Tibetan
་དེ་བླ་མའི་བརྡའ་ཐབས་ལ་བརྟེན་ནས་འཆར་ཞིང་། སློབ་མའི་འབད་རྩོལ་ཐམས་ཅད་བཏང་སྟེ་རང་བབས་གསུམ་དུ་བཞག་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་ནས། འདི་ལྟ་བུའི་སླ་དྲགས་པས་ཅི་འདྲ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཡིད་མ་ཆེས་པས། ཡེངས་མེད་དུ་བསྒོམ་དང་བྲལ་བའི་སྐྱོན་གྱིས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ལ། ད་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་ལ་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པས། གོང་དུ་བསྟན་པའི་མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་ལུང་དོན་རྣམས་དང་། རང་གི་ཉམས་མྱོང་མཐུན་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱས་ལ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ (༡༥༥)ཀུན་ཏུ་མ་ཡེངས་པར་ཉམས་སུ་བླང་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་སཾ་བྷུ་ཊི་རྒྱུད་ལས། བཟའ་དང་བཏུང་དང་བླུགས་པ་དང་། །ཉལ་དང་ལོག་དང་བསམ་པ་ན། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་འདོད་པས། །དེ་ནས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་གྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་བཞི་པ། བཟང་ཡང་བློར་མ་ཤོང་པས་ཐག་ཆོད་དང་བྲལ་བས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་བླ་མ་དམ་པས་མ་ཟིན་ཅིང་། རྟོག་གེའི་སྦྱངས་པས་རྒྱུད་དཀྲུགས་པ། །ནང་གི་དོན་ལས་ཁ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པའི་སྐྱེ་བོ་དག་ལ། ཟབ་ལམ་བཟང་པོ་འདི་ལྟ་བུ་བསྟན་པས། ཆོས་སྐུ་ཡིན་པ་བཟང་དྲགས་པས་བློར་མི་ཤོང་པ་འབྱུང་སྟེ། མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ། བྱིས་པ་མཁས་པ་རྨོངས་རྣམས་ཀྱིས། །རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ནི་འདིར་མི་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་འགྲེལ་པར་དཔལ་ནཱ་རོ་པས། (༡༥༦)བྱིས་པ་སྟེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ། མཁས་པ་སྟེ་སྒྲ་དང་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་རྟོག་གེ་སྐམ་པོ་རྩ་ལྟར་སྦྱངས་པས་ཉེ་བར་དུབ་པ། རྨོངས་པས་ཏེ་ནང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལྟ་བ་ལ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློར་མ་ཤོང་བའི་སྐྱོན་ཡོངས་སུ་དོར་ལ། གོང་གི་ལུང་རྣམ་དག་རྣམས་དང་མཐུན་པའི་བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་དང་། རང་གི་ཉམས་མྱོང་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གི་ཞལ་མངའ་ནས། གང་དག་རིན་ཆེན་བཟང་པོར་རིག་པ་རྣམས། །རིན་ཆེན་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་རྟོག་ཏུ་གཞུག །དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་དག་ཚིག་གིས་ནི། །རང་གི་རིན་ཆེན་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐག་ཆོད་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་ཏེ། འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་སྐྱོན་ལས་གྲོལ་བར་བྱའོ། །རྗེ་བཙུན་མཻ་ཏྲི་པ་ (༡༥༧)དངོས་གཞི་ལ་གཙོ་བོར་བྱེད། །ཅེས་པ། སྔོན་འགྲོ་ལ་དགེ་སྦྱར་སྐྱེས་ཀྱང་དངོས་གཞིའི་སྐྱོན་བཞི་པོ་འདི་དང་མ་བྲལ་ན་ཡིད་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་པས་ཉམས་ལེན་ལས་གཡེལ་ནས་དངོས་གྲུབ་མི་ཐོབ་པས། དེའི་ཕྱིར་དངོས་གཞི་འདི་གཙོ་ཆེ་ཅེས་པའོ། །དེས་ན་དངོས་གཞི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚད་དང་སྣང་སེམས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཟུང་འཇུག་རྟོགས་པའོ། །དེ་ཉིད་རང་ཤར་བརྟན་པའི་ཚད་མཉམ་རྗེས་དང་བྲལ་བའི་འཁོར་མའོ། །གསུམ་པ་རྗེས་སྐུ་བཞི་རང་ཤར་ནི། མཐར་ཐུག་མཉམ་རྗེས་བློས་བྱས་དང་བྲལ་བའི་རང་ཤར་དེ་ལ། སྣ་ཚོགས་སུ་གསལ་བ་སྤྲུལ་སྐུ། གསལ་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རྟོག་མེད་དེ་ཆོས་སྐུ། གསལ་ལ་རྟོག་མེད་དེ་ཉིད་བདེ་བར་ཤར་བས་ལོངས་སྐུ། དེ་གསུམ་ཀ་རང་བཞིན་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས་མཐར་ཐུག་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུའོ། །དེ་ཉིད་ལ་ (༡༥༨)རྟོག་མེད་ཀྱི་ཆ་དེ་ཇི་ལྟ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །མི་རྟོག་ལ་ཇི་ལྟར་གསལ་བའི་ཆ་དེ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་གཉིས་རང་བཞིན་དབྱེར་མི་ཕྱེད་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྔོན་འགྲོའི་དམ་ཚིག་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོ། རྗེས་ཐོབ་རྟོག་པ་དང་བློས་བྱས་དང་བྲལ་བའི་རང་ཤར་དེ་ལ་འོད་གསལ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་གསལ་བ་དེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། གསལ་ཡང་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་རྟོག་མེད་དེ་ཆོས་སྐུ། གསལ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པའི་འོད་གསལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ཉིད། ཐབས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་དབྱེར་མེད་པར་ཤར་བས་ལོངས་སྐུ། དེ་གསུམ་ཀ་རོ་གཅིག་པས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་ཅིང་ཟུང་དུ་ཆུད་པས་མཐར་ཐུག་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུའོ། །ཡང་ན་ཚིག་གསལ་ལས། རང་ཤར་ (༡༥༩)དུ་བཞག་པའི་དུས་སུ། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་ཆོས་སྐུ་རང་ཤར་མཐར་ཐུག་གོ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྟོང་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་སྤྲུལ་སྐུ་རང་ཤར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། །བར་གྱི་བདེ་བ་ལོངས་སྐུ་རང་ཤར་མཐར་ཐུག་གོ །ཡེ་ཤེས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །དེ་གསུམ་རང་བཞིན་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས། བདེ་བ་ཆེན་པོ་འབྲས་བུ་སྐུ་བཞི་རང་ཤར་མཐར་ཐུག་གོ །ཡེ་ཤེས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །སྐུ་བཞིས་ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཉིད་ལས་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཆ་དེ་ཇི་ལྟ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །མི་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་གསལ་བ་དེ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ
Chinese
那是依靠上师的指示而显现的。如果学生放弃一切努力，仅仅安住在三种自然状态中就能证悟，他们会因为这种过于容易而心生怀疑。由于缺乏不散乱的禅修，他们会在轮回中漂泊。现在，对于极其隐秘的意义，教证是可靠的。因此，应该相信上面所说的经续的教证，以及自己的经验。应该在所有四种行为方式（155）中毫不散乱地修持。如吉祥桑布扎续部所说：饮食、饮用、倾倒，睡眠、翻身、思考时，如果想要显现大手印，就应该先这样做。因此，这是第四个过失：即使是好的，也因为无法理解而缺乏决断，从而在轮回中漂泊。如是说。以前没有被上师摄受，被思辨的修习扰乱心续，对于那些从内在意义转向外在的人们，如果展示这样甚深的妙道，他们会因为法身过于殊胜而无法理解。在至高无上的原始佛陀续部中说：孩童、智者、愚昧者，不理解此处的续部意义。在其注释中，吉祥那若巴说：（156）孩童，即凡夫；智者，即精通声明和量论等干燥思辨，像草根一样疲惫不堪的人；愚昧者，即那些从内在的真如之见转向外在的人，这不是他们的境界。因此，应该完全抛弃无法理解的过失，应该相信与上述所有清净教证相符的上师的口诀和自己的经验。至尊观世音自在的口中说：那些将觉知视为珍宝的人，应该让他们完全理解伟大的珍宝。那些人的清净语言，应该让他们认识到自己的珍宝。因此，应该生起决断的定解，一心一意地禅修，从而从轮回漂泊的过失中解脱。至尊麦崔巴（157）主要关注正行。也就是说，即使在加行中产生了善行，如果不能脱离正行的这四个过失，心也会犹豫不决。
English
That arises dependent on the guru's symbolic instructions. If students, having abandoned all effort, realize it simply by resting in the three natural states, they doubt, thinking, "How can it be so easy?" Due to the fault of lacking undistracted meditation, they wander in samsara. Now, for the meaning that is extremely hidden, scripture is the valid measure. Therefore, one should have faith in the scriptural statements of the sutras and tantras mentioned above, as well as one's own experience. One should practice without distraction in all four modes of conduct (155). As the Glorious Sambhuti Tantra says: "When eating, drinking, pouring, sleeping, turning, and thinking, if you wish to manifest the great mudra, then proceed with that first." Therefore, this is the fourth fault: even if it is good, one wanders in samsara due to not being able to comprehend it and lacking decisiveness. Thus it is said. Previously, not having been grasped by a holy guru, and having one's mindstream disturbed by philosophical study, for those beings who turn their faces away from the inner meaning, if such a profound and excellent path is shown, they will not be able to comprehend it because the Dharmakaya is too excellent. In the Supreme Primordial Buddha Tantra, it says: "Children, scholars, and the deluded, do not understand the meaning of the tantra here." In its commentary, the Glorious Naropa says: (156) "Children" means ordinary beings; "scholars" means those who are exhausted from studying dry philosophy such as grammar and logic, like roots; "the deluded" means those who turn away from the view of the inner suchness, this is not their realm. Therefore, one should completely abandon the fault of not being able to comprehend, and one must have faith in the guru's instructions and one's own experience, which are in accordance with all the pure scriptures above. From the mouth of the Lord Avalokiteshvara, it is said: "Those who regard awareness as a precious jewel, should be made to fully realize the great jewel. With the pure words of those ones, one should know one's own jewel." Therefore, one should generate decisive certainty and meditate single-pointedly, thereby being liberated from the fault of wandering in samsara. Lord Maitripa (157) focuses mainly on the main practice. That is to say, even if virtuous actions have arisen in the preliminary practices, if one is not separated from these four faults of the main practice, the mind will remain in doubt.
Chinese
因为懒惰懈怠于修持，所以无法获得成就。因此，正行甚为重要。因此，正行生起的程度，以及不作意显现与心念的结合，即是证悟。那自显的稳固程度，是脱离能所二取的轮涅。第三，后得四身自显现：最终脱离能所二取和造作的自显现，显现为各种形象的是化身。脱离显现与执着的无念是法身。显现而无念，那本身显现为安乐的是报身。这三者自性无别，是最终大乐之身。那（158）无念的部分是如所有智。不分别而如何显现的部分是如所有尽智。这两者自性无别，称为法界智二无别。前行的誓言是秘密金刚。如是说，先前体验的最终状态是甚深等持。后得脱离分别和造作的自显现，在那光明中显现为各种形象的是化身。虽然显现，但脱离能取和所取的无念是法身。显现而无分别的光明般若波罗蜜多本身，与方便大乐无别而显现的是报身。这三者味道相同，无有分别且融合，是最终大乐之身。或者在《明句论》中说，在安住于自显（159）之时，由于未成立任何颜色和形状等，所以法身是自显的最终。智慧是法界智。空性显现为各种形象是化身自显。智慧如明镜。中间的安乐是报身自显的最终。智慧是各别自证智。这三者自性无别，所以大乐是果，四身是自显的最终。智慧是平等性智。四身任运成就事业，所以是成所作智。那无念的部分是如所有智。不分别而显现为各种形象的是如所有尽智。无有分别，所以称为法界智二无别。如是说，应当了知。
English
Because of laziness and negligence in practice, one cannot attain accomplishment. Therefore, the main practice is very important. Thus, the measure of the arising of the main practice in the mindstream, and the realization of the union of not focusing on appearances and thoughts, is enlightenment. That very self-arising, the measure of stability, is the cycle of existence and nirvana free from subject and object. Third, the subsequent self-arising of the four bodies: In that ultimate self-arising, free from subject and object and fabrication, the manifestation as various forms is the Nirmāṇakāya. The non-conceptual, free from clarity and grasping, is the Dharmakāya. The clarity without conceptuality, that itself arising as bliss, is the Sambhogakāya. All three of these are inseparable in nature, the ultimate body of great bliss. That (158) aspect of non-conceptuality is the wisdom of suchness (如所有智). The aspect of how it appears without conceptuality is the wisdom of all-encompassing knowledge (如所有尽智). These two are inseparable in nature, called the indivisibility of the wisdom of the dharmadhātu. The preliminary commitment is the secret vajra. Thus it is said, the ultimate state previously experienced is profound samadhi. In the subsequent self-arising, free from conceptualization and fabrication, the various appearances of luminosity are the Nirmāṇakāya. Although clear, the non-conceptual, free from grasping and being grasped, is the Dharmakāya. The luminosity of prajñāpāramitā, clear and without conceptuality, itself arising inseparably from the means of great bliss, is the Sambhogakāya. All three of these are of one taste, inseparable and unified, the ultimate body of great bliss. Or, in the Clear Words, when abiding in self-arising (159), since no color or shape, etc., is established, the Dharmakāya is the ultimate self-arising. Wisdom is the wisdom of the dharmadhātu. The arising of emptiness as various forms is the self-arising of the Nirmāṇakāya. Wisdom is like a mirror. The intermediate bliss is the ultimate self-arising of the Sambhogakāya. Wisdom is discriminating awareness. These three are inseparable in nature, so great bliss is the result, the ultimate self-arising of the four bodies. Wisdom is the wisdom of equality. Since the four bodies spontaneously accomplish activities, it is the wisdom of accomplishing activities. That aspect of non-conceptuality is the wisdom of suchness. The non-conceptual appearing as various forms is the wisdom of all-encompassing knowledge. Being inseparable, it is called the indivisibility of the wisdom of the dharmadhātu. As it is said, it should be understood.