Tibetan
དང་གདམས་ངག་ལ་ཚད་མར་བྱས་ནས་ (༦༡༦)གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་། སྣང་བ་གང་ཤར་ལ་རང་ཐོག་ཏུ་གློད་ནས་འཛིན་མེད་དུ་བཞག་ཅིང་། ཡེངས་མེད་དུ་བསྒོམས་པས། ཐ་མལ་ངེས་པ་རང་རོ་ཤེས་ཤིང་། ངེས་ཤེས་ནང་ནས་སྐྱེས་ཏེ་ཡིད་ཆེས་པས། ཡིད་མ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ལས་གྲོལ་ཏེ་ཡེངས་མེད་ཆུ་བོ་བརྟེན་ཅེས་སོ། །བཞི་པ་བཟང་དྲགས་པས་བློར་མ་ཤོང་བའི་སྐྱོན་ནི། གསལ་སྟོང་བདེ་སྐུ་གསུམ་རང་ལ་ཤར་ཀྱང་བཟང་དྲགས་པས། ཅེས་པ་ད་ལྟ་འབྲས་བུའི་དུས་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་བློར་མ་ཤོང་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས། རྟོགས་པ་ཐག་ཆོད་དང་བྲལ་བའི་སྐྱོན་གྱིས་འཁོར་བར་འཁྱམས་སོ། །ད་ནི་བཀའ་མདོ་རྒྱུད་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་ལ་བསྟེན་ནས། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་རང་སེམས་སྐྱེ་མེད་ཆོས་སྐུ་བཅིངས་གྲོལ་མེད་པར་ (༦༡༧)ཐག་བཅད་ཅིང་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པས། བློར་མ་ཤོང་བའི་སྐྱོན་ལས་གྲོལ་ཏེ། ཐག་བཅད་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་ཅེས་སོ། །ཡང་ཉེ་དྲགས་པས་ངོ་མ་ཤེས། ཟབ་དྲགས་པས་ངོས་མ་ཟིན། སླ་དྲགས་པས་ཡིད་མ་ཆེས། བཟང་དྲགས་པས་བློར་མ་ཤོང་བའི་སྐྱོན་བཞི་ལས། ད་ནི་མོས་གུས་དང་། རང་བབས་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས། རང་སེམས་ཆོས་སྐུར་ངོ་ཤེས། ངའི་སྔོན་འགྲོ་རང་ཤར་ནས་འདུག་སྙམ་དུ་ལམ་གྱིས་ངོས་བཟུང་། ཡེངས་མེད་བསྒོམས་པས་ཡིད་ཆེས། མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐག་བཅད་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པས། བློར་མ་ཤོང་པའི་སྐྱོན་བཞི་ལས་གྲོལ་ལོ། །གསུམ་པ་རང་ཤར་དུ་བཞག་པའི་དུས་སུ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་གང་ (༦༡༨)དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས། ཆོས་སྐུ་རང་ཤར་མཐར་ཐུག་གོ །ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྟོང་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བས་སྤྲུལ་སྐུ་རང་ཤར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། །བར་གྱི་བདེ་བས་ལོངས་སྐུ་རང་ཤར་མཐར་ཐུག་གོ །ཡེ་ཤེས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །དེ་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་སྐུ་བཞི་རང་ཤར་མཐར་ཐུག་གོ །ཡེ་ཤེས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །སྐུ་བཞིས་ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བས། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཉིད་ལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཆ་དེ་ཇི་ལྟ་བའི་ཡེ་ཤེས། མི་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཅེས་པ་གསལ་སྟོང་ (༦༡༩)འཛིན་མེད་ལ་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་མཁྱེན་པ་གཉིས་ཚང་བ་ཡིན་ནོ། །བོགས་འདོན་པ་ནི། །ཅེས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཐག་བཅོད་ངེས་ཤེ
Chinese
然后将口诀作为衡量标准，(616)祈祷，对显现的任何事物都任其自然，不执着地安住，毫不散乱地修习。由此，自然了知平凡的定解，从定解中生起，从而产生信心。从不信的过失中解脱，依止毫不散乱的河流。第四，好得太过分而无法容纳于心的过失是：光明、空性、安乐三身自然显现，但因为太好了，认为现在不是果位的时候，无法容纳于心，没有生起定解。因此，因为缺乏决断的证悟的过失，而在轮回中漂泊。现在依靠经、律、论和论典的教证，断定并生起定解，这平凡的觉知，即是自心无生法身，没有束缚和解脱，(617)断定并生起定解。由此，从无法容纳于心的过失中解脱，生起决断的定解。还有，因为太近而无法认识，因为太深而无法把握，因为太容易而无法相信，因为太好了而无法容纳于心的四种过失。现在依靠虔诚和自性安住这三者，认识自心为法身。认为我的前行已经自然显现，从而以道来把握。毫不散乱地修习，从而产生信心。依靠经续的教证，断定并生起定解。由此，从无法容纳于心的四种过失中解脱。第三，在安住于自性显现的时候，颜色和形状等任何(618)都没有成立。因此，法身自性显现是究竟的。智慧是法界性的智慧。空性显现为多种多样，因此化身是自性显现。智慧如明镜一般。中间的安乐，报身自性显现是究竟的。智慧是各别自证智。这三者自性不可分割，因此大乐的果位四身自性显现是究竟的。智慧是平等性智。四身任运成就事业，因此是成所作智。其中无分别的部分是如所有智，无分别显现为多种多样的是尽所有智。不可分割，因此称为界与智慧无二。(619)也就是说，光明空性，无执着，具足四身五智二智。提取精华是：分为三，第一是决断定解
English
Then, taking the instructions as the standard, (616) pray, and whatever arises, let it be, abide without clinging, and practice without distraction. Thus, one naturally knows the ordinary certainty, arises from certainty, and thereby generates faith. Freed from the fault of disbelief, rely on the unwavering river. Fourth, the fault of being too good to be contained in the mind is: although the clarity, emptiness, and bliss of the three bodies naturally arise, because it is too good, thinking that now is not the time for the fruition, it cannot be contained in the mind, and certainty does not arise. Therefore, due to the fault of lacking decisive realization, one wanders in samsara. Now, relying on the scriptural authority of the sutras, tantras, and treatises, determine and generate certainty that this ordinary awareness, which is one's own mind, is the unborn dharmakaya, without bondage or liberation, (617) determine and generate certainty. Thus, freed from the fault of being unable to be contained in the mind, generate decisive certainty. Also, because it is too close, one cannot recognize it; because it is too profound, one cannot grasp it; because it is too easy, one cannot believe it; because it is too good, it cannot be contained in the mind—these are the four faults. Now, relying on devotion and the three aspects of natural abiding, recognize one's own mind as the dharmakaya. Thinking that my preliminary practices have already naturally arisen, thereby grasp it through the path. Practice without distraction, thereby generating faith. Relying on the scriptural authority of the sutras and tantras, determine and generate certainty. Thus, one is freed from the four faults of being unable to be contained in the mind. Third, when abiding in natural arising, nothing whatsoever, such as color or shape, (618) is established. Therefore, the natural arising of the dharmakaya is ultimate. Wisdom is the wisdom of the dharmadhatu. Emptiness arises in various ways, therefore the nirmanakaya is natural arising. Wisdom is like a mirror. The intermediate bliss, the natural arising of the sambhogakaya, is ultimate. Wisdom is discriminating awareness. These three are inseparable in nature, therefore the fruit of great bliss, the natural arising of the four bodies, is ultimate. Wisdom is equality wisdom. The four bodies spontaneously accomplish activities, therefore it is accomplishing wisdom. The part of non-conceptuality within it is the wisdom of suchness; the non-conceptual appearance in various ways is the wisdom of knowing all that exists. Inseparable, therefore it is called the indivisibility of realm and wisdom. (619) That is to say, clarity and emptiness, without clinging, possess the four bodies, five wisdoms, and two knowledges completely. Extracting the essence is: divided into three, the first is decisive certainty.
Tibetan
ས་བསྐྱེད་པ་ནི། སྡུད་པ་ལས། དེ་དག་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་སྲིད་མ་རྫོགས་པར། དེ་སྲིད་སྟོང་ཉིད་དམ་པ་དེ་ནི་ཐོབ་མི་བྱེད། ཅེས་སོ། །ཚོགས་བསག་ཅིང་དེ་རྣམས་ལ་ཅེས་པ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་བྱོན་ཀྱང་དེ་ལས་ལྷག་པར་བསྟན་དུ་མེད་པར་ཐག་བཅད་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིང་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་ཧད་དེ་བཞག་གོ །མི་གསེབ་དང་འགྲོ་འདུག་གི་དུས་སུ་མོས་གུས་གདུངས་གདུངས་པ་བྱས་ལ་ཧད་དེ་བཞག །གསུམ་པ་སྙིང་རྗེ་ཚད་མེད་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་ (༦༢༠)ཅིག་ཡིན་པ་ལ། ང་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་སྙིང་རེ་རྗེ་སྙམ་དུ་བསྒོམ་ཞིང་ཧད་དེ་བཞག་གོ །དེ་ནས་སྔོན་འགྲོའི་དམ་ཚིག་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ། ཅེས་པ་ནས་ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རང་ཤར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྫོགས་སོ། །ཅེས་པའི་བར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཚིག་རྐང་བཤད་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་རང་ཤར་ངོས་བཟུང་བྱ། ཐག་ཆོད་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད། ཡེངས་མེད་ཆུ་བོ་བརྟེན། ཚད་མེད་གཉིས་ལ་འབད། ཡར་ངོ་བཞིན་དུ་འགྱུར། ལོ་ཟླས་མཐར་ཕྱིན་ནོ། །དམ་ཚིག་ལ་ཡིད་གཉིས་སྤང་བར་བྱའོ། །ལྷ་སྐུ་གསལ་སྟོང་རླུང་དང་བསྲེ། །རྣམ་རྟོག་མ་རིག་འགག་པར་འགྱུར། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་རླུང་དང་བསྲེ། །ཉམས་མྱོང་ཡར་ངོ་བཞིན་དུ་འགྱུར། ། (༦༢༡)འོད་གསལ་ལྷ་སྐུ་རླུང་དང་བསྲེ། མཐར་ཐུག་འབྲས་བུ་མྱུར་ཐོབ་འགྱུར། །སྔོན་འགྲོ་དངོས་གཞི་རྗེས་དག་ལ། །དང་པོའི་ཚད་དང་དེ་ཉིད་བརྟན་ཚད་དང་། །དངོས་གཞིའི་ཚད་དང་དེ་ཉིད་བརྟན་ཚད་དང་། །རྗེས་ཀྱི་ཚད་དང་དེ་ཉིད་བརྟན་ཚད་དམ་པའི་ཞལ་ལས་དྲིས། ཅེས་པ། སྔོན་འགྲོའི་ཚད་མ་བཅོས་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་རང་ཤར། དེ་བརྟན་པའི་ཚད་ལུས་ངག་གི་བྱ་བས་མི་འཕྲོག་པའོ། །དངོས་གཞིའི་ཚད། སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་རང་ཤར། དེ་བརྟེན་པའི་ཚད་མཉམ་རྗེས་དང་བྲལ་བའི་ཁོར་མའོ། །རྗེས་ཀྱི་ཚད། སྐྱེ་མེད་ལས་སྙིང་རྗེ་རང་ཤར། དེ་བརྟེན་པའི་ཚད་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ལས་མི་གཡོ་བའོ། །འབྲས་བུའི་ཚད། བློ་འདས་ཟུང་འཇུག་རང་ཤར། དེ་མཐར་ (༦༢༢)ཕྱིན་པའི་ཚེ། ཕྲིན་ལས་ཕྱོགས་མེད་ལྷུན་གྲུབ་རང་ཤར་རོ། །ཉིན་མཚན་བར་དོའི་འོད་གསལ་མ་བུར་བཅས། །སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་རང་ཤར་ཆེན་པོར་ལྟོས། །མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ཏུ་བསྟན་ཡང་རང་བཞིན་གང་། །དེ་ཕྱིར་བླ་མའི་དྲིན་ལས་རྟོགས་པར་གྱིས། །ཡིད་ལ་མི་བྱེད་རེ་དོགས་ཀུན་བྲལ་བའི། །ཐ་མལ
Chinese
地的生起是：在《摄集经》中说：“如果那些善根未圆满，那么就无法获得那个殊胜的空性。”积聚资粮并对他们说，即使三世诸佛降临，也无法展示比这更殊胜的，要生起决断的定解，并在明空无执的境界中愣住。在人群中和行走坐卧时，要以虔诚的渴望来愣住。第三是无量慈悲：对于慈悲，也要从那个境界中，轮回和涅槃的一切都是空性且无我的(620)，想到我执着于我而流浪于轮回，真是可怜，这样来修持并愣住。然后，从“前行的誓言的秘密金刚”到“平凡的意识，我向你顶礼。自生大圆满手印圆满了。”之间，要宣说金刚句。对于法的法性，要认识自生。要生起决断的定解。要依靠无散乱的河流。要努力于两个无量。要像上弦月一样转变。年月圆满了。对于誓言，要舍弃犹豫。将本尊明空与风混合。分别念和无明将会止息。将平凡的意识与风混合。体验会像上弦月一样转变。(621)将光明本尊与风混合。最终的果位会迅速获得。对于前行、正行和后行，以及最初的量和它的稳固量，正行的量和它的稳固量，后行的量和它的稳固量，要从上师的口中询问。意思是，前行的量是不造作的平凡意识自生。它稳固的量是不会被身语的行为所夺走。正行的量是显现和心识无别，不作意于意念的自生。它稳固的量是远离等持和后得的范围。后行的量是从无生中慈悲自生。它稳固的量是不动摇于空性和慈悲无别。果的量是超越心识的俱生自生。当它达到(622)究竟时，事业无偏任运自成自生。昼夜中阴的光明与母子相合。视三身为无别自生大。虽然在经续中都已宣说，但自性是什么？因此，要依靠上师的恩德来证悟。不作意，远离一切希望和恐惧的平凡
English
The arising of the ground is: In the Compendium Sutra, it says, "As long as those roots of virtue are not complete, one will not attain that supreme emptiness." Accumulate merit and say to them, even if the Buddhas of the three times were to descend, nothing more supreme than this could be shown; generate decisive conviction, and remain stunned in the state of clarity and emptiness, without grasping. In crowds and during walking and sitting, generate fervent devotion and remain stunned. The third is immeasurable compassion: For compassion, too, from that very state, all of samsara and nirvana are empty and without self (620); thinking, "I am attached to self and wander in samsara, how pitiful," meditate like this and remain stunned. Then, from "The secret vajra of the preliminary vows" to "Ordinary consciousness, I prostrate to you. The self-arisen great mudra is complete," the vajra verses should be recited. For the dharmata of dharma, recognize self-arising. Generate decisive conviction. Rely on the river of non-distraction. Strive for the two immeasurables. Transform like the waxing moon. The years and months are completed. For the vows, abandon doubt. Mix the deity's clear emptiness with wind. Conceptual thoughts and ignorance will cease. Mix ordinary consciousness with wind. Experience will transform like the waxing moon. (621) Mix the clear light deity with wind. The ultimate fruit will be quickly attained. For the preliminary practice, the main practice, and the subsequent practice, and the initial measure and its stable measure, the main practice's measure and its stable measure, the subsequent measure and its stable measure, ask from the mouth of the holy one. The meaning is, the measure of the preliminary practice is the unfabricated, ordinary consciousness, self-arising. Its stable measure is that it is not stolen by the actions of body and speech. The measure of the main practice is that appearance and mind are inseparable, the self-arising of non-intentionality. Its stable measure is the realm free from samadhi and post-samadhi. The measure of the subsequent practice is that compassion self-arises from the unborn. Its stable measure is that it does not waver from the inseparability of emptiness and compassion. The measure of the fruit is the co-emergent self-arising that transcends mind. When it reaches (622) the ultimate, activity is spontaneously accomplished, self-arising, without partiality. The clear light of day, night, and bardo is united with mother and child. View the three kayas as inseparable, self-arising great. Although it is taught in all the sutras and tantras, what is the nature? Therefore, realize it through the kindness of the guru. Non-intentional, free from all hope and fear, ordinary