Tibetan
ས་ནི་འབྱུང་། །ཞེས་དང་། སེམས་དང་སེམས་ལས་འབྱུང་ཞེས་ཐ་སྙེད་པ་རྣམས་ཀྱིས། །བཏགས་པ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་གྲོགས་རྣམས་སུ། །འགྱུར་བར་བྱེད་པ་བླ་མའི་ཞལ་གྱི་པདྨོ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་དགེ་བའི་བཤེས་སུ་འགྱུར་པ་དེ་ལས་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས། ནི་གུ་མས། ས་བཅུ་ལམ་ལྔའི་རིམ་པ་ (༢༥༥)རྣམས། །མོས་གུས་སྟོབས་ཀྱིས་བགྲོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས། འཕགས་པ་ལྷས། འདི་ནི་བླ་མའི་ཁ་དོག་ལས། །སྦྱོར་བ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས། གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་ཐམས་ཅད་བླ་མའི་མོས་གུས་གཅིག་པུ་ལས་འབྱུང་བས། ནད་བརྒྱ་སྨན་གཅིག་གིས་སེལ་བའི་གདམས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡིན་ལུགས་རྟོགས་ན། དེ་མ་རྟོགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས། གལ་ཏེ་མ་སྐྱེས་ན་བློ་བཅོས་ལ་བསྒོམ་པ་ནི། བདག་དང་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས། །ལུས་གཟུགས་སྐུ་དང་། སེམས་ཆོས་སྐུའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་རང་ལ་རང་ཆས་སུ་འབྲལ་མེད་དུ་ཡོད་པ་ལ། སེམས་བཟུང་འཛིན་དུ་མ་རིག་པའི་སྦུབས་སུ་ཚུད་དེ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་འཁོར་ཞིང་། རིགས་དྲུག་ཏུ་འཁྱམས། དེ་ལ་ད་དུང་སུན་ (༢༥༦)པ་དང་སྐྱོ་བ་མེད་པ་སྙིང་རྗེ་སྙམ་དུ་སྒོམ། སྙིང་རྗེ་ཚད་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་དང་བསྒོམ་བྱའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་སྒོམ་པ་པོ་བདག་ཉིད། སྒོམ་རྒྱུ་སྙིང་རྗེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་སུ་ཐག་བཅད། རང་གི་སེམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་སྔར་བཞིན་གློད་པས། གདངས་མ་འགགས་པའི་སྙིང་རྗེ་རུ་རྩེ་ལྷག་གེ་བཤིས་འཛིན་མེད་ཆོས་སྐུར་ཏ་ལེ་བ་དེ་ལ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའམ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། །སྡུད་པ་ལས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཀྱང་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་མེད། །དེ་ཚེ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན། །བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ཁ་ཅིག་ལའོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་ལས་གཞན་སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པས་ནི། ཐེག་དམན་དུ་གོལ་ལ། སྟོང་ཉིད་དུ་མ་ཟིན་པའི་སྙིང་རྗེས་ནི་འཁོར་བ་འདའ་མི་ནུས་ཏེ། ས་ར་ཧས། སྙིང་རྗེ་ (༢༥༧)དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞུགས་གང་། །དེ་ཡིས་ལམ་མཆོག་བརྙེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་བསྒོམས་ན་ཡང་། །འཁོར་བ་འདི་ལས་ཐར་པ་ཐོབ་མི་ནུས། །གང་ཞིག་གཉིས་པོ་སྦྱོར་བ་ནུས་པ་དེས། །འཁོར་བར་མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་མི་གནས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ཐབས་ལམ
Chinese
“地为生。”如是，心与心生等种种，此所诠说乃瑜伽伴侣，令成彼者上师莲颜也，一切皆成善知识，彼即由此生。如是说。尼古玛云：十地五道之次第（255），当以信敬力而行之。如是说。圣天云：此乃上师之容色，善能显示结合也。如是说故，遣除障碍增益一切，皆由上师之信敬唯一而生，故名百病一药之口诀。二者，若能了知实相，则对未悟彼者之有情，慈悲自然生起乃法性也。若未生起，则当以矫正心而修之，我与三界之有情众，身具色身，心具法身之精要，于自性中本自无离，然心为能取所取之无明所蔽，不知自性故，于三界中流转，于六道中漂泊，于此犹未厌倦，当修如是慈悲。慈悲圆满生起之时，所修之境有情，修者自身，所修之物慈悲，一切皆决断为自心。自心于大手印之境中如前放松，则于光明不灭之慈悲中，了了分明，无所执着之法身中，于彼无缘之慈悲，或空性慈悲无别也。集经云：大悲虽生然无有情想，尔时乃是行持殊胜般若波罗蜜多。如是说。龙树云：具足空性慈悲之精要，于少数求证菩提者也。如是说。除此以外，离于慈悲之空性，则堕入小乘，未摄于空性之慈悲，则不能超脱轮回也。萨ra哈云：若谁入于离悲之空性，彼者不能证得殊胜道，然若唯修慈悲，亦不能从此轮回中得解脱，若谁能合此二者，彼者不住轮回亦不住涅槃。如是说。三者，方便道。
English
"Earth is born." Thus, mind and what arises from mind, and so on, all these various things, this which is spoken of becomes a friend to yogis, making them into that, the lotus face of the lama, from which all become virtuous friends, that is what arises from it. It is said. Niguma said: The stages of the ten bhumis and five paths (255), should be traversed with the power of devotion. It is said. Aryadeva said: This is the color of the lama, which excellently shows the union. It is said. Therefore, all removal of obstacles and enhancement arise solely from devotion to the lama, hence it is called the instruction of curing a hundred diseases with one medicine. Secondly, if one realizes the true nature, compassion naturally arises towards sentient beings who have not realized it, this is the nature of reality. If it has not arisen, then one should cultivate it by correcting the mind, all sentient beings of myself and the three realms, have the essence of the form body and the mind of the dharma body, inseparable in their own nature, but the mind is trapped in the sheath of ignorance of grasping and clinging, and because it does not know its own nature, it wanders in the three realms, and wanders in the six realms. Still without being tired (256) and weary of this, one should meditate with the thought of compassion. When compassion has arisen in full measure, the object of meditation, sentient beings, the meditator himself, the object of meditation, compassion, all are determined to be one's own mind. By releasing one's own mind as before in the state of Mahamudra, in the compassion whose radiance is unceasing, clearly and distinctly, in the dharma body without clinging, that is, in that, the compassion without object, or the emptiness and compassion are inseparable. The Condensed Sutra says: Although great compassion arises, there is no perception of sentient beings, at that time one is practicing the supreme perfection of wisdom. It is said. Nagarjuna said: Possessing the essence of emptiness and compassion, for some who are striving for enlightenment. It is said. Other than that, emptiness devoid of compassion leads to the Hinayana, and compassion not embraced by emptiness cannot transcend samsara. Saraha said: Whoever enters emptiness devoid of compassion (257), does not attain the supreme path. But even if one meditates only on compassion, one cannot be liberated from this samsara. Whoever is able to unite these two, does not abide in samsara nor abide in nirvana. It is said. Thirdly, the path of means.
Tibetan
་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བོགས་འདོན་པ་ནི། ཐ་མལ་ཤེས་པ་རླུང་དང་བསྲེ། །རྣམ་རྟོག་མ་རིག་འགགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ནི། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་རང་ངོ་ཤེས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་སྟེང་ནས། འཇམ་རླུང་རྩོལ་བ་མི་དྲག་ཙམ་བཟུང་བས་སེམས་རང་གནས་ཏེ། རླུང་གཞོན་པ་དང་འདྲ། རྟོག་པ་སྐྱེས་བུ་དང་འདྲ་བའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །འོད་གསལ་ལྷ་སྐུ་རླུང་དང་བསྲེ། །ཉམས་མྱོང་ཡར་ངོ་བཞིན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་པ་ནི་རང་ལྷ་སྐུར་གསལ་བའི་ངང་ནས་རླུང་སྔར་བཞིན་བཟུང་བས། (༢༥༨)གང་ཤར་གྱི་སྣང་ཐོག་ཏུ་གླང་པོ་ཆེའི་ལྟ་སྟངས་བཅས་ཏེ། འཛིན་མེད་དུ་ཏ་ལ་ལ་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ནི་ཉིན་མོའི་འོད་གསལ་ཡིན་ལ། དེའི་ཤུགས་རྨི་ལམ་དུ་འགྲོངས་ཏེ་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ནི་མཚན་མོའི་འོད་གསལ་ལོ། །འཆི་ཁར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཐིམ། ཨ་ཧཾ་དྷུ་ཏིར་འཚོགས་པའི་འདུ་འཕྲོད་ལས། བཟུང་འཛིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། ལུས་ཅན་འཆི་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་ཤར་དུ་འབྱུང་བ་དེ་ལ་ནི་མའི་འོད་གསལ་ཡིན་ལ། སྔར་ཉིན་མཚན་དུ་གོམས་པ་དེ་ལ་ནི་བུའི་འོད་གསལ་ལོ། །དེ་གཉིས་ཆུ་དང་འོ་མ་འདྲེས་པ་བཞིན་འཕྲད། སྔར་འདྲིས་ཀྱི་མི་དང་འཕྲད་པ་བཞིན་ངོ་ཤེས། ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པའམ། མར་ལ་མར་བཞག་པ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། གཉིས་འདྲེས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟར་གྱུར་ནས་རང་དོན་ཆོས་སྐུ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལས་འགག་མེད་དག་པའི་སྒྱུ་ (༢༥༩)ལུས་ལངས་ཏེ། སྐུ་གཉིས་དོན་གཉིས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི། །བར་དོ་དང་པོའི་འོད་གསལ་འབྱོངས་པའོ། །དེར་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས། ལུས་གཟུགས་སྐུ་སེམས་ཆོས་སྐུ། །བསྐྱེད་རྫོགས་དབྱེར་མེད་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པས། སྔར་བཞིན་འབྱུང་བའོ། །དེ་གཉིས་བར་དོའི་འོད་གསལ་ལོ། །ཟུང་འཇུག་ཤེས་པ་རླུང་དང་བསྲེ། །འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་མངོན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་པའམ། སྐུ་གསུམ་ཤེས་པ་རླུང་དང་བསྲེ། །འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་མངོན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པས། དེའི་དོན་ནི་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་སྟེང་ནས་རླུང་སྔར་བཞིན་བཟུང་ནས། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་འཛིན་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་གློད་པའོ། །ལུས་བསྐྱེད་རིམ་ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་དུ་སྒོམ་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། སེམས་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། དེ་གཉིས་ (༢༦༠)དབྱེར་མེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། །ཡང་ན་གསལ་བ་ལས་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །བདེ་བ་ལས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །མི་རྟོག་པ་ལས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད
Chinese
विशेष（梵文， विशेष，viśeṣa，殊胜）的 विशेष（梵文， विशेष，viśeṣa，殊胜）解脱是：庸常识与气混合，分别念无明止息。意思是说，庸常的意识在认识自性的等持之上，轻柔地控制气息，不猛烈用力，心便安住于自身，如同幼小的风，其要点在于念头如同男子。光明本尊与气混合，体验如上弦月般增长。意思是说，在自身明观为本尊的状态中，如前一样控制气息，（258）对任何显现都保持如大象般的姿态，无执地将塔拉拉带入道用，这是白天的光明。其力量在梦中显现，并带入道用，这是夜晚的光明。临终时，能所融入，从阿ഹം（藏文，ཨ་ཧཾ，梵文天城体，अहं，梵文罗马拟音，ahaṃ，我）融入 धूति（藏文，དྷུ་ཏི，梵文天城体，धृति，梵文罗马拟音，dhṛti，持）的结合中产生，一切空性的法如同虚空。一切有情死亡时，自发显现的是母光明，先前在日夜习惯的是子光明。二者如水乳交融般相遇，如与熟人相遇般相认，如水入水，或油入油般合一，二者混合如河流般，从而在自利法身上获得稳固。从无生之性中，无碍清净的幻身（259）显现，二身二利，直至轮回未空之际，持续不断地出现，这就是第一中阴的光明修习。在那里获得稳固后，身是色身，心是法身，生圆无别地勤修，如前一样显现。这二者是中阴的光明。双运识与气混合，果位三身得以显现。或者说，三身识与气混合，果位三身得以显现。意思是说，从生起次第之上，如前一样控制气息，将庸常的意识放松于无执的状态中。身体观修生起次第七支具足，是报身。心安住于无分别，是法身。二者（260）无别是自性身。或者说，从光明中是化身，从安乐中是报身，从无分别中是法身，三身无别。
English
The extraordinary extraction is: Mix ordinary consciousness with wind, and conceptual non-awareness ceases. That is, ordinary consciousness is on the samadhi of recognizing its own nature. By holding the soft wind with not too much effort, the mind abides in itself. It is like a young wind, and the key is that the thought is like a man. Mix the clear deity body with wind, and the experience increases like the waxing moon. That is, from the state of clarifying oneself as a deity, holding the wind as before, (258) with the elephant-like attitude towards whatever arises, taking Tala to the path without grasping is the clear light of day. Its power goes into dreams and takes it to the path is the clear light of night. At the time of death, the object and the subject dissolve. From the union of ahaṃ (अहं, I) meeting in dhṛti (धृति, holding), all empty dharmas are like the sky. For all sentient beings who die, what arises spontaneously is the mother clear light, and what is accustomed to day and night is the son clear light. The two meet like water and milk mixing. Recognize each other as if meeting an acquaintance. Like putting water in water, or putting butter in butter, they become one. The two mix like a river, and then gain stability in the self-benefit dharmakaya. From the unborn nature, the unobstructed and pure illusory body (259) arises. The two bodies and two benefits arise continuously until samsara is empty. This is the practice of the clear light of the first bardo. After gaining stability there, the body is the form kaya, the mind is the dharma kaya. By practicing the generation and completion stages without separation, it arises as before. These two are the clear light of the bardo. Mix the dualistic knowledge with wind, and the three kayas of the fruit will manifest. Or, mix the three kayas of knowledge with wind, and the three kayas of the fruit will manifest. That is, from the generation stage, hold the wind as before, and release the ordinary consciousness into a state of non-grasping. Meditating on the body as the seven-limbed generation stage is the sambhogakaya. Keeping the mind non-conceptual is the dharmakaya. The two (260) inseparable are the svabhavikakaya. Or, from clarity is the nirmanakaya, from bliss is the sambhogakaya, from non-conceptuality is the dharmakaya. The three kayas are inseparable.