Tibetan
་ན་སེམས་ཡུལ་མེད་དུ་གསལ་བའམ། རིག་པའི་ཆ་གཅིག་འདུག་པ་དེ་སྤྲུལ་སྐུ། དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའམ། སྤྲོས་པ་མེད་པའམ། འཛིན་མེད་སྟོང་པའི་ཆ་དེ་ཆོས་སྐུ། དངོས་པོར་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཆ་དེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ། དེ་རྣམས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཆ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། དེ་ལྟར་རང་རིག་སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་དུ་ཐག་ཆོད་པའི་ངང་ལས། ཡིད་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་ཟད་པ་ནི། ཀུ་སུ་ལུའི་གླེན་གཏམ་དུ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཆོས་སྐད་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་བཤད་དེ། ནི་གུ་མས། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་རེ་དོགས་ཀུན་བྲལ་བའི། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས། མཻ་ཏྲི་པས། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐ་མལ་ཉིད། །ནམ་མཁའ་ལྟ་ (༢༥༠)བུའི་ངོ་བོར་གསལ། །རེ་དོགས་བླང་དོར་གཉིས་འཛིན་མེད། །འདི་རྟོགས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའོ། །ཞེས་དང་། ཡང་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ། ཁོག་མེད་དེ་མཚན་མ་དང་བྲལ། །ཡོན་ཏན་མེད་དེ་རེ་བ་དང་བྲལ། ཡི་གེ་མེད་དེ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ། དཔེས་མཚོན་པར་མི་ནུས་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་བྲལ་བའོ། །བུ་མོ་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པའི་བདེ་བ་སྙིང་ལ་ཞེན་པ་བཞིན་དུ། མྱོང་དུ་ཡོད་ཀྱང་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙེད་ཀྱིས་གཏན་ལ་དབབ་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་རིག་པ་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཆ་དེ། ཇི་ལྟ་བའི་ཡེ་ཤེས། མདངས་མ་འགགས་པར་སྣང་བའམ། གསལ་བའི་ཆ། རང་ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཡང་ན་སྐུ་གསུམ། མཻ་ཏྲི་པས། སེམས་ཉིད་མ་བཅོས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སྣང་བ་བདེ་ཆེན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །འགྲོ་འོང་སེམས་ཅན་སྤྲུལ་པའི་ (༢༥༡)བདག །དམ་པ་དག་ལས་རྟོགས་པའོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ཆོས་སྐུ་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་དག །བདག་ཉིད་ལ་ནི་ཡོད་པས་ཏེ། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བའི་ལམ། །ཞེས་གསུངས། བསྐྱང་ཐབས་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱིས། སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད། །དབང་པོའི་ཡུལ་ཕྲ་བདེ་བའི་འོད། །དྲན་པ་བརྟེན་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །སྤྱོད་ལམ་བཞི་ལ་སྔོན་འགྲོ་བའི། །དྲན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟེན། །སེམས་ཉིད་བླ་མ་དམ་པར་བསྟེན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བསྟེན་པའི་ཚད་ནི། སྔར་གང་ཟག་གི་རིམ་པས་ཡང་རབ་རྣམས་ལ་མི་ལྟོས་རབ་ཟླ་དྲུག་གམ་ལོ། །འབྲིང་འཆི་ཀའམ་བར་དོ། །ཐ་མ་སྐྱེ་བ་བདུན་ལ་སོགས་པ་ན་ལུས་གཟུགས་སྐུ་དང་། སེམས་ཆོས་སྐུ་བརྟན་པ་ཐོབ
Chinese
或者说，当心在无所缘中显现时，那存在的一种觉性就是化身。对于那些没有自性，没有戏论，没有执着的空性部分，那就是法身。没有对事物执着的部分，那就是大乐身。从那些不可分割的部分来说，那就是自性身。像这样，在自明觉性三身无别地确定的状态中，意念的导师耗尽了，就像库苏鲁的疯话一样，被称为庸常的意识，或者用佛学术语来说，就是无分别智等等，对此有很多阐述。尼古玛说：“对于心中不作意，远离一切希望和恐惧的庸常意识，我向你顶礼。”弥勒巴说：“体验到的就是庸常本身，如虚空般显现的自性，没有希望和恐惧，没有取舍二执，证悟这个就是普贤王如来。”而且，那个庸常的意识，没有实质，所以没有相状；没有功德，所以没有希望；没有文字，所以没有言说；无法用比喻来象征，所以没有所要证实的。就像十六岁少女的快乐执着于心一样，虽然可以体验到，但无法用言说的范畴来确定。像这样证悟就是十地的大自在者。还说，觉性证悟空性的部分，那就是如所有智。光彩不灭地显现，或者说，光明的部分，认识自己的面目就是如量智。或者说，就是三身。弥勒巴说：“心性无为是法身，显现大乐是报身，往来众生是化身之主，从圣者那里证悟。”又是他自己说：“法身本初的自性，因为存在于自身中，是三世诸佛生起之道。”修持方法是，他自己说：“一切显现都是法身，如水中月般的自性，感官的细微境是安乐的光，忆念是最好的依靠。四种行为中，以忆念作为先导，以如是性来依止，心性是至上的上师。”依止它的程度是，以前根据人的层次，对于最上等的人来说，不需要等待，最快六个月或一年，中等的人来说，在临终或中阴阶段，最下等的人来说，在七世等等之后，身体获得色身，心获得稳固的法身。
English
Or, when the mind is clear in the absence of any object, that one aspect of awareness that exists is the Nirmanakaya. For those that have no self-nature, no elaboration, no clinging, the emptiness aspect of non-grasping is the Dharmakaya. The aspect of not clinging to things is the Mahasukha Kaya. From the aspect of those being indivisible, that is the Svabhavikakaya. Like that, in the state of certainty that self-awareness and the three kayas are inseparable, the teacher of ideation is exhausted, like the mad talk of Kusulu, it is called ordinary consciousness, or in Buddhist terms, it is said to be non-conceptual wisdom, etc. Niguma said, "To the ordinary consciousness that does not think in the mind, free from all hope and fear, I prostrate." Maitripa said, "What is experienced is ordinary itself, clear in the nature of looking like the sky (250), there is no hope and fear, no grasping of acceptance and rejection, realizing this is Kuntuzangpo." And, that ordinary consciousness, without essence, so it is without characteristics; without qualities, so it is without hope; without letters, so it is without expression; it cannot be symbolized by example, so it is without what is to be proven. Just like the happiness of a sixteen-year-old girl clinging to the heart, although it can be experienced, it cannot be determined by the category of speech. Like that, realization is the great sovereign of the ten bhumis. It is also said that the aspect of awareness realizing emptiness is the Tathatajnana. The radiance appears without ceasing, or the aspect of clarity, knowing one's own face is the Yathavatjnana. Or, it is the three kayas. Maitripa said, "Mind itself unmade is the Dharmakaya, appearance great bliss is the Sambhogakaya, going and coming sentient beings are the lord of the Nirmanakaya (251), realized from the holy ones." Again, he himself said, "The nature of the Dharmakaya's original nature, because it exists in oneself, is the path of the Buddhas arising in the three times." The method of cultivation is, he himself said, "All appearances are the Dharmakaya, the nature like the moon in water, the subtle objects of the senses are the light of bliss, mindfulness is the best reliance. In the four activities, with mindfulness as the preliminary, rely on suchness, mind itself is the supreme guru." The extent of relying on it is, according to the previous levels of people, for the best people, there is no need to wait, at most six months or a year, for the middle people, at the time of death or in the bardo, for the worst people, after seven lifetimes, etc., the body obtains the Rupakaya, and the mind obtains the stable Dharmakaya.
Tibetan
་བོ། །དེ་ནི་སྐུ་གསུམ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་རང་ཤར་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བརྟན་པའི་ཚད་ནི། (༢༥༢)འཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་ཚད་མེད་རང་ཤར་ནི། །སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལས་འགགས་མེད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཤར་སྟེ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་དོན་གཉིས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བ་སྟེ། ས་ར་ཧས། གཉིས་མེད་སེམས་ཀྱི་སྡོང་པོ་དམ་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པར་སོང་། །སྙིང་རྗེའི་མེ་ཏོག་གཞན་ཕན་འབྲས་བུ་འཛིན། །མིང་ནི་མཆོག་ཏུ་གཞན་ལ་ཕན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་བོགས་འདོན་དང་གེགས་སེལ་ལ་གཉིས་ལས། བོགས་འདོན་ནི། ཚད་མེད་གཉིས་ལ་འབད་ཅེས་གསུངས་པས། འདིའི་དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བླ་མའི་མོས་གུས་ཚད་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབོགས་འདོན་པ། སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བོགས་འདོན་པ་དང་། ཐབས་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་བོགས་འདོན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ནང་དུ་དགེ་སྦྱོར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ན་བླ་མའི་དྲིན་དུ་ཤེས་ཏེ། (༢༥༣)མོས་གུས་ཤུགས་འབྱུང་དུ་སྐྱེ་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དགེ་སྦྱོར་ལ་བོགས་འདོན་གོང་ནས་གོང་དུ་འབྱུང་། གལ་ཏེ་བོགས་ཆུང་བའམ། མོས་གུས་སྐྱེར་མ་འདོད་ན་སླར་མོས་གུས་གནད་དུ་བཏང་བའི་ཐབས་ནི། ངས་སེམས་ཡིན་ལུགས་ལ་ཁྲིད་ཚུད་ནས་ཁ་ནང་དུ་ཟློག་ཤེས་པ་འདི་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཡིན། ཁྱི་རྒན་མི་ཁྱུ་རུ་འཇུག་པའི་བླ་མ་འདི་དྲིན་རེ་ཆེ་སྙམ་དུ་བསམ་ལ། སྔར་གྱི་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་གསོལ་བ་ཕུར་ཚུགས་སུ་བཏབ་པས། བློ་སྣ་བླ་མས་ཕྲོགས་པའི་མོས་གུས་ཚད་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་བྱའི་ཡུལ་བླ་མ། འདེབས་པ་པོ་བདག་ཉིད། མོས་གུས་གདུངས་གདུངས་པ་དང་གསུམ་ཀ་སེམས་སུ་ཐག་བཅད། སེམས་ཉིད་མ་བཅོས་པའི་ངང་དུ་སྔར་བཞིན་གློད་པས། གདངས་མོས་གུས་སུ་དུང་ངེ་བ་མ་འགགས་པ། བཤིས་འཛིན་མེད་དུ་ཏ་ལེ་བའི་ཆོས་སྐུ་ (༢༥༤)རང་ཤར་དུ་འབྱུང་། དེས་མེ་འབར་བ་ལ་ཤིང་བསྣན་པ་བཞིན་དུ། མོས་གུས་ཀྱི་གསལ་འདེབས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས། ཡང་གནས་ལུགས་ལ་བོགས་འབྱུང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མོས་གུས་མཐར་ཐུག་པ། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཆོས་སྐུའི་བླ་མར་རྟོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། ས་ར་ཧས། ཆུ་བོ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་གཉིས་ལྟ་ཟིལ་གནོན་ཅིང་། གང་ཡང་མ་སྤངས་གོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྡན། །བློ་མ་སྤངས་ཤིང་བློ་ཡི་རྣམ་པ་གནས་གྱུར་པ། །བླ་མའི་ཞལ་གྱི་བདུད་རྩི་ལ
Chinese
波。那是三身庸常之识不作意，任运自成之意。其稳固之量是：（252）事业任成无量任运自成者，从无生之性中，无碍之悲心生起，直至轮回大海未空之际，二利恒常不断而生起。萨ra哈说：无二之心树殊胜者，三界无余周遍而行。悲心之花，执持利他之果。名为最胜利益他者。如是说。第二，增益和遣除障碍分二，其中增益是，努力于无量二事，如是说。此之义修行有三：依赖上师之无量敬信而增益，依赖对有情之无量悲心而增益，以及依赖特殊方便道而增益。第一是，总的来说，内心生起善行，要知道是上师之恩德。（253）敬信自然生起是法性。依赖于此，善行之增益越来越增上。如果增益小，或者不欲生起敬信，那么再次将敬信作为要点的方便是：我领会心之体性的引导，能够将口转向内，这是上师之加持。将老狗放入人群中的上师，心想此恩德极大。以之前的上师瑜伽而具足，持续不断地祈祷，生起上师夺走心念之具足敬信，以及祈祷之境上师，祈祷者自己，敬信恳切之情这三者都确定为心。心性于未造作之状态中如前放松，恳切之情不间断地涌现为敬信，本性于无执中，如塔拉树般的法身（254）任运自成而生起。那如同火燃烧时添加木柴一般，依赖于敬信之明观，又对实相增益。依赖于此，敬信达到极致，显有轮涅之诸法全部证悟为自心法身上师而生起。萨ra哈说：如河流般之心，压伏二取之见，具有未舍弃任何事物，无有沾染之智慧。未舍弃心且心之相状转变，上师口之甘露
English
Po. That is, the meaning of spontaneously arising without paying attention to the ordinary knowledge of the three bodies. The measure of its stability is: (252) The spontaneously arising of limitless, spontaneously accomplished activity is that from the state of no birth, unobstructed compassion arises, and until the ocean of samsara is empty, the two benefits arise constantly and uninterruptedly. Saraha said: The supreme tree of non-dual mind is one that pervades all three realms. The flower of compassion holds the fruit of benefiting others. The name is the supreme benefit to others. So it is said. Second, increasing and removing obstacles are divided into two. Among them, increasing is: Strive for the two immeasurables, as it is said. There are three ways to practice this meaning: relying on the immeasurable devotion to the guru to increase, relying on the immeasurable compassion for sentient beings to increase, and relying on special skillful means to increase. The first is that, in general, if virtue arises in the mind, know that it is due to the kindness of the guru. (253) It is the nature of dharma that devotion arises spontaneously. Relying on this, the increase of virtue increases more and more. If the increase is small, or if you do not want devotion to arise, then the means of focusing on devotion again is: I have understood the guidance on the nature of the mind, and I am able to turn my mouth inward. This is the blessing of the guru. The guru who puts an old dog into a crowd of people, thinking that this kindness is very great. Being complete with the previous guru yoga, pray continuously, and generate the complete devotion that the guru has taken away the mind, and the guru, the object of prayer, oneself, and the feeling of devotion and sincerity are all determined to be the mind. Letting the mind relax in its uncorrected state as before, the feeling of sincerity arises as devotion without interruption, and the nature, in non-grasping, the dharmakaya like the Tala tree (254) arises spontaneously. That is like adding wood to a burning fire. Relying on that clarification of devotion, there is again an increase in reality. Relying on that, devotion reaches its ultimate, and all the dharmas of appearance, existence, samsara, and nirvana are realized as one's own mind, the guru of the dharmakaya. Saraha said: The mind like a river subdues the view of duality, and possesses the wisdom that has not abandoned anything and is without defilement. Without abandoning the mind and transforming the appearance of the mind, the nectar of the guru's face