐབས་མང་། །ཡེང་ཚེ་ཐ་མལ་འཁྲུལ་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་གང་སྐྱེས་ཐ་མལ་པ། །རྗེས་ནས་དྲན་པས་སླེབས་ཙ་ན། །ཡེང་བས་མ་ལེགས་བསམ་འགྱོད་དོ། །དེ་ཚེ་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལ། །ཕྱི་ལྟས་བྱས་འདྲ་བལྟས་པས་ན། །སྔར་ལྟར་སྟོང་ཉིད་རྗེན་པར་མཐོང་། །འདི་སྐབས་དྲན་པས་ཡང་དང་ཡང་། །གསལ་འདེབས་བྱེད་གལ་ཆེ་བར་སྣང་། །ཡེང་དང་མ་ཡེང་ཁྱད་པར་མེད། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་ཁྱད་པར་མེད། །ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་འདུག་སྙམ་པའི། །གོ་བའི་སྐྱ་རིས་རེས་འགའ་སྐྱེ། །དེ་ལ་གདིང་བཅས་ལྷོད་དྲག་ན། །ཐ་མལ་ཉིད་དུ་འཆོར་ཉེན་ཡོད། །གོ་བ་རྟོགས་པ་འབྱེད་པར་གཅེས། །དཔེ་རྒྱུད་གོ་བ་རྒྱབ་དུ་སྐྱུར། །གདེང་ནས་ཡེང་དང་མ་ཡེང་གཉིས། །ཁྱད་པར་མེད་པའི་རྟག་གོ་སྐྱེ། །དོན་ལ་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། །ད་རུང་དྲན་པའི་གསལ་འདེབས་ནི། །མ་བརྗེད་ཡང་དང་ཡང་དུ་དགོས། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དུག་ལྔ་ཡི། །རྟོག་པ་མ་ནོན་ཚིགས་ངན་སོགས། །ཐོས་ཚེ་དེ་ལན་སྨྲ་ཤོར་སོགས། །བྱུང་བ་ཡེང་བའི་སྐྱོན་དུ་ངེས། །དེས་ན་དྲན་རྗི་ཡང་ཡང་དགོས། །ད་དུང་གསལ་དང་མི་གསལ་མེད། །མི་གསལ་དུས་སུ་ལྟ་སྟང་བྱ། །འདི་བསྒོམ་པའི་ངོ་བོ་ལ། །སྟོང་དང་ཕྱམ་མེ་འདི་ཡིན་མེད། །དེ་ཡི་ཚིམ་ (༢༠༢)པར་མ་གྱུར་ན། །རྟོག་པ་ཉམས་སུ་ཤོར་བ་ཡིན། །ཉམས་ལ་བཟང་ངན་འདམ་ག་མེད། །གང་ཤར་དེས་ཆོགས་སྙིང་ལ་འཆང་། །ཡེང་དང་མ་ཡེང་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །མ་ཡེང་དྲན་པའི་གསལ་འདེབས་བྱ། །དེ་ཙམ་འཕྲལ་དུ་གང་དྲན་ཙམ། །བརྩོན་འགྲུས་རྒྱ་མཚོས་གསལ་འདེབས་མཛོད། །འདི་ཡན་ཕྱག་བྲིས། ཅེས་སམ་འདི་མན་སློབ་བུའི་ཚིགས། །ཅེས་པ་ཆུ་མོ་ཡོས་ཀྱི་ལོར། །ཆུ་སྟོད་ཟླ་བའི་ཡར་ཚེས་ལ། །རིན་ཆེན་གནས་དང་ཉེ་བའི་སར། །འདྲ་ཐང་རྒར་བརྒྱབ་ཞག་གཅིག་བཞུགས། །དེ་ཚེ་བདག་གི་མཇལ་བའི་ཚེ། །དངོས་འབྱོར་བཀྲ་ཤིས་ཁ་དར་དང་། །མཚལ་སྲང་བཅུ་ཡི་མཎྜལ་ཕུལ། །དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་མང་ཇ་དྲངས། །ཁ་ཙམ་མིན་
Chinese
是故，证悟能执之心性为空。（201）于所执之境不生执着。此后，不作意造作，无论显现何者，色声香味触，种种显现之事物，皆如水中月影，虽各自分明，然本体显现为空性。念头亦复如是，住、动、本体无有差别，如水与水波般自解脱，此即名为法性。虽已证悟圆满空性，然仍多有散乱、遗忘之时。散乱之时，即是凡庸之错觉，无论生起何种烦恼，皆是凡庸之。之后，当念及之时，便会因散乱而思及不善之事，心生后悔。彼时，若向外观看烦恼念头，则会如先前般，赤裸裸地见到空性。此时，以正念再三地进行澄清，显得尤为重要。散乱与不散乱无有差别，错觉与非错觉无有差别，偶而会生起“一切皆为空性”之理解之轮廓。若对此过于自信、过于放松，则有堕入凡庸之危险。区分理解与证悟至关重要，将经论之理解抛诸脑后。从自信中，生起散乱与不散乱二者无有差别的常执。实际上，虽是如此，然仍需不忘以正念再三地进行澄清。为何如此？因为五毒之念未被压制，听到恶语等，或在彼时失言等，皆可确定是散乱之过失。因此，需要再三地忆念。如今，无有清晰与不清晰之分，于不清晰之时，应观察其状态。此乃禅修之本体，非空亦非平庸。若未能对此感到满足（202），则念头便会失去修持。于修持中，无有好坏之选择，应将任何显现皆视为足够而铭记于心。虽散乱与不散乱无有差别，然应以正念进行澄清。仅于当下忆念之瞬间，以精进之大海进行澄清。以上为手稿。或者以下为弟子之语。于水兔年（1963），上旬月之初十，于靠近珍宝之处，于扎塘噶尔驻锡一日。彼时，我于拜见之时，献上实物供养、吉祥哈达，以及价值十两黄金之曼扎。并为僧众供养茶水，并非仅是口头而已。
English
Therefore, realize that the very nature of the grasping mind is emptiness. (201) Do not become attached to the object of grasping. After that, without artificial fabrication, whatever arises, forms, sounds, smells, tastes, touches, all kinds of appearing phenomena, are like the reflection of the moon in water. Although they appear distinctly, their essence appears as emptiness. Thoughts are also the same. There is no difference between dwelling, moving, and essence. Like water and waves, they are self-liberated. This is called the nature of reality. Although one has realized the complete emptiness, there are still many times of distraction and forgetfulness. When distracted, it is a common illusion. Whatever afflictions arise are common. Afterwards, when one remembers, one regrets thinking of bad things because of distraction. At that time, if one looks outward at the afflictive thoughts, one will see emptiness nakedly as before. At this time, it seems very important to clarify again and again with mindfulness. There is no difference between distraction and non-distraction. There is no difference between illusion and non-illusion. Sometimes a rough outline of understanding arises, thinking that everything is empty. If one is too confident and too relaxed about this, there is a danger of falling into ordinariness. It is important to distinguish between understanding and realization. Put the understanding of scriptures behind you. From confidence, a constant clinging arises that there is no difference between distraction and non-distraction. In reality, although it is so, one still needs to clarify again and again with mindfulness, without forgetting. Why is this? Because the thoughts of the five poisons have not been suppressed. When one hears bad words, etc., or makes a slip of the tongue at that time, etc., it is certain that it is a fault of distraction. Therefore, one needs to remember again and again. Now, there is no distinction between clarity and non-clarity. When it is unclear, one should observe its state. This is the essence of meditation, neither empty nor mediocre. If one is not satisfied with this (202), then the thought will lose its practice. In practice, there is no choice between good and bad. One should hold whatever arises as sufficient and keep it in one's heart. Although there is no difference between distraction and non-distraction, one should clarify with mindfulness. At the moment of remembering, clarify with the ocean of diligence. The above is the manuscript. Or the following is the word of the student. In the year of the Water Hare (1963), on the tenth day of the upper month, near the precious place, I stayed at Trateng Gar for one day. At that time, when I met him, I offered material offerings, auspicious khatas, and a mandala worth ten gold srangs. I also offered tea to the monks, not just in words.
Tibetan
པའི་མོས་གུས་དང་། །སྒོ་གསུམ་དད་པས་ཕྱག་འཚལ་ནས། །རང་སེམས་ཉམས་རྟག་པ་ནི། །འདི་ལྟ་ཡོད་ཅེས་ལོ་བཏབ་ཚེ། །སྤྱན་རས་གཟིགས་དངོས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །དྲིན་ཅན་རཱ་གཱ་ཨ་སྱས་ཡི། །ཞལ་གདམས་སྙིང་གི་མུན་སེལ་འདི། །ཕྱག་བྲིས་མཛད་ནས་གནང་བ་ཡིན། །གསང་སྔགས་སྙན་རྒྱུད་ཡིད་བཞིན་གྱི། །ནོར་བུའི་རིན་ཆེན་འདི་འདྲ་བ། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་བཙལ་ན་ཡང་། །ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བོ་སྙམས། །བརྩོན་འགྲུས་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་དང་འདྲ། །མ་འོང་སྐལ་ལྡན་དུང་ཕྱུར་ཕྲག །མང་པོ་འགྲོ་དོན་འོང་བསམ་ནས། །ཐེམ་ཡིག་མེད་པའི་དགུད་དུ་བཀོད། །སྣོད་ལྡན་མ་རྟེན་སྣོད་མིན་ལ། །འདི་ནི་གསང་བའི་དམ་ཚིག་གོ། །མངྒ་ལཾ། །ཅཾ། །རི་ཆོས་འཚམས་ཀྱི་ཞལ་གདམས་ཆིགས་བརྒྱུད་ལས། །སྡོམ་གསུམ་བསྐྱེད་རྫོགས་བསྒོམ་བཟླས། །རྩེ་གཅིག་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་གྱི་ཞལ་གདམས་མདོར་བསྡུས་བཞུགས་སོ། །བླ་མ་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བས། །སྔ་ཕྱི་དྲི་བ་དོན་ཚན་མང་ན་ཡང་། །རྒྱས་པར་བྲི་བར་མ་ནུས་ལགས་ནད་ལྡང་། (༢༠༣)མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་རྣམས་སུ་གཟིགས་དང་གསལ། །སྡོམ་གསུམ་ཞུ་དུས་ངེས་འབྱུང་བསམ་པ་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་སྙིང་རྗེ་ཀུན་བསླང་སོགས། །མེད་ན་ཇི་བཞིན་ས་དེ་མི་སྐྱེ་ཡང་། །དད་པ་དག་སྣང་ཙམ་གྱི་ཞུས་པ་དེ། །ཕྱིས་ནས་ཁྲིད་རིམ་ཞུས་སམ་ཐོས་བསམ་གྱི། །ངེས་འབྱུང་གཞན་ཕན་བློ་སོགས་སྐྱེས་ཙམ་ན། །སྡོམ་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དག་གྱུར་ཏེ། །སླར་ཡང་ཞུ་ཞིག་ལ་སོགས་མི་དགོས་ཞེས། །མི་སྐྱོད་ཞབས་སོགས་མཁས་པ་མང་པོ་དང་། །མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུའི་ཞལ་ནས་དངོས་སུ་ཐོས། །དེང་སང་དེ་ཙམ་ཞིག་ལ་ཆགས་འཇོག་སྲོལ། །དངོས་གཞི་རྩ་བ་བཞི་ལ་སྐྱོན་མེད་ཅིང་། །དགེ་བའི་བློ་ནི་མི་སྤོང་དང་ལན་པ། །དེང་སང་སྡོམ་ལྡན་ཡིན་པར་དེ་བཞིན་གསུངས། །དེང་སང་དེ་ཙམ་ཅིག་ལ་ཀུན་ཆགས་འཇོག །འགྲོ་བའི་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི། །ཐོབ་པར་འདོད་པའི་བློ་འདི་མི་སྤོང་ཞིང་། །དགེ་བ་གང་འགྲུབ་དེ་ཡི་རྒྱུར་བསྔོ་བ། །བྱང་སྡོམ་བསྡུས་པའི་སླབ་བྱར་ཐུབ་པས་གསུངས། །བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ངེས་དཀོན་ན་ཡང་། །ཡི་དམ་ལྷ་དང་དབྱེར་མེད་མོས་པས་བསྒོམ། །ལུས་ལྷ་ངག་སྔགས་སེམས་བསྐྱེད་རྫོགས་འབད། །རྒྱུན་དུ་གཏོར་སྔོན་དུས་བཟང་ཅི་འབྱོར་མཆོད། །རྩ་གསུམ་དམ་ཚིག་དེ་ལ་འདུས་པར་མངོན། །དགེ་སྦྱོར་ཐོག་མར་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེད་ཀྱི། །ཀུན་བསླང་བཟང་ཞིང་དངོས་གཞི་ཉམས་ལེན་ལ། །ཐུན་དང་ཕྲིགས་སུ
Chinese
以恭敬的虔诚和三门（身语意）的信仰顶礼膜拜后，当我说“我的心是永恒的修行，它就是这样”时，观世音菩萨真身化现的尊者，恩德无边的Ra Ga A Syas Yi，将这遣除内心黑暗的口诀，亲手书写并赐予我。如此殊胜的密咒口耳传承如意宝珠，即使在三界中寻觅，也觉得极其难以获得。它如同精进大海的心髓。想到未来无数具缘的众生将会利益，便将其记录在没有索引的纸张上。对于具器者保密，对非器者更应保密，这是秘密的誓言。吉祥！恰！来自山居闭关口诀传承，三律仪生圆次第修持念诵，一心修持之方式的口诀精要。名为喇嘛策努嘉措者，虽然前后提问的要点很多，但因疾病缠身，未能详细书写。（203）请参阅经续论典，其中有明确的说明。受持三律仪时，必须具备出离心和菩提心，以及发起慈悲心等。如果缺少这些，就无法如实地生起。仅仅凭借信心和清净观而受持，之后再请求次第引导，或者通过闻思，生起出离心和利他心等，那么所受的律仪就会变得清净。无需再次受持等等。不动金刚等众多智者，以及至尊化身亲口宣说。如今，仅仅做到这些就足够了。只要根本四条没有破损，并且不舍弃和违背善心，如今就被认为是具有律仪者。如今，大家都认为做到这些就足够了。为了利益众生而获得圆满正等觉，不舍弃想要获得这种果位的意愿，并将一切善行都回向于此，这是菩萨戒的简要教诲，佛陀如是宣说。即使很难确定上师是否是真正的佛陀，也要以视上师与本尊无二无别的信心来修持。身体观为本尊，语持咒语，努力修持生起次第和圆满次第。经常供养朵玛和食子，在任何吉祥的日子里都进行供养。这显然汇集了三根本的誓言。在善行的开始，发起殊胜的菩提心，并在实际修持中，分时段和间隙地
English
With respectful devotion and prostrations with faith in the three doors (body, speech, and mind), when I say, "My mind is the eternal practice, it is like this," the venerable one, an emanation of the actual Chenrezig, the kind Ra Ga A Syas Yi, personally wrote and bestowed this oral instruction that dispels the darkness of the heart. Such a precious wish-fulfilling jewel of secret mantra oral transmission, even if sought in the three realms, is thought to be extremely difficult to find. It is like the heart essence of the ocean of diligence. Thinking that many future fortunate beings will benefit, I recorded it on paper without an index. Keep it secret from those who are vessels, and even more so from those who are not, this is the secret oath. Mangalam! Cham! From the oral instruction lineage of mountain dharma retreat instructions, the three vows, generation and completion stage meditation and recitation, a concise summary of the oral instructions on how to practice with one-pointedness. The one called Lama Tsondu Gyatso, although there were many questions and points before and after, was unable to write in detail due to illness. (203) Please refer to the sutras, tantras, and treatises, where there are clear explanations. When receiving the three vows, it is necessary to have the thought of renunciation and bodhicitta, as well as generating compassion, etc. If these are lacking, they will not arise as they are. Merely receiving them with faith and pure perception, and then requesting sequential guidance, or through hearing and thinking, generating renunciation and altruistic thoughts, etc., then the vows received will become purified. There is no need to receive them again, etc. Many wise ones, such as Akshobhya, and the supreme emanation personally proclaimed. Nowadays, it is enough to just do that much. As long as the four root downfalls are not broken, and one does not abandon or contradict the virtuous mind, one is now considered to be a holder of vows. Nowadays, everyone thinks it is enough to just do that much. In order to attain perfect enlightenment for the benefit of beings, not abandoning the desire to attain that state, and dedicating all virtuous deeds to that cause, this is the concise teaching of the bodhisattva vows, as the Buddha proclaimed. Even if it is difficult to ascertain whether the lama is a true Buddha, one should meditate with the faith of seeing the lama as inseparable from the yidam deity. The body is visualized as the deity, the speech recites mantras, and one strives to practice the generation and completion stages. One should regularly offer tormas and tsok, and make offerings on any auspicious day. This clearly gathers the vows of the three roots. At the beginning of virtuous deeds, generate the excellent bodhicitta, and in actual practice, in sessions and in between sessions.